Falliet Sabena was failliet vakbonden

Salvatore Bongiorno was jarenlang de CSC-vakbondsafgevaardigde (de Waalse tegenhanger van het ACV) bij Sabena. Morgen trakteert hij alle ex-Sabeniens op een gratis pastaschotel en een glas wijn in zijn restaurant Bonjour Toto in Sint-Stevens-Woluwe.

Het is vandaag precies drie jaar geleden dat de wereld voor mij en bijna 7.500 Sabena-collega's even ophield met draaien. Na zware onderhandelingen en verschillende reddingspogingen ging de nationale luchtvaartmaatschappij failliet. Ik heb daar nog altijd meer dan gemengde gevoelens bij.

De bittere smaak blijft als ik nu hoor dat er wél genoeg financiële middelen waren om Sabena te redden. Dat heeft iedereen ons altijd voorgespiegeld: het geld is op. Maar dat British Airways stond te springen om Sabena over te kopen, dat heb ik nooit van iemand gehoord. En als dan een handelsrechter me in vertrouwen neemt en zegt dat zij Sabena nooit of te nimmer failliet zou hebben verklaard, kan ik alleen maar diep zuchten.

We moeten het durven toegeven: we hebben gefaald. Niet alleen de politiek, niet alleen de bedrijfswereld, maar iedereen. En de vakbonden, voor wie ik heel lang heb gestreden, zéker. Ik wind daar geen doekjes om: het failliet van Sabena is meteen het failliet van het Belgische syndicale werk geworden.

We hadden de indruk - Inge Vervotte, ik en het hele team - dat we aan de onderhandelingstafel meetelden. Dat men naar ons luisterde. Dat het personeel belangrijk was. Maar dat is achteraf beschouwd een dwaling geweest. De vakbonden zaten er voor spek en bonen bij. Hebben ze naar ons geluisterd? Waarschijnlijk wel. Hebben ze iets gedaan met onze verzuchtingen? Neen.

De vakbonden zijn de luis in de pels, maar veel meer dan dat zijn ze niet meer tegenwoordig. Acties van het personeel halen niks meer uit. Het is hatelijk voor de directie, maar die is niet meer onder de indruk. De druk die de vakbonden bij onderhandelingen kunnen zetten met acties, is verwaarloosbaar geworden.

Kijk naar DHL. Heeft de directie zich ook maar iets aangetrokken van het personeel. Akkoord, die staakten niet, toch niet tijdens de onderhandelingen met de regering. Maar elke actie zou hoe dan ook absurd zijn geweest, want DHL maakte duidelijk dat ze niet onder indruk zouden zijn. Dat ze zouden doen wat het beste was voor het bedrijf.

Het is een vaststelling die me droevig stemt. Het is een puur persoonlijke analyse van iemand die het op de eerste rij heeft meegemaakt. Maar ik denk dat de waarheid niet veraf is als ik zeg dat de rol van de vakbonden is uitgespeeld.

Vandaag, die vermaledijde 7 november, zal voor altijd een zwarte dag blijven voor mij en al mijn ex-collega's van Sabena. Ik heb nog geregeld contact met hen. De band blijft. Niemand kan beschrijven wat dat is: 20 of 30 jaar voor een bedrijf gewerkt te hebben dat plots niet meer bestaat. 7 november is een rouwdag.

Maar toch moeten we proberen deze dag te vieren. Het zou mooi zijn dat de lach de traan verdringt. Voor Sabena.

Corrigeer

POPULAIRE VIDEO'S

Het beste van Enkel voor abonnees