,,We hoeven niet te treuren''

Ambrozijn slaat Dranouter-jubileum over

Ambrozijn slaat Dranouter-jubileum over

Ambrozijn is een trio geworden: ,,Nu kunnen we improviseren.'' Foto: © Lieven Van Assche

Dit weekend is het folkfestival van Dranouter toe aan zijn dertigste editie. Wie er niet staat, is Ambrozijn, toch een van Vlaanderens vaste folkwaarden. En de groep heeft notabene net een nieuwe cd uit. ,,We hebben er al elk jaar opgetreden'', aldus Tom Theuns. ,,Het is beter om eens een jaartje over te slaan. Bovendien hoeven we het feest niet te missen, want de Ambrozijn-leden spelen op Dranouter mee met andere groepen.''

Had je een specifiek doel voor ogen bij het maken van deze nieuwe cd?Tom Theuns: ,,Ik wilde een folk-cd maken in de breedst mogelijke zin. Een plaat met heel verscheiden nummers, waar zowel singer/songwriter-liedjes op stonden als echte folksongs. Producer Fritz Sundermann, bekend van Laïs en Junior Jazz, heeft me uitstekend geholpen om wat ik in mijn hoofd hoorde, ook op plaat te krijgen. Van bij onze eerste gesprekken bleek dat we veel gezamenlijke muzikale interesses hadden. Van de oude Leonard Cohen, over Simon & Garfunkel tot Nick Cave en Bonnie Prince Billy.''Ambrozijn is ondertussen nog maar een trio. Lukt dat?

,,Voor onze eerste optredens was het even slikken, want oorspronkelijk bestond Ambrozijn uit acht muzikanten, met twee violen, percussie, bas en twee zangeressen. Maar wat is gebleken? Elke keer als er iemand verdween, won de groep aan dynamiek. Met z'n drieën kunnen we improviseren en is Ambrozijn een uiterst flexibele groep. Die dynamiek is nu juist onze troef.''Jullie brengen deze cd op een eigen label uit. Kan je nog overleven als folkgroep?

,,Toch wel. Op deze manier kunnen we alles net iets beter coördineren. Manager, boekingsagent en platenfirmadirecteur zijn nu een en dezelfde persoon. En ook al is de folkboom misschien voorbij, toch blijft de interesse groot. Het is echt niet zo dat de folkwereld zich weer gesloten heeft.''Wat moet ik mij voorstellen bij Botsjeribo?

,,Toen we in Bretagne waren voor een optreden, hoorden we daar een opname van een oud vrouwtje, dat ons pakte. Het klonk universeel, het kon evengoed uit Azië of Afrika komen, maar het bleek dat het vrouwtje gewoon op haar twee koeien aan het roepen was. Toen we daarna in Bretagne gingen wandelen, dachten we: laten we het ook eens proberen. En jawel: de koeien kwamen meteen aangelopen. Toen wisten we: dit moét op de cd. (lacht) De oorspronkelijke opname zit als verborgen track op het einde van de plaat. Het is een ode aan het lied in zijn meest alledaagse, normale vorm. Iets wat bij ons verloren is gegaan. Als je hier op straat begint te zingen, bekijkt men je steevast met een blik van: wat krijgt hij nu?''

Corrigeer

IN HET NIEUWS

POPULAIRE VIDEO'S

Het beste van Enkel voor abonnees