'Dit is geen einde, wel een nieuw begin'

Jim Kerr (50) gaat solo na dertig jaar Simple Minds

Jim Kerr (50) gaat solo na dertig jaar Simple Minds

'cia Jansen Foto: © 'cia Jansen

'Kan een mens in zijn leven echt maar één verhaal schrijven?' Na dertig jaar met zijn beroemde rockgroep Simple Minds vond zanger Jim Kerr (50) het tijd voor een verrassend, nieuw verhaal: een solocarrière. 'Ik zie Simple Minds als een cruiseschip. Nu heb ik daarnaast mijn eigen speedboot.' Hans-Maarten Post

Om het ijs te breken, vertellen we dat we lang geleden nog uit de backstage van de Brusselse AB zijn gegooid omdat we een handtekening van hem wilden. Jim Kerr lacht. 'En heb je die toen gekregen? Zo zit elke stad vol herinneringen voor mij. Als ik hier in Brussel een taxi neem, komen ze zo voorbij: de zalen waar we optraden, de hotels waar we sliepen. Maar ik zoek ze niet op. Ik ben geen nostalgicus. Ik blijf niet hangen in het verleden.'

Het beste bewijs daarvan levert Kerr dezer dagen zelf. Na meer dan 30 jaar carrière met Simple Minds en 40 miljoen verkochte cd's maakt de Schot nu voor het eerst een solo-cd onder de naam Lostboy! AKA Jim Kerr, of Lostboy! ook bekend als Jim Kerr.

Fans hoeven niet te vrezen: dit betekent niet het einde van de in België nog steeds zo aanbeden Simple Minds. 'Dat cruiseschip zet fier en statig zijn vaste koers verder. Ik weet nog niet waar mijn snelle, wendbare speedbootje me heen vaart, maar ik weet wel dat het me telkens weer terugbrengt naar het moederschip.'

Als 50-jarige hoor jij vooral de jonge, gefrustreerde Jim Kerr van een jaar of 18 in deze soloplaat. Waarom?

Jim Kerr: 'Toen ik een handvol songs had, hoorde ik er een echo van mijn verleden in. Ze brachten me terug naar de Jim Kerr van toen. Naar wat ik dacht, naar het Glasgow waar ik toen leefde, de boeken die ik toen las. De kerel die niet wilde dat er iemand naar hem keek, maar die zich per se wel nét iets anders wilde kleden. Naar die kerel die zijn dromen heeft, maar ze niet durft te vertellen omdat hij bang is dat iedereen hem zal uitlachen.'

'Ik had geen zin om een Jim Kerrplaat te maken. Dat vond ik zo saai. Ik wilde iets spannenders. En dus kwam ik terecht bij dat rolletje. Die jongen: Lostboy.'

Hoe vertelde je dat aan je boezemvriend, gitarist Charlie Burchill, al sinds het begin je steun en toeverlaat bij Simple Minds? Het is haast als aan je echtgenote vertellen dat je met andere vrouwen slaapt.

'Ik heb nooit met Charlie geslapen, dus ik snap niet goed waarom je dit zegt. (lacht) Maar je hebt gelijk. Hij was eerst nogal stoïcijns. Hij zit in een andere fase in zijn leven: zijn kinderen zijn nog jonger. Ik heb veel meer tijd voor dit soort dingen. Maar toen hij een paar nummers hoorde, werd hij stil. We hadden dit soort dingen jaren geleden met Simple Minds moeten doen, zei hij. Daar stond ik toch van te kijken.'

Je hebt inmiddels ook een hotel in Sicilië. Gebeurt het dat mensen niet weten dat het om jouw hotel gaat en aan het ontbijt schrikken als ze jou zien?

'Misschien. Natuurlijk zitten er ook Simple Mindsfans tussen mijn gasten. Maar velen weten het niet. Of het zijn Amerikanen die er op de website wel iets over hebben gelezen, maar die het in wezen niets kan schelen. En die ik dan tegen elkaar hoor zeggen: Weet je dat die zanger van Simply Red hier werkt?' (lacht)

Op je vijftiende hielp je bij concerten in Glasgow. Je stond op een dag vlak naast Lou Reed, maar durfde hem niet om een handtekening te vragen. Je zat ooit bij Bruce Springsteen in de auto: ook geen handtekening. Wie heb je wel om een handtekening gevraagd?

'Ach, die avond met Lou Reed. Weet je dat het toen het eerste echte Amerikaanse accent was dat ik ooit hoorde? Toen ze op zoek waren naar pizza, dacht ik dat ze drugs wilden. (lacht) Ik had nog nooit van pizza gehoord. En Springsteen: hoeveel geluk kan een mens hebben? Ik mocht mee in zijn Corvette terwijl hij mij zijn nieuwe live-cd liet horen. Maar een handtekening? Dat heb ik alleen aan voetballers gevraagd. Bij rocksterren heb ik het nooit gedurfd. Ik was te bang dat de oudere podiumhulpjes me zouden uitlachen.'

'Over handtekeningen gesproken... Weet je dat ik me jouw avond in de AB ook nog levendig herinner? Hoe kan ik ook anders, want het was grote paniek: we zaten toen bijna zonder drummer midden in onze tournee. Om een hoogst bizarre reden. We hadden net een nieuw tourbusje en hij was de enige die een rijbewijs had. Die dag was hij ermee langs een paar auto's geschaafd en ons splinternieuwe busje zat onder de krassen. Hij was zo beschaamd dat hij uit de groep wilde stappen. We hebben hem moeten smeken om toch achter dat drumstel te gaan zitten.' (schatert)

Corrigeer

IN HET NIEUWS

POPULAIRE VIDEO'S

Het beste van Enkel voor abonnees