Assisen West-Vlaanderen

Man doodt eigen vrouw tijdens penitentiair verlof

Man doodt eigen vrouw tijdens penitentiair verlof

Foto: © efo

Oostende - 'Kom vlug, mama ligt bloedend op de grond.' Het twaalfjarig dochtertje van Sharon Chaffart (31) belde op 29 december 2006 huilend de Oostendse politie. Op haar hoofd had ze een bebloede handdoek, op haar arm haar vierjarige halfzusje. Vanaf vandaag staat Sharons echtgenoot Michel Annot (39) voor het assisenhof voor doodslag.

Hoe blind kan de liefde toch zijn. Toen Sharon Chaffart op 9 november 1999 eeuwige trouw beloofde aan Michel Annot, had hij al een criminele carrière achter de rug om U tegen te zeggen. Diefstallen, gewapende bankovervallen, opzettelijke slagen, vernielingen, smaad, weerspannigheid, drugshandel, verboden wapenbezit, brandstichtingen, autodiefstal, bendevorming, bedreigingen... Noem het en het staat op zijn kerfstok.

Sharon had dus beter moeten weten. Zeker nadat ze door zijn schuld zelf voor twee maanden in de cel vloog. Omdat ze een garagesleutel aan een vriend gaf om Annots wapenarsenaal in veiligheid te brengen. Maar Sharon trouwde dus toch met Michel Annot. In de gevangenis van Brugge, want dat was zowat zijn vaste adres sinds hij meerderjarig werd. Vijfendertig was hij toen hij Sharon doodstak, veertien jaar al had hij toen in de gevangenis doorgebracht...

Weer achter de tralies

Het is amper te geloven dat Annot tussendoor ook een rist werkgevers had van wie er enkele zelfs tevreden waren over zijn werklust. Glazenwasser, arbeider in een sloopbedrijf, in een poetsbedrijf, in een fotolab: Annot kon meer met zijn handen dan alleen maar sloten openbreken en vuistslagen uitdelen.

Het was tijdens een van de korte vrije periodes dat hij Sharon Chaffart had leren kennen. Zij was gescheiden en voedde haar vijfjarige dochtertje op, hij was gescheiden en had nooit meer omgekeken naar zijn zesjarige dochtertje. In dancing The Milky Way in Oostende kruisten hun paden. Hij was er buitenwipper en zij was toiletjuffrouw.

Lang hebben ze niet genoten van hun romance, want in mei 1999 vloog Annot weer eens achter de tralies. Ditmaal voor tien jaar, voor enkele bijzonder drieste overvallen. Maar Sharon was smoorverliefd en hondstrouw. Zeven jaar lang stond ze elke dag stipt aan de gevangenis om een uurtje door te brengen met haar Michel. Voldoende om zwanger te raken en in mei 2002 een tweede dochtertje te baren.

Ziekelijk achterdochtig

Vanaf juni 2006 kon ze hem wat langer in de armen sluiten. Overdag mocht hij zijn cel uit om te gaan werken en de weekends mocht hij eindelijk bij zijn vrouwtje doorbrengen. Het was een voorproefje van een normaal huwelijksleven, maar dat viel dik tegen voor Sharon. Zodanig zelfs dat ze haar buik vol had van Annot, toen hij stilaan zicht kreeg op vrijlating.

Ziekelijk achterdochtig was Annot. Telkens als Sharon de gevangenis verliet, belde hij binnen het kwartier naar haar vaste telefoon om er zeker van te zijn dat ze recht naar huis reed. Overal zag hij minnaars. In haar eentje boodschappen doen mocht niet, joggen met haar oudste dochter evenmin. Geen duimbreed vrijheid kreeg ze nog. Na haar dood beschuldigde hij haar ook van prostitutie. De waarheid is dat ze het één keer geprobeerd heeft. Op zijn verzoek dan nog. Maar ze was er zo gedegouteerd van dat ze geen man meer kon zien.

Ook Annot niet. 'Ik wil scheiden', heeft ze hem de laatste maanden meermaals vlakaf gezegd. En laten voelen, want tijdens zijn vrije weekends mocht hij geen vinger meer naar haar uitsteken. Annot klaagde daarover, maar gaandeweg leek hij zich te schikken in dat lot. Vooral omdat hij het dak van Sharon boven zijn hoofd nodig had, want zonder vast adres zouden ze hem nooit definitief lossen uit de Brugse gevangenis.

Tegelijk bleef hij hopen dat Sharon wel weer zou bijdraaien. Tevergeefs, want Sharon doofde ook dat waakvlammetje: na de seks schrapte ze een voor een alle andere vormen van genegenheid. Geen kus kon er nog af, geen knuffel, geen lief woordje. Gedaan met schatje hier en schatje daar. Ze negeerde hem gewoon. Annot leed daaronder, want hij zag haar nog altijd doodgraag.

Hij werkte zijn frustraties dan maar uit op de omgeving van Sharon. Op de broer van Sharon die tijdelijk inwoonde. Op de vrienden van Sharon, die hij ervan verdacht drugs in huis te halen, terwijl hij daar faliekant tegen was. Toch tegen het gebruik, niet tegen de verkoop, want daar had hij ooit nog goed aan verdiend. De toon werd steeds dreigender, de uithalen steeds agressiever.

De avond van 29 december 2006 bereikten de spanningen een hoogtepunt. Terwijl de dochtertjes boven in bad zaten, hoorden ze hoe Annot en Chaffart beneden tegen elkaar tekeergingen. Wat er gebeurd is, hebben de kinderen niet gezien. Het verschrikkelijke resultaat wel: hun roerloze mama midden een immense plas bloed. Met vier gapende steekwonden.

Corrigeer

IN HET NIEUWS

Verkiezingen in jouw gemeente:

POPULAIRE VIDEO'S

Het beste van Enkel voor abonnees