Moeder Irak-kamikaze Muriel Degauque (37) had voorgevoel bij tv-beelden

,,Ik wist dat het mijn dochter was op die draagberrie''

,,Ik wist dat het mijn dochter was op die draagberrie''

Foto: © REUTERS

,,Toen de politiemannen omstreeks 6 uur aanbelden, kregen zij de tijd niet om mij te vertellen wat hen bij ons bracht. 'Jullie komen voor mijn dochter', zei ik meteen. Daags voordien had ik op het journaal beelden gezien van een vrouw die men in Irak op een draagberrie legde na een aanslag. Het ging om een Belgische, werd gezegd. Mijn moederinstinct zei me meteen dat het om mijn dochter ging'', zegt Liliane Degauque (74), de moeder van de Belgische Irak-kamikaze.

Gisterochtend is de wereld voor Liliane en Jean Degauque stil komen te staan. Zestien jaar geleden verloren zij al hun zoon Jean-Paul bij een motorongeval. En plots kregen zij te horen dat Lilianes moederinstinct haar maandagavond niet had bedrogen. De vrouwelijke kamikaze die op 9 november na een mislukte aanslag in de buitenwijken van Bagdad dodelijk gewond werd weggedragen, was wel degelijk haar dochter Muriel. ,,Wij zijn nu onze twee kinderen kwijt. Morgen bel ik naar de notaris voor een afspraak om vast te leggen wat er met ons hebben en houden moet gebeuren als Jean of ik of allebei iets zou overkomen'', zegt Liliane.

Hoe het zover is kunnen komen? Muriel Degauque heeft gewoon humanoria gevolgd, maar in tegenstelling met haar broer kon zij geen vaste job vinden. ,,Ik denk dat zij hier en daar wel bijkluste, maar voor zover ik weet heeft Muriel nooit een vast contract te pakken gekregen. Helaas was zij van kindsbeen af bijzonder gesteld op haar zelfstandigheid. Zij wou zo snel mogelijk op eigen benen staan, maar anderzijds kon zij het niet aan om alleen door het leven gaan. Dat is haar ondergang geweest'', analyseert moeder Liliane. ,,Want tot overmaat van ramp was Muriel erg beïnvloedbaar. Enkele jaren geleden vertelde zij ons plots dat zij met een man van Algerijnse afkomst gehuwd was. Vraag ons niet hoe dat in zijn werk is gegaan, wij waren er niet bij. Het was wel een schok haar hier plots te zien binnenkomen met een hoofddoek op. Maar toen was haar aangezicht nog onbedekt. Muriel heeft haar echtgenoot zelf gevraagd haar Arabisch aan te leren om de koran te kunnen lezen. Op de duur kon zij inderdaad vrij vloeiend Arabisch spreken, lezen en schrijven.''

Toch boterde het niet echt tussen Muriel en haar man. Vijf jaar geleden kwam het tot een scheiding. ,,Enkele maanden daarna belde Muriel met de melding dat zij opnieuw in het huwelijksbootje was gestapt, nu met een Belg van Marokkaanse afkomst, een zekere Aissan. Ik stond versteld dat zij zo kort na de scheiding opnieuw kon huwen, maar Muriel verzekerde mij dat dat in de islam best mogelijk was'', herinnert moeder Liliane zich.

,,Zij verwittigde mij dat ik niet moest opkijken van hoe zij er nu bij liep. Dat was inderdaad schrikken. Muriel was helemaal gesluierd. Je zag alleen nog haar ogen. Zij droeg zelfs zwarte handschoenen om haar handen te verstoppen. Jean en ik stonden aan de grond genageld. Maar ja, wat doe je? Je hebt al een kind verloren en Muriel was de enige die wij nog hadden. Je moet dus toegeven wil je haar nog zien.''

Na een tijdje in Charleroi gewoond te hebben, verhuisde Muriel met haar man naar Brussel. ,,Ze vertelde mij dat het moeilijk was om haar te bezoeken omdat ze vier hoog woonde en dat alleen een steile trap naar haar appartement leidde'', vervolgt Liliane. ,,Wij hoorden dat zij zich intussen Marianne liet noemen en zo begon ook de ingesproken boodschap op de mailbox van haar gsm.''

Gewijde grond

Muriel repte bij haar ouders met geen woord over haar zelfmoordscholing in Brussel, laat staan over haar plannen om in Irak die kamikazelessen in de rangen van de jihadstrijders in daden om te zetten. ,,Een goeie drie weken geleden belde Muriel ons een laatste keer op. Zij bevond zich toen in Syrië. Toen ik haar vroeg wat ze daar in godsnaam uitspookte, haakte ze snel af onder het mom dat zo'n internationaal gesprek duur zou uitvallen. Ik heb nog verscheidene keren geprobeerd m haar zelf op te bellen, maar telkens weer kwam ik op haar antwoordapparaat terecht. Toen ik maandagavond op tv de beelden van de kamikaze zag, belde ik omstreeks 22.30 uur opnieuw. Met hetzelfde resultaat.''

Weet u wat er met het lichaam van uw dochter gaat gebeuren? ,,Neen, maar wij willen haar nu niet meer terug, hé Jean? Onze zoon heeft altijd de wens uitgedrukt dat hij als motard zou worden begraven en dat is ook zo gebeurd. Onze dochter heeft verklaard dat zij als islamvrouw in gewijde grond begraven wou worden. Dat kan dan beter ginder gebeuren'', besluiten de ouders van Muriel.

Corrigeer

IN HET NIEUWS

Verkiezingen in jouw gemeente:

POPULAIRE VIDEO'S

Het beste van Enkel voor abonnees