Julien Vrebos op zoek naar de mensen van Wallonië in 'Kukeleku'

'Ik snap dat gedoe met hanen en leeuwen niet'

'Ik snap dat gedoe met hanen en leeuwen niet'

Foto: gbr

Kukeleku, heet de hond van Julien Vrebos. Het is ook de naam van zijn nieuwe programma over 'het mooiste en dichtstbijzijnde buitenland'. Over Wallonië, dus. Tom de Leur

Fel vermagerd is hij, Julien Vrebos (62). De film- en tv-maker leeft gezonder, fietst meer. Zijn vuur is hij nog niet kwijt. Zijn vuur om verhalen te vertellen en mooie dingen te laten zien. Dat doet hij opnieuw in Kukeleku, een nieuwe reeks op Eén. In elke aflevering schildert hij een beeld van een stukje Wallonië. Enkel en alleen met Waalse mensen. Of Vlaamse. Want die wonen daar ook.

Wallonië heeft Vrebos altijd gefascineerd, zegt hij. Al sinds hij als kind van vier op zaterdag werd gewassen. 'Zaterdag was wasdag. Na de wasbeurt mochten we aan tafel. Daar stond een koffiekop op tafel, een jat zoals we zeggen. Ik herinner me nog dat ik die jat omdraaide. Op de bodem stond iets. Mijn vader zei: Dat komt van bij Boch van de Walen en dat noemt Kopenhagen. Dat woordje Walen vond ik fascinerend. Dat gevoel heeft me nooit losgelaten.'

Vrebos is een rasechte Brusselaar. 'Maar ik ga vaak wandelen in Wallonië. Ik weet niet waarom, maar ik word er altijd naartoe getrokken. Ik moet wel zeggen: alleen de mensen in Wallonië interesseren me. De rest niet. De vlaggen interesseren me niet, de hymnes, dat communautaire gedoe. Wat mij interesseert, is identiteit: welk verhaal hebben die mensen?'

Jack russell

Dat volksliederen en symbolen Vrebos niet interesseren, bewijst de naam van zijn nieuwe programma. Kukeleku: het verwijst niet naar de Waalse haan, maar naar zijn hond. 'Beter een hond dan een haan en een leeuw. Dieren kennen geen nationalisme, gelukkig maar. Ik heb dat nooit begrepen, dat zwaaien met vendels en gedoe met vlaggen en liederen. Mijn hond is een jack russell, een souvenir uit Wallonië. Komt uit een Waalse kennel. Ik heb die hond pas een maand of zeven, want ik wou zeker zijn dat ik er goed voor kon zorgen.'

In de eerste aflevering zet Julien meteen de toon. Hij wil weten wat dat is, gehecht zijn aan je grond. In Goutroux ging hij Andrea Vanderyse-d'Haens opzoeken, een Vlaamse boerin die in de jaren vijftig naar Wallonië uitweek. 'Dat ligt daar twee kilometer buiten Charleroi. Iedereen denkt dat dat zo'n zwarte stad is, maar dat klopt niet. Die vrouw Andrea vertegenwoordigt voor mij een gevoel: dat je je goed voelt waar de tijd stil is blijven staan. Het beste bewijs is dat haar plaatsje naast het graf van haar man op het kerkhof al gereserveerd is.'

Julien zoekt in de eerste aflevering ook Maurice Lardinois en zijn vrouw Louisette op, Waalse boeren in Jemappes. Maurice wil het rustiger aan doen, Louisette blijft maar taarten bakken om haar verdriet te verdoezelen. De twee hebben zóveel tijd in hun melkkoeien geïnvesteerd dat ze nog geen dag in hun leven met vakantie zijn geweest. Julien laat hen voor het eerst de Noordzee ontdekken. 'Wat ik vooral indrukwekkend vond, was dat deze mensen perfect gelukkig waren zonder de zee gezien te hebben. Dit zijn heel fiere mensen, dat is van alle tijden.'

Mooie mensen

Van Kukeleku heeft Julien Vrebos acht afleveringen gemaakt. De variatie is enorm: van een twaalfjarige die beroepswielrenner wil worden én elk jaar in het pakje van de Gilles van Binche kruipt over een vrouw die escargots kweekt en Juliens lievelingsstad La Louvière waar 'letterlijk niets te zien is maar waar zóveel te beleven valt' tot een koppel waarvan de Waalse man geen woord Nederlands spreekt en de Vlaamse vrouw amper Frans. Wat Julien hoopt aan te tonen? 'Dat we allemaal mensen zijn. Dit is niet dé ultieme documentaire over Wallonië. Ik maak ook geen enkele vergelijking met Vlaanderen. Mij is het om de mensen te doen. Want die zijn overal mooi.'

Corrigeer

IN HET NIEUWS

POPULAIRE VIDEO'S

Het beste van Enkel voor abonnees