Bruggeling begon op 17de aan opleiding en vliegt nu passagiers rond

Cédric (19) is jongste lijnpiloot van België

Nog geen tien jaar geleden was Cédric De Duytschaever een klein jongetje dat met zijn liefste glimlach aan de stewardessen vroeg of hij in de cockpit mocht kijken. Nu zet hij zich zelf aan de stuurknuppel en brengt hij zijn passagiers ter bestemming.

Cédric is met zijn 19 jaar de jongste lijnpiloot van het land. 'Als ik de hangar binnenstap en mijn Avro zie staan, ben ik nog altijd onder de indruk hoe groot dat is.'

19 jaar is hij, Cédric De Duytschaever uit Brugge. Net als zo veel jongens van zijn leeftijd zet hij al eens graag een stapje in de wereld. Net als zo veel leeftijdsgenoten doet hij aan sport: zwemmen en kajakken. Net als zo veel 19-jarigen zit hij op kot en gaat hij in de weekends naar huis. Maar tijdens de week zit hij niet op de schoolbanken, wel in de cockpit van een passagiersvliegtuig.

Op zijn 19 jaar is Cédric De Duytschaever dus piloot. 'Eén van de allerjongste ooit', zeggen ze bij Brussels Airlines. Hij vliegt sinds vorige maand naar Oslo of Sevilla, naar Londen of Napels, naar Warschau of naar Boedapest. Als hij niet op zijn kamer in Brussel slaapt, logeert hij in hotels over heel Europa. Negentien jaar, maar omringd door stewardessen, met het indrukwekkende embleem op zijn mouwen, met de adelaarsvleugels op zijn borst, met keurig gekapte haren en met een stropdas rond zijn nek. 'Schrijf maar op: zonder hulp van de mama. Ik knoop mijn dassen zelf, maar ik heb wel moeten googelen voor een handleiding.'

Piloot worden, dat moet een jongensdroom geweest zijn.

Cédric De Duytschaever: 'Ik denk niet dat er een piloot rondloopt die als kleine jongen die droom niet had. Terwijl de meisjes met de poppen en de andere jongens met de autootjes speelden, speelde ik met mijn vliegtuigjes. Als ik op vakantie ging met mijn ouders, was het uitkijken naar de vlucht. Ik lachte altijd heel lief naar de stewardessen om te vragen of ik in de cockpit mocht gaan kijken. Dat mocht wel af en toe, al werd het moeilijker na 9/11.'

'Met een sportvliegtuigje heb ik nooit gevlogen. Dat is vrij duur, hé. De modelbouw, dat was binnen mijn budget. Mijn kamer stond vol met schaalmodellen. Maar ik zag piloot worden altijd als een surrealistisch beroep. Tot ik er ernstig begon over na te denken: waarom niet? Toen ik 15 werd en een studiekeuze moest maken, ben ik beginnen op te zoeken wat je daarvoor moet kunnen. Ik ben economie-wiskunde met veel wetenschappen gaan volgen, omdat je die vakken wel nodig hebt.'

Is dat niet wat jong, op je 19de met passagiers vliegen?

'In België mag je met een diploma secundair onderwijs beginnen met een opleiding tot piloot. Maar de helft van mijn klas heeft eerst een andere studie gedaan. Omdat ik op school altijd een jaar vóór heb gezeten op mijn leeftijd, was ik nog maar 17 toen ik afstudeerde. Ik mocht in september beginnen met de opleiding en had na 1,5 jaar mijn licentie.'

Maar het is niet omdat je afstudeert, dat je onmiddellijk werk vindt. Cédric werd met negen collega's geselecteerd uit meer dan vijfhonderd kandidaten. Na een schriftelijk examen, psychotechnische tests, een gesprek met een psycholoog, een gesprek met de chef-piloot en een test in een simulator. Cédric mocht dan wel de jongste zijn, hij slaagde met glans.

'En dan moest de opleiding nog beginnen, want op school krijg je alleen een basisbrevet. Ik ben in april afgestudeerd en heb pas in september voor het eerst met passagiers gevlogen. Mijn eerste vlucht was naar Krakau, maar natuurlijk hebben we niet in de intercom verteld dat het mijn eerste vlucht was. (lacht) De eerste drie vluchten vliegt er een derde piloot mee die je evalueert. Maar sinds 2 oktober ben ik junior first officer.'

Dat is een mooi woord voor copiloot, het hulpje van de kapitein. De baas van Ryanair vindt jou dus overbodig?

'Veel mensen denken dat wij daar gewoon zitten voor het geval dat de captain iets voorheeft, maar dat is een totaal verkeerd beeld. Je mag dat niet onderschatten, wij doen de helft van het werk. Het voorstel van Michael O'Leary om copiloten af te schaffen, is gewoon reclame voor zijn bedrijf. Want er is voor de copiloot echt wel een pak werk in de cockpit.Het is niet zoals in een simulator, je kan het niet op pauze zetten.'

'De kapitein heeft het meeste ervaring, dat is waar. Hij verdeelt de taken en heeft de final authority, maar voor het vliegen is het 50-50. De ene doet de heenreis, de andere de terugreis. Sommigen doen zelfs kop-of-munt. (lacht) En wie niet vliegt, neemt alle andere taken op zich. Hij controleert de checklist, communiceert met de verkeerstoren en met de passagiers.'

Horen de passagiers niet dat je zo jong bent?

'Nee hoor, want ik blijf heel serieus. Ik zeg wanneer we aankomen en welk weer het daar is, soms met wat details over de vlieghoogte.'

'Het is pas als ze mij toevallig zien lopen, dat ze zich vragen stellen. Want je kan zien dat ik geen 25 ben. Een stewardess kwam me onlangs vertellen dat een passagier me had gezien. Hij vroeg hoe oud ik was en heeft zich daarna goed vastgegespt. (lacht) Da's nergens voor nodig, want piloot zijn is een van de meest gecontroleerde beroepen.'

Over stewardessen gesproken. Klopt er iets van het cliché over piloten en stewardessen?

'Ik heb dat nog niet aan den lijve ondervonden, nee.' (lacht) Of zijn die allemaal te oud?

'Oei, nu moet ik opletten wat ik zeg. Mijn ouders zijn 47, die vind ik ook niet oud. Het is bij stewardessen zoals bij piloten: er is er altijd een met ervaring en een die assisteert. Die zijn vaak wel mijn leeftijd. Het is leuk om in het buitenland met hen nog de stad in te trekken. Maar met mate, natuurlijk: we rekenen 12 uur from bottle to throttle(van alcohol tot stuurknuppel, nvdr.). Als we dat uniform aanhebben, zijn we heel professioneel.'

Wat vinden jouw oude klasgenoten ervan?

'Ze vinden het raar. Want hoe je het ook draait of keert, 19 jaar is jong. Zij moeten vaak nog drie jaar studeren, ik ben al aan het werk. Omdat ik mijn weekend ook geregeld tijdens de week heb, kan ik ze gaan bezoeken in Gent. Er zijn er ook een paar die op Erasmus zijn vertrokken, ik ga proberen om naar die steden te vliegen en hen te bezoeken.'

'Als ik medisch afgekeurd was, dan was ik waarschijnlijk economie gaan studeren. Maar sommige ex-klasgenoten doen dat nu en als ik hen bezig zie, kan ik me echt niet voorstellen dat ik dat ook zou moeten doen.'

Wat doet een 19-jarige met zijn eerste pilotenloon?

'Ik verdien meer dan 2.000 euro per maand, maar ik geef het grootste deel terug aan mijn ouders. Zij hebben mij geld geleend voor mijn opleiding: 85.000 euro. Mijn vader heeft nog gevraagd waarom ik van alle opleidingen net de allerduurste moest kiezen. (lacht) Maar toen ik 16 werd, vlogen we naar Turkije en had mama als verrassing een stoel in de cockpit gereserveerd. Dat was van mijn ouders een signaal dat ze mij wilden steunen in mijn droom.'

Zou je niet liever met F16's gaan vliegen?

'Ik heb daar ook een en ander over opgezocht. Maar je moet daarvoor 100 procent medisch in orde zijn. En omdat ik als kind ooit mijn arm heb gebroken, zou ik zonder pardon afgekeurd worden. Bovendien ben ik ook eerder een gevoelig persoon, voor het leger moet je toch een harde zijn. En ik denk dat dit later beter te combineren zal zijn met familie en een gezin.'

Als je op je 19de je droom waarmaakt, waar kan je dan nog van dromen?

'Langeafstandsvluchten met de Boeing 747 of de Airbus 380 (het grootste passagiersvliegtuig ter wereld, nvdr.), dat is het hoogste dat je kan bereiken. Daar dromen alle lijnpiloten van. Ik heb er op Heathrow eens naast gestaan met mijn vliegtuig, ik moest fel naar boven kijken. Mijn vliegtuig paste er helemaal in.'

Is dat machtsgevoel het allerleukste?

'Als ik de hangar binnenstap en mijn Avro zie staan, denk ik nog altijd van wauw, zo groot, en daar vlieg ik echt mee. De oudere piloten hebben me al verteld dat zij dat ook nog hebben. Het is een heel speciaal gevoel om te weten dat je zo veel passagiers vervoert. Tot twee maanden geleden had ik dat nog nooit gedaan. In de simulator zeggen de instructeurs je wel dat je daaraan moet denken, maar je weet dat het niet écht is. De eerste keer dat je echt met passagiers vliegt, wil je het maar beter goed doen.'

'Het is ook leuk om zo veel bestemmingen te doen. We zitten twee keer per week een nacht in het buitenland, omdat veel zakenmensen 's morgens vroeg in Brussel moeten zijn. We waren deze week al 's middags in Stockholm en zijn met de crew de stad in getrokken. Ik hou van de cultuur in het noorden, maar land ook al eens graag in het zuiden voor het goede weer. En in Sevilla of Milaan kan je heel goed gaan winkelen. We kunnen ook bestemmingen aanvragen: ik probeer één keer per maand naar Londen te vliegen, want mijn broer woont daar. Maar het leukste is dat wij elke dag de zon zien. Op 30.000 voet zitten we boven de wolken en schijnt de zon altijd. Piloten kunnen dus niet zonder zonnebril.'

En tot slot de nadelen: die verschrikkelijke vliegtuigkost.

'Het is natuurlijk jammer dat dezelfde gerechten geregeld terugkomen. Maar ik vind dat eten nog wel oké. Het is wel grappig: ik moet altijd iets anders eten dan de captain, want stel dat er eentje een voedselvergiftiging oploopt... Natuurlijk mag de captain eerst kiezen, maar meestal komen we overeen. (lacht) Ik moet wel wat vaker gaan sporten, want al dat zitten en dat eten begin ik al te zien.'



Corrigeer

IN HET NIEUWS

Verkiezingen in jouw gemeente:

POPULAIRE VIDEO'S

Het beste van Enkel voor abonnees