Lucas Biglia praat voor het eerst over zijn overleden vader

Lucas Biglia: 'Deze titel is voor jou, papa'

Lucas Biglia: 'Deze titel is voor jou, papa'

Foto: legasse

Lucas Biglia huilde eventjes toen Anderlecht vorige week kampioen speelde in Brugge. De Argentijnse middenvelder dacht aan zijn vader Miguel die in 2008 stierf aan een hartaanval. Het verdriet is nog niet weg. Maar nu hij de titel aan zijn papa kon opdragen, voelt Biglia zich sterk genoeg om herinneringen op te halen. Jürgen Geril

Op Club Brugge wees Lucas Biglia (24) meermaals naar de hemel en sloeg een kruisteken. De Argentijn heeft geleden na de dood van zijn vader Miguel. In juli 2008 werd Biglia in allerijl weggeroepen van het oefenkamp van Anderlecht. Zijn familie had hem gezegd dat zijn papa op de afdeling intensieve zorgen lag om de lange reis naar Zuid-Amerika dragelijker te maken, maar eens in Argentinië bleek dat papa Miguel al was gestorven nog voor zijn zoon op het vliegtuig stapte. De dood van zijn pa was een enorme klap voor de jonge Anderlecht-draaischijf.

'De pijn is nog altijd niet weg', zegt Biglia. 'In Brugge weende ik voor hem. Deze titel is voor mijn papa. Het verzacht het leed.'

Wil je praten over wat voor mens je vader was, Lucas?

'In Mercedes, de stad waar ik opgroeide, werd mijn vader constant aangesproken. Mijn papa is dan ook een groot voetbaltalent geweest. Hij was een centrale middenvelder, net als ik, maar hij was nog offensiever. Ik heb zijn doelpunteninstinct helaas niet meegekregen. Op het veld straalde hij ook meer persoonlijkheid uit. Zijn bijnaam was El Pego, de trapper. Bij vrijtrappen was er geen discussie. Hij alleen vuurde op doel. Toch is hij nooit verder geraakt dan de derde klasse. Zijn vader - mijn opa dus - stierf toen mijn pa 22 jaar was. Daarna moest hij voetbal combineren met werken om zijn familie te onderhouden. Ik heb hem alleen zien voetballen rond zijn 40ste toen hij al in de regionale reeksen speelde, maar hij was mijn grote voorbeeld.'

Klopt het dat je vader aanvankelijk meer geloofde in het talent van je oudere broer Cristian?

'Logisch. Cristian speelde als middenvelder en ik stond in de goal.'

Jij was doelman?

'In onze wijk speelden we altijd zes tegen zes. Ik was meestal de kleinste en de jongste en die vloog altijd in de goal. Als 10-jarige kon ik niet tegen de grotere jongens op. Toen ik mij aansloot bij het plaatselijke clubje Atlético Quilmes was dat dan ook als keeper. Tot er eens een veldspeler te kort was en de coach mij in het middenveld zette. Gelukkig maar, want ik was een slechte doelman. Als Proto ooit rood krijgt en er zijn geen vervangers meer, dan moeten ze zeker niet naar mij kijken.'

Jouw vader werd later wel je jeugdtrainer bij Estudiantes Mercedes.

'Na twee jaar bij Quilmes kon ik naar het grotere Estudiantes, maar Quilmes is altijd de club van mijn hart gebleven. Samen met Frutos heb ik eens onze Anderlecht-shirts geveild en met het geld hebben we de kleedkamers van Quilmes laten opknappen. Estudiantes was evenwel een betere ploeg en mijn vader trainde daar de jeugd. Toen hij mijn trainer was, was hij strenger voor mij dan mijn ploegmaats. Natuurlijk dacht ik er toen nog niet aan om profvoetballer te worden, maar mijn pa had wel al plannen.'

Hoe dikwijls zijn jullie met ruzie thuisgekomen?

'Ik herinner mij dat we eens 3-0 achter stonden. Als slechte verliezer huilde ik van woede en vroeg ik mijn pa om een vervanging. Oké zei hij rustig, maar de volgende vijf matchen zat ik wel op de bank. Dankzij zijn strenge begeleiding kon ik niet veel later naar eersteklasser Argentinos Juniors.'

Argentinos Juniors is een ploeg uit Buenos Aires.

'Dat was een probleem. Mijn vader vond school heel belangrijk en de hoofdstad was drie uur rijden. Daarom besloot mijn pa om mij elke dag heen en terug te voeren naar Buenos Aires. Zonder files was dat dus dagelijks zes uur in de auto. We vertrokken om 6.15 uur 's morgens en waren in de middag terug. Dan kon ik in mijn thuisstad school volgen. Mijn vader heeft die ritten jaren volgehouden. Tot we een behoorlijk zwaar ongeval hadden. Ik herinner mij dat mijn vader naast mij geklemd zat tussen het stuur en de zetel. Mijn broer Cristian heeft de zetel moeten loswrikken om mijn pa uit het wrak te halen. Godzijdank bleef het bij kneuzingen, maar we beseften dat er iets moest veranderen.'

Jij verhuisde uiteindelijk wel naar Buenos Aires.

'Ja, in mijn laatste jaar middelbaar stopte ik met school en haalde nooit een diploma. In Buenos Aires moest ik plots ook alles zelf doen. Thuis werden zelfs mijn voetbalschoenen voor mij gewassen, maar nu stond ik er alleen voor. Gelukkig is mijn vrouw Cecilia na een jaar ook naar Buenos Aires verhuisd. Ik heb haar leren kennen in een eettentje in Mercedes. Mijn pa en ik kwamen laat thuis van een match in Buenos Aires en stopten bij Cecilia om te eten. Later heb ik haar meegenomen naar een restaurant en is onze relatie begonnen. Toen zij naar de hoofdstad kwam, voelde ik me beter.'

Klopt het dat je op je 14de eigenlijk al naar het Italiaanse Parma kon?

'Ik was op een jeugdtornooi uitgeroepen tot beste speler en daar had Parma mij ontdekt. Mijn pa en ik vonden het evenwel nog te vroeg om al naar Europa te gaan. Ik was niet klaar voor een andere wereld. Toen ik met de -17-jarigen van Argentinië speelde, kreeg ik ook nog een aanbod van Schalke 04. Toen wilde ik wel, maar de coach van de -17 was ook de coach van de -20 van Argentinië. Hij wilde mij meenemen naar het WK in de Emiraten en stelde dat ik daarvoor beter in Argentinië bleef. Een week voor dat WK moest ik echter forfait geven door een enkelblessure.'

Jij voetbalde wel bij Argentinos Juniors, maar je pa was toch fan van Boca Juniors.

'Ik ook, maar ik heb dat altijd verborgen gehouden. Voor mijn pa was dat moeilijker. Eens ik bij Argentinos voetbalde kwam hij mij wel aanmoedigen, maar in matchen tegen Boca heb ik dikwijls gezien hoe hij zich inhield om niet te juichen als Boca scoorde. Toen hij naar mijn broer Cristian ging kijken in tweede klasse heeft hij zelfs eens gevochten. Voor een uitwedstrijd had hij een kaartje tussen de rivaliserende fans. Net op dat moment scoorde Cristian en hij juichte. Hij is toen echt hard aangepakt door de fans van de thuisploeg. Ik was dikwijls bezorgd om de veiligheid van mijn familie. In Argentijnse stadions is immers alles mogelijk. Mijn mama, Stella, was trouwens nog fanatieker dan mijn pa. Als ik kritiek kreeg omdat ik slecht speelde dan diende zij de supporters van antwoord.'

Vangt je mama het gemis van je overleden vader wat op?

'Ze doet haar best, maar door haar vliegangst is ze nog nooit in Europa geweest en ziet ze ons en ons bijna éénjarig dochtertje Allegra niet veel. Ik heb haar al gezegd dat je van een vliegtuig niets voelt eens het is opgestegen, maar ze raakt niet overtuigd. Mijn schoonvader heeft trouwens ook schrik. Hij beweert dat hij naar hier zal komen met de boot.' (lacht) Hoe gaat het trouwens met Allegra? Ben jij net zo'n zorgzame papa als jouw vader?

'Ik speel met haar en probeer haar te leren spreken, maar eigenlijk geniet ik vooral van de positieve kanten. Het is mijn vrouw Cecilia die 's nachts opstaat als Allegra huilt. Gelukkig is het een braaf meisje.'

Is Lucas Biglia in die vier jaar België een ander mens geworden?

'Als voetballer leerde ik een andere speelstijl kennen, maar ik ben vooral naast het terrein geëvolueerd. In België leid ik het leven dat ik in Argentinië nooit zou hebben. Als je in mijn land de straat opgaat weet je nooit zeker of je veilig terug thuis raakt. Je wordt constant lastig gevallen en je begint andere mensen te verfoeien. Veel jongeren gaan niet naar school en zitten in bendes. Ze leven van diefstallen. Hier in België gaan alle tieners naar school en ze spreken minstens twee talen. Ik ben blij dat Allegra in Europa zal opgroeien. Hier wordt ze grootgebracht met respect voor andere mensen.'

Kortom El Principito - de kleine prins - is El Principe, de prins geworden.

'Ik ben nog lang geen prins. Ik weet trouwens niet waar die bijnaam El Principito vandaan komt. In Argentinië noemde niemand mij zo. Dus moet het uit België komen. Ik ben er de fans wel dankbaar voor, want in Argentinië krijgen alleen de beste spelers bijnamen. De Anderlecht-fans zingen ook speciaal voor mij een liedje. Toen ik zondagnacht thuiskwam na het titelfeest hing er een spandoek aan mijn huis met de tekst van dat liedje. (Oh Lucas Biglia From Argentina. Il Principito is what we say. He's 5 foot 9. He's so devine. Please don't take our Lucas away, red) Samen met het sms'je dat ik van de vader van Messi kreeg, heeft mij dat het meest plezier gedaan. Ik neem het spandoek zeker meer naar Argentinië, waar het een speciale plaats krijgt.'

Corrigeer