,,Die van de stad begrijpen ons niet''

Voorstanders vossenjacht slaan terug tijdens verkiezingen

Voorstanders vossenjacht slaan terug tijdens verkiezingen

Foto: © REUTERS

Ook in de idyllische heuvels van de Yorkshire Dales wordt slag geleverd voor de verkiezingen van 5 mei. Inzet van de strijd tussen de schapen en de leistenen muurtjes: het ongedaan maken van het verbod op de vossenjacht. ,,Die stadsmensen van Labour noemen ons wreed en elitair'', zegt Michael Bannister, gerespecteerd topkweker van jachthonden. ,,Maar ze begrijpen er niets van.''

In dit stukje paradijs, even ten noorden van het marktstadje Skipton in de rollende heuvels van de Yorkshire Dales, staat 18 februari 2005 geboekstaafd als de dag dat een eerbiedwaardig stuk Engels erfgoed werd vernietigd. Na acht jaar palaveren, stemde het Britse parlement in met een verbod op de vossenjacht.

Gedaan met het galopperen in rood ruitertenue achter een opgewonden roedel honden, gedaan met het goede oude Engeland. En dat allemaal door die socialistische stedelingen van Labour, die graag politiek correct praten over dierenrechten, maar eigenlijk niets van het platteland begrijpen en de hondenjacht dan maar smalend afdoen als wreed en elitair.

Tenminste, dat is de visie van Michael Bannister en al wie de Engelse vossenjacht in het hart draagt. Het is een minderheid, zelfs in de Yorkshire Dales. Maar het is een minderheid die zich niet makkelijk opzij laat zetten. In de verkiezingen van 5 mei wordt de eerste grote tegenaanval ingezet.

Een ferme slag

De zwaluwen gieren rond mijn auto als ik de oprijlaan langs het meer afdaal. Ik ben op weg naar Coniston Cold Hall, het majestueuze huis van Michael Bannister, gerespecteerd topkweker van jachthonden en liefhebber van de traditionele vossenjacht.

In de woonkamer mag ik wachten op de meester des huizes. Een Jack Russel komt even piepen, maar haalt zijn fijne Engelse neus voor me op. Eén schilderij achter de piano trekt meteen de aandacht. Ruiters maken zich klaar voor de jacht, terwijl vinnige honden zich nauwelijks kunnen bedwingen. Op de achtergrond herken ik het huis waar ik nu ben.

,,Die tijden komen echt wel terug'', zegt een stem achter me. Ik draai me om en zie een man die zich goed verdedigt tegen de jaren. ,,Dit is maar een tussenfase'', zegt Michael Bannister. ,,We zullen dit verbod ongedaan maken. Zeker weten. In alle kiesdistricten waar Labour een kleine meerderheid heeft, steunen we de kandidaat die de vossenjacht genegen is. We helpen bijvoorbeeld met het uitdelen van pamfletten. Ik heb er vertrouwen in dat we Labour een ferme slag zullen toebrengen.''

,,Trouwens'', zegt Bannister, ,,het is ons niet alleen te doen om de vossenjacht, maar om het platteland in het algemeen. De boeren krijgen veel te weinig geld voor hun melk en schapen- of rundvlees. Nu willen ze ook een verbod op vissen en de jacht in het algemeen. Wat een onzin. Vossen zijn venijn. De jacht is noodzakelijk om hen onder controle te houden.''

Maar moet dat op zo'n wrede manier? ,,Nog zo'n onzin'', zegt Bannister. ,,Als je iemand van de stad een foto toont van onze honden die een vos verscheuren, zal die dat natuurlijk vreselijk wreed vinden. Terwijl die vos in werkelijkheid heel snel werd gedood met een beet in de nek door de eerste hond die de vos te pakken kreeg. Neen, de jacht met honden is veel minder wreed dan het gebruik van klemmen en gas of het jagen met een geweer.''

Iedereen gelijk

Het welzijn van de vos was wel het laatste waar het Labour om te doen was, stelt Michael Bannister. ,,Dit was een pure afrekening met wat zij een elitaire bedoening vinden. Ze vergeten dat de vossenjacht heel belangrijk is voor het sociale leven in de heuvels. Heel veel liederen, dansen en bals draaien rond de jacht. Het is absoluut niet waar dat alleen de rijken meedoen. Alle sociale lagen zijn present en tijdens de jacht staat iedereen op gelijke voet.''

Bannister moet er niet aan denken wat er zal gebeuren met zijn vijftig honden als het verbod nog jaren van kracht blijft. ,,Mijn kweeklijnen gaan terug tot 1760'', zegt hij. ,,Het zou toch vreselijk zijn om dit verloren te laten gaan?''

In afwachting van het echte werk, behelpen de liefhebbers zich met een surrogaat: een geurspoor dat kriskras door de heuvels wordt getrokken. ,,Tussen de invoering van het verbod en het einde van het jachtseizoen begin april hebben we drie keer zo'n jacht georganiseerd. De eerste keer kwamen wel duizend mensen opdagen'', zegt Bannister.

Met een twinkeling in de ogen voegt hij eraan toe: ,,Het kan nog interessant worden als op zo'n jacht komend najaar de honden het spoor van een echte vos kruisen. Overtreden we dan de wet, of niet? De politie heeft ons laten uitschijnen dat we er niets kunnen aan doen als de honden de echte vos achterna gaan. Zo is de natuur nu eenmaal.''

Corrigeer

NIET TE MISSEN

POPULAIRE VIDEO'S

Het beste van Enkel voor abonnees