Reynders (MR) en Di Rupo (PS) spelen met de toekomst van de regering

Oorlog in Wallonië

Oorlog in Wallonië

Foto: rr

De open oorlog tussen Elio Di Rupo (PS) en Didier Reynders (MR) is du jamais vu in de Wetstraat, zegt ook Jean-Luc Dehaene. Als daar maar geen nieuwe regimecrisis van komt.

Woensdagavond in de wandelgangen van de RTBF. MR-boegbeeld Didier Reynders kruist de degens met zijn PS-evenknie Elio Di Rupo in het debatprogramma Huis Clos . De sfeer is gespannen, vijandig zelfs. Di Rupo, sowieso al geen lachebekje, heeft net voor de opnames nog een lepeltje azijn tot zich genomen, getuige zijn uitgesproken negatieve mondhoeken. Reynders zit er als zijn zelfgenoegzame zelf bij, een beetje achterovergeleund en met dat venijnige lachje om de lippen. In de schminkkamer voor de opname hadden ze elkaar geen blik gegund. Geen goeiedag, geen comment ça va , niets. Twee ijskonijnen tegenover elkaar, doen alsof de ander lucht is. Straal negeren is duidelijker dan een welgemeende f*** you.

Het zit duidelijk goed fout tussen de twee. En voor wie aan lichaamstaal nog niet genoeg heeft, zullen de woorden van Di Rupo tijdens het debat alle twijfel wegnemen. 'Geen sprake dat wij na 7 juni in een regering stappen met de MR. Niet in Wallonië, niet in Brussel.' Die liberale honden zijn te ver gegaan, hoor je hem denken. Dieper kunnen de wonden niet meer zijn. Ook na de uitzending blijven ze elkaar als lucht behandelen.

De directe aanleiding van de koude oorlog dateert van het MR-congres van half mei. Toen achtte MR-voorzitter Didier Reynders de tijd rijp om de PS ' infréquentable' - te mijden - te noemen. Een groter verwijt kon hij de troepen van Di Rupo niet maken. Infréquentable is in een normaal discours voorbehouden voor de buitenkant van het extremisme; politici en partijen rond wie een cordon sanitaire gepast is. De furieuze reactie van minister van Sociale Zaken Laurette Onkelinx - ze dreigde met opstappen uit de regering - legde de tot in het diepst gekwetste ziel en ziedende woede van de PS bloot. Het is oorlog, een zelden gezien fenomeen, zelfs naar Wetstraatnormen. 'Zo erg heb ik het nog nooit meegemaakt.' Als zelfs de door de wol geverfde Jean-Luc Dehaene dat zegt...

Wat nu gebeurt, is de escalatie van een onderhuidse ruzie die al vijf jaar duurt, zeggen Walloniëwatchers. In 2004 won de PS de regionale verkiezingen. In plaats van een coalitie te vormen met de liberalen van de MR - logisch in tijden dat paars een federale kleur was - koos Di Rupo voor de christendemocraten van Joëlle Milquet. De PS en de CDH verbanden de MR zo naar de oppositiebanken. Didier Reynders was tot in de topjes van zijn tenen gekwetst. 'Ziedend was hij en hij zweerde wraak. Zijn dag zou komen', zegt een partijgenoot die het van dichtbij meemaakte.

Hij heeft zijn wraak zorgvuldig opgebouwd. Al bij de gemeenteraadsverkiezingen in 2006 triomfeerden de Franstalige liberalen. De door schandalen geteisterde PS moest de duimen leggen en kregen een eerste tik. De federale verkiezingen van 2007 waren een volgend slagje, MR werd de grootste in Wallonië, maar de PS bleef in de regering. En nu is het tijd voor apotheose. Zijn infréquentable -speech was geen slippertje, maar zette het eindoffensief in. Het is aangekomen. Sinds die dag vechten de socialisten en liberalen in het zuiden van het land een oorlog uit op leven en dood. De peilingen wijzen uit dat Reynders die aan het winnen is. De jongste bevraging dicht de socialisten een verlies van 14 zetels in het Waalse parlement toe. De MR komt op gelijke hoogte en is klaar voor een eindjump.

Maar het ziet ernaar uit dat deze oorlog geen winnaars heeft, of het moesten de Franstalige groenen van Ecolo zijn die afstevenen op een monsterscore. Bovendien dreigt een ramp voor premier Herman Van Rompuy (CD&V). Als de PS en de MR na 7 juni blijven vechten, wordt zijn federale regering te klein voor hen beide en dringt zich dus een herschikking op. Of die wankele ploeg dát kan verteren is twijfelachtig, ook al zal Van Rompuy er alles aan doen om een val te vermijden. Maar tegelijk zou hij er ook nog een - zij het niet al te grote - staatshervorming door moeten krijgen. Een schier onmogelijke opdracht. Een nieuwe regimecrisis hangt in de lucht.

Corrigeer

IN HET NIEUWS

Verkiezingen in jouw gemeente:

POPULAIRE VIDEO'S

Het beste van Enkel voor abonnees