Negentigjarige non draagt 'kliniekse' nog altijd in haar hart

ROESELARE - In november wordt zuster Laura Hoet negentig en staat ze zestig jaar aan de leiding van het Heilig-Hartziekenhuis. Tijd om uit te rusten is er nog niet want ze beloofde haar overste in het jaar 1945 inzet tot het einde. Een gesprek met een kranige dame vol levenslust die een bedrijf helpt runnen met meer dan 2.000 personeelsleden.



Een afspraak maken met zuster Laura Hoet is niet eenvoudig, maar na enkele telefoontjes met haar persoonlijke secretaresse vinden we een gaatje in haar agenda. Maar van zo gauw we worden binnengelaten op de zesde verdieping van het Heilig-Hartziekenhuis, vertelt ze enthousiast haar levensloop. ,,Ik ben in 1915 geboren in Roeselare. Mijn vader was stationschef en zo hebben we in verschillende stations gewoond. Een gewoon huis heb ik nooit gekend: het perron was onze tuin.''

,,We waren thuis met zeven en ik ben de enige die religieuze werd. Ik heb er nooit spijt van gehad, want zowel in Leuven als hier in Roeselare heb ik altijd het plezier van het leven en het intense van de congregatie kunnen combineren. In 1945 stuurde mijn overste me naar het Heilig-Hartziekenhuis, indertijd nog opgericht door een van de Zusters van de Jacht uit Heverlee.''

,,Ik trof er een kliniekske aan met drie halftime dokters en dertig bedden. Ik beloofde mijn overste om me volledig en tot het einde te geven voor dit ziekenhuis. Nu zestig jaar later werken hier 2.004 mensen, hebben we 892 bedden en tellen we 243.325 ligdagen per jaar. Intussen heb ik de dagelijkse leiding doorgegeven aan een algemeen directeur, met we ik een schitterende band heb. Dagelijks komt hij me briefen over het reilen en zeilen in het ziekenhuis. Gelukkig heb ik een directeur gevonden die diezelfde motivatie heeft als ik.''

,,Zelf kom ik zo weinig mogelijk in het ziekenhuis zelf, want ik ben iets minder goed te been. Maar het ziekenhuis kan mij niet loslaten: als ik voorstel eventjes een beheerraad over te slaan, komen ze me halen. Ook het reizen kan ik nog altijd niet laten: ik heb zowat de hele wereld gezien en vaak was dat samen met mensen van ons ziekenhuis. De dokters noem ik mijn maten.''

Om vijf uur op

,,Vaak wordt me gevraagd of het nog zin heeft als religieuze in een ziekenhuis te werken. Er komen inderdaad geen nieuwe zusters meer bij. Mijn motto is ,,Eenheid in de liefde''. In tegenstelling tot de directeurs van grote bedrijven kan ik als religieuze zonder moeite zeggen dat ik mijn mensen graag zie. Ik heb zo altijd grote problemen in het ziekenhuis kunnen vermijden. Vraag me naar zwarte dagen uit het verleden en ik vind er geen. Iemand moeten ontslaan, dat is zowat het pijnlijkste wat ik heb meegemaakt.''

,,Nog steeds kijk ik met spanning uit naar nieuwe projecten. Hier kan het ziekenhuis echt niet meer groeien, maar er komt een nieuw Heilig-Hartziekenhuis. Daar wil ik aan meewerken met evenveel enthousiasme als in het verleden. Wat me fit houdt? Om vijf uur opstaan om te bidden en vanaf kwart over zes vind je me op deze verdieping. Ik doe een babbeltje met het onderhoudspersoneel, lees de krant, ontvang mensen en bereid me voor op de beheerraden. Tussendoor vind je op mijn bureau altijd een goed boek en wie een reisje plant, mag me altijd uitnodigen.''

(RBC)

Corrigeer

Doe de stemcheck van Het Nieuwsblad en ontdek met welke partij jij het best overeenkomt.

Auto's in de kijker

Vastgoed

Jobs in de regio