Stemmenkampioen deemsterde maand na maand verder weg

Leterme: van 800.000 naar niets

Leterme: van 800.000 naar niets

Foto: © REUTERS

Na zijn kletterende verkiezingsoverwinning op 10 juni 2007 deed stemmenkampioen Yves Leterme een vreugdedans op tafel, samen met Inge Vervotte. Enkele weken geleden zuchtte dezelfde man: 'Ik heb het gevoel dat op 10 juni mijn geluk is gestopt.' De lijdensweg van Yves Leterme.

Het kon inderdaad niet stuk voor Leterme tot die bewuste 10 juni. De jaren ervoor waren een triomftocht naar de top van de macht. De dagen, weken en maanden daarna echter werden voor de man van 800.000 voorkeursstemmen een lijdensweg, figuurlijk én letterlijk.

'U verdient Respect'

Letermes eerste meesterzet was de slogan 'U verdient Respect', die hij de CD&V meegaf, nadat hij in 2003 de kwakkelende partijvoorzitter Stefaan De Clerck had vervangen. CD&V had na vier jaar paars de verkiezingen nog maar eens verloren.

Amper een jaar later zette Leterme zijn partij weer op de kaart. Hij won de Vlaamse verkiezingen samen met de N-VA, waarmee hij een kartel had gesmeed. Leterme liet zichzelf al meteen kennen aan de pers, nog voor hij minister-president werd. Op de avond dat het Vlaamse regeerakkoord in het Vlaamse parlement zou worden voorgesteld, liet hij de journalisten vier uur lang wachten. De champagne stond klaar, achterin de perszaal. Maar ze bleef onaangeroerd. Leterme ging de hele avond onverstoord door met het zetten van punten en komma's in zijn 'regeerbijbel'. Bij een eerste contact met de zenuwachtige pers leek hij niet te beseffen dat de persjongens en -meisjes al uren hadden zitten nagelbijten.

'Goed Bestuur'

En toch wordt Leterme, die een Waalse vader heeft en supporter is van voetbalclub Standard, de Numero Uno van Vlaanderen. In zoverre dat zijn partij hem opeist om de federale verkiezingen te winnen. De belofte dat hij zijn termijn als Vlaams minister-president zou uitdoen, slikt Leterme in. Het wordt hem niet kwalijk genomen. Zijn belofte voor 'Goed Bestuur' gaat er bij de kiezer in als zoetekoek. Maar die koek is nu beschimmeld.

Leterme begon te blunderen in die rotzomer van 2007. De Franstalige televisie zit hem op de hielen. De RTBf had op 16 december 2006 in een nepjournaal Bye Bye Belgium uitgezonden, waarin het Vlaamse parlement de Vlaamse onafhankelijkheid heeft afgekondigd. Vlaamse agenten deden de slagboom dicht op de grens tussen Brussel en Tervuren. Een bedenkelijke grap, ware het niet dat de Franstaligen de angst om het hart slaat.

Madame Non

Leterme wordt voor die bange Franstaligen stilaan de baarlijke duivel. Hij onderhandelt voor de samenstelling van een oranje-blauwe regering. Het regeerakkoord moet twee delen bevatten: een sociaaleconomisch programma en een staatshervorming.

Leterme begint met het eerste deel, en daar wringt het al met de Franstaligen. Joëlle Milquet, een even grote detailfreak als hijzelf, staat voluit op de rem. Zij wordt Madame Non. Een staatshervorming - laat staan de splitsing van BHV - mag Leterme al helemaal vergeten. De Franstaligen hoeven dat niet en zullen dat ook niet pikken. Dat wordt al snel duidelijk, behalve voor Leterme zelf. Met Westhoekse koppigheid gaat hij door. Ondertussen zingt hij de Marseillaise in plaats van de Brabançonne en vergelijkt hij de RTBf-radio met de Rwandese haatzender Mille Collines.

Ultieme vernedering

Als een monnik wroet Leterme dagen- en nachtenlang door aan de teksten. Hij reageert stug op kritiek. Het lukt hem gewoon niet. Op 23 augustus gooit hij de handdoek in de ring. Een eerste keer.

Een maand later mag hij terugkomen. Ongezien is dat in de Belgische politiek. Leterme begint opnieuw aan zijn Tantaluskwelling. Telkens als hij denkt dat hij de steen weer wat hoger op de heuvel heeft gerold, duwen de Franstaligen hem terug naar beneden.

De ultieme vernedering komt in december: Leterme moet happend naar adem aan de kant gaan staan. Hij krijgt opnieuw de bons. Verliezer Guy Verhofstadt moet van de koning in zeven haasten een regering vormen. Met de hem kenmerkende flair lukt hem dat nog ook.

Slokdarmaandoening

Verhofstadt geniet ervan, van die 'derde' regering die hij mag leiden. Leterme lijdt in stilte. Het lijkt hem allemaal te veel geworden. Hij sukkelt met een 'griepje'. Niets ergs, zegt hij zelf. Maar hij moet van zijn vrouw naar de dokter en die stuurt hem op staande voet naar de spoedgevallendienst. De slokdarmaandoening had Leterme zijn leven kunnen kosten.

Yves Leterme moet rust nemen. Hij deemstert weg. Op 20 maart mag hij de fakkel van Verhofstadt, die al lang alle zin kwijt is, overnemen. Eindelijk wordt Leterme echt premier. In het regeerakkoord van zijn regering laat hij opnemen dat er tegen 15 juli een staatshervorming zal bereikt worden. Maar dat is hem dus niet gelukt.

Corrigeer

IN HET NIEUWS

Verkiezingen in jouw gemeente:

Meest Gelezen

POPULAIRE VIDEO'S

Het beste van Enkel voor abonnees