'Morgen ga ik eens helemaal niks doen, dat lijkt me fantastisch'

Fons (97) gaat na tachtig jaar met pensioen

AARSCHOT - Tachtig jaar lang baatte Fons Alaerts in Wolfsdonk een winkeltje uit met schoolgerief, speelgoed en fietsen. Gisteren trok hij de deuren van de winkel definitief achter zich dicht. Nu hij 97 is geworden, vindt hij het tijd om met pensioen te gaan.

Niet alleen de schoolkinderen gooiden gisteren hun boekentas in een ver hoekje, ook de 97-jarige Fons Alaerts uit Wolfsdonk, een gehucht van Aarschot, borg zijn schoolgerief op. Definitief. Liefst tachtig jaar lang baatte hij in Wolfsdonk Dorp een winkel met schoolgerief, speelgoed en fietsen uit, maar gisteren trok hij de deuren van de winkel voorgoed achter zich dicht. 'Als je merkt dat je steeds langer zit te knoeien om de fietsen te herstellen, weet je dat het tijd is om ermee te stoppen', zegt hij. En dus gaat 'Fokke van Wolfsdonk' met pensioen.

Goudmijn

Fons heeft er een carrière van tachtig jaar op zitten. Op 17-jarige leeftijd begon hij met zijn winkeltje. Als fietsenmaker. 'Eigenlijk ben ik timmerman, maar ik heb nooit een hamer vastgehad', zegt hij. 'Het was de postbode van Testelt die mij aanraadde om als fietsenmaker aan de slag te gaan. Een goudmijn, bleek al snel. Iedereen reed in die tijd nog met de fiets. Een auto, dat bestond nog niet. Of misschien wel, maar niemand had er een. Een fiets daarentegen... en daar durven al eens stukken aan zijn. Mijn winkeltje maakte al snel naam.'

Fons was meer dan een fietsenmaker. Hij was een Fietspunt avant la lettre. 'Ik had altijd een paar fietsen in reserve', zegt hij. 'En dat wisten de mensen. Iedereen die een lekke band had kwam hier aanbellen. Ik gaf ze dan een reservefiets, zodat ze hun tocht konden verderzetten. Toen ze 's avonds terugkwamen, kregen ze hun eigen fiets terug. Hersteld.'

In de jaren zeventig werd de fietswinkel uitgebreid. 'Dan is het schoolgerief en het speelgoed erbij gekomen', zegt Fons. 'Dat was een succes, ja. Vroeger toch. De jongste jaren komt er niet meer zo heel veel volk over de vloer. Of dat de reden is dat ik ermee stop? Nee. De leeftijd, hé. Ik merk dat ik steeds langer aan de fietsen zit te knoeien voor ze hersteld zijn. Het gaat allemaal niet meer zo goed als vroeger. En dan weet je dat het tijd is om ermee te stoppen. Dat zeg ik al drie jaar, maar nu is het echt zo ver. Of het met pijn in het hart is dat ik straks de deur achter me dicht trek? Maar nee, het is mooi geweest. Wie kan er nu nog zeggen dat hij tachtig jaar lang dezelfde job heeft uitgeoefend? Neen, straks is het definitief gedaan. Dan trek ik de deuren van de winkel achter mij dicht. Wat ik morgen (vandaag, red.) ga doen? Niks! Eens echt helemaal niks doen, dat lijkt me fantastisch.'

Corrigeer

IN HET NIEUWS

Verkiezingen in jouw gemeente:

Meest Gelezen

POPULAIRE VIDEO'S

Het beste van Enkel voor abonnees