,,Mijn vader is een echte masochist''

Dimitri Dedecker vroeg vader Jean-Marie vruchteloos met politiek te stoppen

Dimitri Dedecker vroeg vader Jean-Marie vruchteloos met politiek te stoppen

Foto: © veo

Brussel - In een emotionele brief smeekte Dimitri Dedecker (28) zijn vader Jean-Marie om de politiek vaarwel te zeggen. Die doet net het tegenovergestelde. De zoon is niet verrast: ,,Hij kàn niet stoppen. Hij moet eerst proberen terug te slaan.''

Enkele citaten uit een lange, intieme brief van een zoon aan zijn vader: ,,Verder gaan wordt triestig, onmogelijk. Het zal je een hoop frustratie en verbittering kosten. Voortaan je geluk nastreven is niet oneervol. Iedereen heeft het recht zijn ideaal na te streven en te vechten. Jij hebt het gedaan. Tijd voor anderen. Pa, het is genoeg geweest.''

Maar tegelijkertijd ademt uit de brief een grote fierheid over het gepresteerde werk. ,,Ik ben trots erbij te zijn geweest. Ik zal elke beslissing die je neemt, onvoorwaardelijk steunen.''

Dimitri Dedecker weet waarover hij praat. Zes maanden geleden stampte hij in Oostende een advocatenkantoor uit de grond. Maar intussen was hij ook zowat de naaste politieke adviseur van zijn vader. Dimitri zat mee aan tafel toen werd onderhandeld over de overstap naar de N-VA. En hij maakte vanop de eerste rij mee dat zijn pa enkele dagen later alweer aan de deur werd gezet omdat de N-VA haar kartel met CD&V wilde redden.

,,Die kwalijke episode wilde ik van mij afschrijven. Maar vooral wilde ik mijn vader duidelijk maken dat het tijd is om gelukkig te worden. Hij zit nu ook over de helft van zijn leven. Hij heeft recht op wat rust.''

In de politiek kan hij zijn geluk niet vinden?

,,Dat is onmogelijk. Dat is zo'n valse, hypocriete wereld. Alles draait om macht, niet om ideeën of idealen. Elke politicus krijgt in zijn carrière meerdere keren een dolk in de rug geplant. Dan kan je niet gelukkig zijn. Al dat verraad! Vriendschap en trouw bestaan niet in de politiek.''

Zou u dat ook gezegd hebben mocht uw vader vandaag nog altijd bij de N-VA zitten?

,,Van wat gebeurd is, ben ik inderdaad erg geschrokken. En ik verzeker u dat ik daarvóór ook al veel vuiligheid had gezien. Mijn ogen zijn nog méér opengegaan. Vlak na de overstap scoorde N-VA meteen vijftien procent in de peilingen. Oké, die zijn niet betrouwbaar. Maar met vijf procent minder heb je nog altijd een sterke zweeppartij, die eventueel zelfs een coalitie kan depanneren.''

De N-VA haalde uw vader als een messias binnen, en zette hem enkele dagen later alweer aan de deur. Dat was de fatale druppel?

,,Ik was erbij, in het huis van (ex-VTM-journalist) Chris Michel in Gent, waar Bart De Wever letterlijk zei: als CD&V het kartel opblaast, dan gaan we er alleen voor. En Geert Bourgeois zat zogezegd niet vastgekleefd aan zijn ministersstoel. Ik had toen veel respect voor Bart De Wever, maar daar blijft weinig van over.''

,,Nog niet alles is bekend over die affaire, hé. De Wever heeft bedongen dat hij staatssecretaris mag worden. En hij wordt in Antwerpen lijsttrekker, ten nadele van Kris Peeters. Het gaat over meer dan die zes parlementszetels, hoor. De Wever heeft angst gekregen. Aan de verkiezingen van 2003 hebben ze een enorm trauma overgehouden, omdat ze toen de kiesdrempel niet hebben gehaald (alleen in West-Vlaanderen haalde N-VA toen een zetel, red.) . Met CD&V waren ze zeker, hebben ze gedacht.''

Uw vader luistert niet naar uw oproep: hij gaat door, met een eigen partij nog wel.

,,Ik heb dat trouwens zelf uit de pers moeten vernemen. Zo is hij nu eenmaal. Ik had er eigenlijk geen seconde aan getwijfeld: hij kàn gewoon niet stoppen. Ik moet toch minstens proberen terug te slaan , zei hij me. Als hij in de gemeenteraad van Oostende komt, begint het al te kriebelen. Hij wil zich niet zomaar in de hoek laten zetten.''

Doorgaan is pure zelfdestructie, schrijft u in uw brief.

,,Mijn pa zal rechtstaand ten onder gaan. Dat is mijn grootste vrees. Daarom wilde ik dat hij stopte, dat hij gelukkig werd. Zijn gezondheid is ook al geen honderd procent meer. Ik heb het hem op de man af gevraagd: als je die vijf procent niet haalt, ga je dàn stoppen? Ik peins het wel , antwoordde hij, en hij lachte eens.''

,,Mijn vader is een masochist. Hij zal bepaalde stellingen zo scherp poneren dat hij weet dat er reactie op komt. En als de storm dan hevig is, zegt hij: ze zijn allemaal tegen mij .''

Aha, hij lijdt aan het Calimerogevoel?

,,Ontzettend. Hij geniet wel van de één-tegen-allensituatie. Dan is hij ook op zijn sterkst. In de aanloop naar de VLD-voorzittersverkiezingen deed hij het ronduit schitterend. Iedereen zat op zijn kap, niemand dichtte hem kansen toe, hij werd afgemaakt door alle kopstukken. Hij kreeg zo'n klein hartje dat hij eindelijk onze goede raad ter harte begon te nemen: minder luid roepen, niet schelden, niemand met een lavabo vergelijken. (lacht) Wel, toen haalde hij veertig procent, hé.''

Maar ik hoor daar toch enige kritiek op zijn stijl.

,,Met zijn stijl heb ik het inderdaad soms lastig. Hij is veel te confronterend. Mijn vader zou soms beter niét de media opzoeken. Maar neen, iedereen moet het altijd horen. Hij zou beter wat minder luid roepen, maar wat meer op het juiste moment.''

Hij is te veel een macho?

,,Ja. Absoluut.''

Uit uw brief spreekt ook een grote waardering voor zijn prestaties. Dan moet al die kritiek die hij krijgt, u toch ook raken?

,,Dat komt bijzonder hard aan. Ik kan er echt niet meer tegen. Ik lees nauwelijks nog Belgische kranten. Kritiek op mijn vader is ook een beetje kritiek op mij. Marc Verwilghen zei ooit: weten de media wel wat ze onze gezinsleden allemaal aandoen? Verwilghen is mijn voorbeeld niet, maar op dat punt heeft hij wel gelijk. Ik weet ook op voorhand wat welke journalist over mijn vader zal schrijven. Ik hoor geen tegenstem. Ik wilde graag een Vlaamse krant die iets rechtser is. Maar ik geef toe dat Freddy Van Gaever ( het Vlaams Belang-parlementslid dat mediaplannen koestert, red. ) daar niet de geschikte persoon voor is.''

In uw brief schrijft u dat het na de N-VA-passage leek alsof u in een fascistische maatschappij was ontwaakt. Een lichte overdrijving, neem ik aan?

,,Neen, ik meen dat. Ik vrees inderdaad dat we naar een fascistische samenleving aan het toegroeien zijn. Onder de naam van de strijd tegen het fascisme wordt de vrije meningsuiting beperkt. Tegenwoordig volstaat het bepaalde opinies of personen te classificeren als onverdraagzaam, rechts en fascistisch om het debat stil te leggen. Het grote nieuws van de jongste weken was voor mij niet die historie van mijn vader en de N-VA. Wel dat wetenschapper Gerard Bodifée de homofobieprijs heeft gekregen. Omdat die man het had aangedurfd vraagtekens te plaatsen bij de homoadoptie, of die wel in het belang van het kind was. Ook mijn vader wordt niet bekampt met argumenten. Men demoniseert hem gewoon zodat men niet op de inhoud moet ingaan. Niemand wordt graag als fascist, negationist, antisemiet of homohater bestempeld. Die mensen zullen dan wel oppassen bij het uiten van hun mening.''

,,In dit land organiseert men concerten voor verdraagzaamheid, maar tegelijkertijd zegt men - voor het concert in Antwerpen - dat die van het Vlaams Belang niet welkom zijn. Dat is toch cynisch? Als je echt verdraagzaam bent, moet je anderen het recht geven onverdraagzaam te zijn. Tom Barman is de man van het jaar. Maar wat was de maatschappelijke waarde van die concerten? Nul!''

Er was toch veel volk?

,,Ja, ik was er ook. Voor de muziek. Ik vind dat er meer debat moet zijn. Mijn vriendin is bijvoorbeeld actrice. Ze speelt niet alleen mee in De Kotmadam , maar ook bij het gezelschap van Arne Sierens. Een linkser milieu is nauwelijks denkbaar. Ik speel zelf bij een Gents voetbalploegje dat de naam Rode Ster Eendracht Vooruit draagt. Dat zit daar vol met sossen . Wel, we voeren daar leuke discussies. De man van de match krijgt telkens een Che Guevaramuts opgezet. Ik speel helaas niet goed genoeg, maar ik heb toch al met die muts rondgelopen. Fantastisch toch?''

Uw vader vertelde dat hij zeer geraakt was door uw brief. Is hij emotioneler dan de buitenwereld denkt?

,,Véél emotioneler. Hij toont dat gewoon niet. Er mogen dan vier olifantenvellen op zijn huid liggen, hij is ook maar een mens. Mijn vader is zeer emotioneel voor de mensen die hij graag ziet, maar hij gaat dat nooit tonen. Ik heb van een journalist moeten vernemen dat mijn brief hem zo had geraakt. Aan de telefoon had hij mij alleen gezegd: het was een schone brief, vent . Toen gooide hij de hoorn dicht. Het deed me aan mijn grootvader denken. Ik ben ooit Belgisch kampioen judo geweest, bij de jongeren. Ik belde mijn opa om dat te vertellen. Hoe heb je dat gedaan? vroeg hij. Vier keer met ippon, de hoogste score dus , zei ik. Dat is goed , zei hij, en hij gooide de telefoon dicht. Jaren later heb ik van mijn oma gehoord dat hij toen zat te huilen aan de telefoon. Blijkbaar is dat een familietrek.''

Na de N-VA-passage leek uw vader oprecht aangeslagen. Was dit de donkerste periode uit zijn leven?

,,Neen, wel de moeilijkste. Bij de donkerste denk ik aan iets anders.''

Aan het zware verkeersongeval van je broer Hans in '94?

,,Neen, iets anders waar ik het niet over wil hebben. Die N-VA-historie was een zware klap, ook op menselijk vlak. Een van zijn medewerkers heeft afgehaakt, is echt gedegouteerd door dit broederverraad.''

Uw vader start nu met een eigen partij. Maar u dicht hem weinig kansen toe, blijkt uit uw brief.

,,Het is een grote gok, inderdaad. Maar ik hoor dat zijn telefoon niet stilstaat. Mijn grote hoop is dat die denkgroep Cassandra uitgroeit tot een partij en dat mijn vader die boven de kiesdrempel kan uittillen zodat hij daarna zijn kind kan laten gaan. Vlaanderen heeft echt nood aan een alternatief tussen de partijen van het status quo en het Vlaams Belang.''

Een samoerai sterft niet in bed, zegt uw vader. Typisch?

,,Ja. Ik moest onlangs terugdenken aan de Olympische spelen van Barcelona in '92. Met zijn groot bakkes had mijn vader gezegd dat onze judoka's een pak medailles gingen halen. Het was er uiteindelijk één: van Heidi Rakels. Toen heb ik hem echt in de put gezien, met zijn handen tussen zijn hoofd. Hij heeft toch doorgezet: de Olympische Spelen van Atlanta, vier jaar later, waren een enorm succes, met goud, zilver en twee keer brons. Ach, het zit er bij mijn vader gewoon in om te blijven vechten. Dat moet een genetisch foutje zijn.''

Corrigeer

IN HET NIEUWS

Verkiezingen in jouw gemeente:

POPULAIRE VIDEO'S

Het beste van Enkel voor abonnees