'Maak je geen zorgen, ik ken de weg'

Onze Vrouw rijdt mee in de rally van Ieper

Onze Vrouw rijdt mee in de rally van Ieper

Onze redactrice beleefde de tijd van haar leven met Bruno Thiry, vroeger een vaste waarde in het WK rally. Foto: © DPPI

Dat rally fysiek verdomd zwaar is. Dat het snel gaat, vooral in de bochten. Dat de rijders behoorlijk intelligent zijn. Maar dat ze nergens de weg kennen. Dat heeft onze reporter zaterdag geleerd na een ritje als corijder van Bruno Thiry in de rally van Ieper.

Toegegeven, meerijden met een rallywagen is een kinderdroom. Als dat dan ook nog kan met Bruno Thiry - de beste Belgische rijder van de jaren negentig - in de grootste rally van België - die van Ieper - dan ben ik mijn baas voor een keer dankbaar dat ik dit weekend mág werken. Thiry (46) zette eind 2004 een punt achter zijn carrière. Voor het grote werk noemt hij zichzelf 'te oud', maar af en toe rijdt hij nog een rally 'voor het plezier'.

Zoals vandaag. Thiry zit aan het stuur van een Peugeot 207 RC Rallye die buiten competitie meerijdt met de rally van Ieper. In rit 11, door Heuvelland, ben ik zijn trotse corijder. Hoewel: corijders knappen doorgaans de vuile klusjes op, en de rijder gaat lopen met de eer. Of weet u wél wie de corijder is van vijfvoudig wereldkampioen Sébastien Loeb?

Vlak voor de start blijkt m'n blaas te klein voor het bakje troost dat ik net nog naar binnen speelde. Ga ik nog vlug naar het toilet? Toch maar niet. Als mijnheer Thiry nu aankomt en hoort dat zijn corijder haar vierde plasje in een halfuur aan het maken is, denkt hij vast dat ik bang ben. Mijn voorgangster vertelt me dat ze het niet zo leuk vond. Ze had tíjdens de rit behoefte aan een toilet, als u snapt wat ik bedoel.

Er resten ons nog maar enkele minuten om tot aan de startplaats te geraken. Instappen (geen makkie wegens de rolkooi), helm op (dat wordt een coupe fatale straks), vastriemen (de smalle zetel blijkt niet afgestemd op een vrouwelijke derrière). Nog even wuiven naar manlief (beetje jaloers wegens ook niet vies van al wat stinkt naar benzine) en weg zijn we. 'Maak je geen zorgen', vertelt Thiry terwijl we tussen het gewone verkeer naar de startplaats rijden, 'met gasten rijd ik toute en sécurité. ' Thiry pleegt al rijdend een telefoontje en vliegt tegen 60 kilometer per uur over een vluchtheuvel ( toute en sécurité uiteraard). Deze auto is vinnig. En de rijder ook, dat is duidelijk.

Aan de start rest me nog één probleem: ík kan geen roadbook lezen en er staan ons 31,26 kilometer smalle landweggetjes te wachten vol grachten, bomen en bochten die allemaal op elkaar lijken. Hoe weet mijn rijder wanneer hij welke bocht gepresenteerd krijgt? 'Maak je geen zorgen, ik ken de weg.'

Nog tien seconden, zegt de klok voor mij. Thiry speelt met zijn gaspedaal. Het geluid - lawaai noem ik het niet want het klinkt best mooi - doet m'n buik kriebelen. Ik voel de adrenaline komen. Top! C'est partie . Op amper enkele seconden halen we 90 km/u. De eerste bocht - naar links - nadert. Nu zou ik remmen. Nu zou manlief - een zogenaamde 'sportieve chauffeur' - remmen. Nu zou zo'n arrogante wegpiraat vol in de remmen gaan. En nú is er geen ontkomen meer aan! Ah, hij remt dus toch. En hard!

De eerste minuten onderga ik sprakeloos. De bruuske manier van optrekken, remmen, terugschakelen, weer optrekken... is indrukwekkend. De agressiviteit waarmee Thiry bochten aansnijdt, is waanzinnig. Bij de kleinste draai aan het stuur reageert de wagen, bij de kleinste touch van de remmen hang ik in de gordels. De Peugeot lijkt aan de weg te kleven. Telkens opnieuw denk ik dat we uit de bocht zullen vliegen. En telkens opnieuw zit Thiry al in derde of vierde versnelling voor ik goed en wel besef dat we het gered hebben.

Het snelheidsmetertje voor mij geeft op minder dan 150 meter vóór een bocht nog 135 km/u aan. In een haakse bocht lees ik 60. Op een recht stuk 164. Bergop halen we met gemak 140, zonder goed te weten wat volgt na de top. En dan, in een U-bocht, voel ik de auto wegglijden. Ai, daar gaan we! 'Dat was de handrem', klinkt het cool. De fans danken hem al juichend voor het slippertje.

'Nu komen we in Nieuwkerke', weet Thiry. We slalommen over een dorpsplein vol strobalen en wit-rode lintjes. Links, rechts, links. De hoofdsteun speelt pingpong met ons hoofd. De fans juichen. 'Dat was Nieuwkerke.' Ons bezoek heeft tien seconden geduurd.

Na een tiental minuten begint de harde vering me parten te spelen. Elke oneffenheid in de weg voel ik tot in het kleinste botje. En het is warm, héél warm. Omdat de wagen geen binnenbekleding noch airco heeft, kan de motor de temperaturen in de cabine doen oplopen tot 45 graden.

Nu al? Een gele markering geeft het einde van de rit aan. We klokken af op 19'41"4. Ter vergelijking: Freddy Loix deed het met zijn Peugeot ruim drie minuten sneller. Toch toute en sécurité dus.

Ik tril nog na in m'n zetel. Nat van het zweet, onder de indruk van de rijder én zijn wagen. Ook Thiry veegt het zweet van zijn voorhoofd. 'We moeten hier even wachten op de nulwagen, hij zal ons taxiën naar de Grote Markt. Of dacht je écht dat ik hier de weg kende?'

Mijnheer Thiry, het was ge-wel-dig. Bijna beter dan... U weet wel. Maar als ik nog ooit in een rallywagen kruip, dan zit ík aan het stuur. Kandidaat-corijders mogen zich melden.

Corrigeer

Het Nieuwsblad biedt meer dan 1.000 reeksen in 12 sporten aan. Zoek hierboven de uitslagen van uw favoriete club of surf naar onze uitslagenpagina.