Rampzalig jaarbegin is vergeten na (verloren) finale in Rosmalen

Wickmayer vol vertrouwen naar Wimbledon

Wickmayer vol vertrouwen naar Wimbledon

Foto: photo news

Yanina Wickmayer probeert vandaag voor de eerste keer in haar carrière, tegen Elena Vesnina, de tweede ronde te bereiken in Wimbledon. Na een rampzalig jaarbegin met veel verliesduels, coachproblemen en een diskwalificatie, zit het weer snor. Dat bewees haar finale in Rosmalen, die haar de hoogste plaats ooit oplevert op de ranglijst: 56ste.

Na het afscheid van Kim Clijsters en Justine Henin leek Kirsten Flipkens op papier over de beste troeven te beschikken om Belgiës succesrijkste tennisvrouw te worden. Maar onder meer blessurelast nekte de voormalige nummer één bij de junioren. Zo kwam Yanina Wickmayer in de schijnwerpers: een vlot, openhartig en bescheiden meisje dat elk talent mist om naast haar schoenen te lopen. Haar voorouders kwamen uit Oostenrijk, zelf is ze afkomstig uit Lier, ze is genoemd naar oud-voetballer Diego Maradona's dochter, een tikje naïef, gedisciplineerd en braaf, gedreven en perfectionistisch.

Met 1,82 meter beschikt ze over de goede lengte voor het moderne (kracht)tennis, waardoor ze een voordeel heeft bij het opslaan en die snelle opslag en forehand kan uitspelen. Technisch is ze geen kraan, maar ze compenseert dat voor een deel met een agressieve aanpak. Als ze haar gevoelens op het veld beter leert controleren, tussen overdreven kalmte en opgefokte zenuwachtigheid in, als ze ook tactisch bijleert en als ze geen moment meer te weinig alert of gretig is, kan haar droom uitkomen: een toptwintig- tot topdertigplaats op de ranglijst. Al zal ze dan eerst meer moeten variëren in haar spel en haar slagenarsenaal perfectioneren.

Net als Justine Henin overleed haar moeder al heel jong aan kanker, toen Yanina negen was. Tot dan deed het meisje aan taekwondo, een gevechtssport waarin ze haar energie kwijtraakte. Toen ze ineens aangaf te willen tennissen, verkocht haar vader zonder blikken of blozen zijn bedrijf en trok het duo naar de Verenigde Staten. Als therapie, zeg maar, voor het enorme verlies.

Ze leerde er de kneepjes van het vak zoals dat in de VS het geval is: gebaseerd op een ijzersterke conditie, snelheid en kracht maar technisch wat rudimentair en minder gebaseerd op variatie en creativiteit. Soit. Na twee jaar keerden vader en dochter terug, en begon de gestage klim naar de top. Wickmayer baande mooi haar weg, tot het voor een paar maanden op een nachtmerrie uitliep. Haar drie Australische tornooien, voor één keer zonder papa naast de lijn, liepen op evenveel nederlagen uit in de eerste ronde. De samenwerking met haar nieuwe trainers Glen Schaap, Carlos Rodriguez en diens assistent Philippe Dehaes liepen op de klippen. Haar wapen, de opslag, werd een puinhoop want nog slechts 150 in plaats van 190 kilometer per uur omdat haar coaches haar een korte opslagbeweging aanpraatten terwijl ze een lange beweging gewoon was. En dan werd ze in de finale van het tornooi in Clearwater nog eens uitgesloten toen een bal die ze sloeg de lijnrechter raakte. Per ongeluk, zei ze. Kan best. Wie haar kent weet evenwel hoe ze van haar à propos kan zijn als iets niet loopt zoals gewenst.

Wickmayer raakte niet in een depressie maar keerde gewoon terug naar haar vertrouwde recept: met papa en met haar vertrouwde opslag. En zie, in mei behaalde ze haar eerste WTA-tornooizege door in Estoril vijf speelsters uit de topzeventig af te houden. En vorige zaterdag bereikte ze bovendien de finale in Rosmalen. 'Oké, ik verloor zowel de enkel- als dubbelfinale, maar die had ik toch maar gehaald. Een schitterende week dus, goed voor veel vertrouwen in Wimbledon', sprak ze. Vandaag al moet ze de baan op tegen de veel hoger geplaatste Russische Elena Vesnina (WTA-38).

Is ze wel fit? Ze sukkelt naast een geïrriteerde linkerpols namelijk ook met een blessure aan de linkerbil en verscheen met een indrukwekkend verband in Rosmalen. 'Een kleine verrekking, en ik wil niet dat het een spierscheur wordt. Of ik een nieuwe trainer zal hebben na Wimbledon? Voorlopig houden we het zo. Papa is mijn vaste begeleider en met Ann Devries bekijk ik de tornooischema's. Zij is in dienst bij de VTV en kan me dus niet begeleiden. Eerst ligt de focus op Wimbledon. Na mijn tweede ronde in Roland Garros is de honger groot om minstens even goed te doen. Als ik fit blijf hoop ik dit jaar misschien zelfs in de top-30 af te sluiten', zegt Wickmayer, die vandaag van 72 naar 56 opschuift.

Meteen haar beste positie ooit. In de finale tegen Tamarine Tanasugarn (WTA-47) liet Wickmayer in Rosmalen enkele flitsen van klasse en vooral kracht zien. De 32-jarige Thaise, die in de halve finale 's werelds nummer 1 Dinara Safina had gewipt, speelde uitgekiender, varieerde meer en dat vormde voor Wickmayers eenzijdige spel een te groot probleem, dat uitmondde in verlies met 6- 3 en 7-5.

Corrigeer