Uw reporter ging bobsleeën in Sankt Moritz

Sneller dan Thorpe en Popov tezamen

Sneller dan Thorpe en Popov tezamen
Sankt Moritz. Dat zijn madammen met een bontjas die na hun bezoek aan de Chanel-winkel ook nog eens in de Cartier-shop binnenstappen. Dat zijn rijkelui die een polowedstrijd op een bevroren spelen. Maar het is ook de geboorteplaats van het bobsleeën. 's Werelds oudste bobbaan bevindt zich in het mondaine Zwitserse skioord. Een betere plaats om je bobsleedoop te krijgen bestaat niet.

Daar zorgde Omega dan voor. De horlogemaker verzamelde de wereldpers voor een ritje en zorgde voor goed gezelschap. Zwemkampioenen Michael Phelps, Ian Thorpe, Alexander Popov en Inge de Bruijn lieten zich ook overhalen in een bakje tegen 130 km/u naar beneden te razen.

We hebben het allemaal wel eens gezien, vooral de liefhebbers van ,,Die Sportschau''. Twee of vier stoere binken die een slee in gang duwen, er om beurten inwippen en dan in een razende vaart naar beneden stuiven. Kicken moet dat zijn. Dat wil ik ook wel eens doen. Sankt Moritz, here I come.

Vrijdagavond komen bobexperts tijdens het avondmaal vertellen hoe het moet.

Terwijl de deskundigen hun verhaal doen, zit ondergetekende in Zürich in de file. Hopeloos te laat. Ach, moeilijk kan dat toch niet zijn. In een bakje naar beneden gaan. Soms loopt het wel eens mis, maar dat zal wel enkel bij de lefgozers zijn.

Zaterdagochtend, min achttien graden. Als opwarmer staat de Wereldbeker op het programma. De beste tweemansbobs ter wereld nemen het op de bobbaan van Sankt Moritz tegen elkaar op. Meteen een gelegenheid om de piste eens te verkennen. Want dat doen de echten ook, laat ik me wijsmaken.

Het lijkt wel mee te vallen. Stoere jongens duwen het ding op gang, maar zo snel lijken ze toch niet te gaan. ,,Ein neues Bahnrecord'', klinkt het.

,,140 km/u.'' Hmm. Dat is wel heel erg snel.

Iets over halfweg staat een orkestje te blazen. Ze hebben zich verzameld in een haarspeldbocht. Dan komt een slee aangezoefd. Het ding hangt gewoon horizontaal! Wat zeg ik? Bijna ondersteboven! Slik. Ik ga daar toch niet zo doorvliegen zeker?

Beneden staan Thorpe, Popov en De Bruijn al te blinken in hun strakke bobsleepakjes. Michael Phelps ontbreekt. Ziek. Jaja, dat zal wel.

Naast Inge de Bruijn staat haar manager Olaf Ter Braack. Vlotte zonnebril, camouflage-skibroek, maar vooral voormalig lid van het Nederlands bobsleeteam. Jawel, onze noorderburen blijken helemaal niet onbedreven te zijn in deze sport. Ter Braack was zelfs wereldkampioen in het starten, een discipline waar enkel het in het sleetje springen telt. Maar al gauw ontpopt hij zich tot een heuse expert, die terug op weg naar boven nog wat nuttige informatie kwijt wil.

,,Dit is de enige natuurlijke bobbaan ter wereld. In oktober hakken ze blokken ijs uit het nabijgelegen meer en daar wordt de 1700 m lange baan mee gebouwd. Zo'n honderd man is er toch wel drie weken mee bezig. Het is ook een van de snelste pistes ter wereld. Enkel die in Salt Lake City is sneller, daar hoor je de slee zelfs fluiten. Hiernaast is ook nog een baan voor kresta, een soort sleeën. Daar ga je soms wel af, maar het bobsleeën is veilig.'' Laten we dat hopen.

Een slee blijkt al gauw 50.000 euro te kosten en is gemaakt van de kunststof kevlar. ,,Om te trainen moet je alle banen ter wereld kennen.

Akelige bocht

Elke bocht. Uit het hoofd, want veel tijd om te sturen is er niet. Je moet vooraf al weten waar je naartoe moet.'' Sturen? Vooraan zijn twee touwtjes waar je nauwelijks aan kan trekken. Dat moet dat ding in goede banen houden?

We komen aan de akelige bocht. ,,De Horse Shoe, zo genoemd omdat hij de vorm van een hoefijzer heeft'', verklaart Ter Braack. ,,Er is een dakje boven gemaakt om je af te stoppen wanneer je hem verkeerd aansnijdt. Anders hang je in de bomen. Er is ook een muur achter gebouwd. In deze bocht onderga je een kracht van 5 G, vijf keer je eigen lichaamsgewicht. Bij een bobslee is dat toch al gauw een kracht van drie ton. Zonder muur zou je gewoon door de baan vliegen.''

Boven staan de sleetjes netjes op een rij. ,,Tijdens een wedstrijd heb je anderhalve tot twee seconden om alle vier in de slee te springen. Wanneer de laatste man aan boord klimt, heeft de slee al een snelheid van zo'n veertig kilometer per uur.''

Deze acrobatentoeren blijven me gelukkig bespaard. De gasten mogen al voor het vertrek achter de chauffeur plaatsnemen. De remmer, de laatste man moet het ding beneden tijdig stil krijgen, duwt wel af.

Thorpe en Popov zijn als eerste aan de beurt. Onder het uur van cameraploegen en fotografen stappen ze in. De duim omhoog en weg zijn ze.

Een reuzenscherm toont hun rit. Ook hun eerste reactie beneden.

,,Geweldig'', zegt Thorpe, nog vol adrenaline. ,,Wanneer mag ik nog eens'', straalt Popov. Dat klinkt goed. Het vertrouwen stijgt. Boven aan de start wordt het rumoeriger. Wat kan er misgaan? Het wordt gezellig.

Tot plots de slee van de Duitse zwemkampioenen Antje Buschschulte en Thomas Rupprath kantelt. Bij het uitkomen van de Horse Shoe gaat de slee op zijn zij en tegen negentig kilometer per uur slaat het ding tegen de zijwanden nog een stevig eind verder. Het wordt doodstil. Iedereen tuurt gespannen naar het scherm waar niets op te zien is. Een herhaling van de fase. In slow motion ziet het er nog vreselijker uit. Ai, die hoofden tegen de wand.

Hoofd rechtop

Dat kan niet goed aflopen. De sessie moet wel afgelopen zijn. Horen we een ambulance?

Dan komt de slee in beeld, traag wordt ze naar beneden geduwd. Rupprath steekt de duim omhoog als teken dat alles in orde is. Buschschulte wrijft eens goed over haar helm. Hij heeft haar gered.

Opluchting alom. Het loopt goed af. Maar de fun is er af. ,,Wil je nog, Inge?'', vraagt een Nederlandse collega aan De Bruijn. ,,Neen.''

Maar zo snel als de volgende slee weg is, keert het vertrouwen weer. Het ging wel mis met de Duitsers , maar uiteindelijk kwamen ze er met de schrik vanaf. De beurt komt aan uw verslaggever. Moet die helm echt zo strak zitten? Ik krijg nauwelijks adem. ,,Anders vliegt hij af'', klinkt het.

Hoe wurmen die mensen zich in zo'n slee op twee seconden. In stilstand krijg ik mijn benen amper naast de chauffeur geduwd. Dan moeten mijn armen ook nog in die slee. Wanneer mijn collega achter me geperst wordt, heb ik alvast een zekerheid. Hier vlieg ik niet uit. ,,Je hoofd rechtop houden'', geeft de chauffeur nog mee als instructie. Natuurlijk. Ik wel het wel gezien hebben.

Gigantisch

Weg zijn wij. De eerste meters gaat het goed. Dan gaat het alsmaar sneller en sneller. Daar komt de eerste bocht. Voor je het goed en wel beseft ben je erdoor geslingerd en daar is alweer de volgende. Snel, wild, maar wel leuk. Na een serie komt het overzicht weer. Ik zie waar ik ben. Daar komt de Horse Shoe er aan. Goed opletten nu. Mijn hoofd wordt gigantisch naar beneden gedrukt. Het lijkt alsof je door de bodem van de slee gaat. We komen aan een topsnelheid van 133 km/u. De volgende bocht weer van dat. Je wilt kijken, maar je kunt niet. Weer die druk. Tussendoor gaat de slee heen en weer. Waar zijn we? Alles zoeft voorbij. Sneeuw, wit. Dat zie ik.

Dan minderen we vaart. Het zit erop. Een camera filmt de eerste emoties. Ik kruip uit de slee en heb moeite mijn evenwicht te vinden. Duizelig van de rit. ,,Hoe was het?'' Zo voelt het dus bij een sporter wanneer we hem meteen na de wedstrijd lastig vallen met onze vragen. ,,Tof'', antwoord ik.

Eén minuut veertien seconden en zestien honderdsten heeft het geduurd. Niet slecht. Amper twee seconden van de Zweden, die de snelste tijd klokten.

Daar is Inge de Bruijn al. Net na mij vertrokken, maar wel sneller. Ze had dan ook een zwaargewicht judoka als passagier mee. Maar ik ben wel sneller dan Ian Thorpe en Alexander Popov tezamen. Dat kunnen er niet veel zeggen.

Freddy CARREMANS

Corrigeer

Het Nieuwsblad biedt meer dan 1.000 reeksen in 12 sporten aan. Zoek hierboven de uitslagen van uw favoriete club of surf naar onze uitslagenpagina.