'Onze Killian is Superman'

BEERSE - Drieënhalve maand na zijn veel te vroege geboorte is Killian thuis. Op 30maart van dit jaar zag hij het levenslicht. Killian woog toen amper 820gram. 'We moesten ons voorbereiden op het ergste, maar het is gelukt', zegt mama Isabelle. 'Toen Killian voor het eerst een hemdje mocht dragen, koos ik resoluut voor eentje van Superman.'

De woonkamer bij Tommy (34) en Isabelle (32) Panis in het Kempense Beerse straalt warmte en geluk uit. In zijn wiegje ligt hun zoontje Killian vredig te slapen. Sinds vrijdag 9 juli, ruim drie maanden na zijn geboorte, is hij thuis. 'Het was de mooiste dag van ons leven. Ons mirakelventje in zijn eigen bedje stoppen, dat is het mooiste wat er is', zegt Isabelle. 'Het is telkens een zalig en intens moment.'

De ouders hadden niemand op de hoogte gebracht van zijn thuiskomst. 'Vrijdag was een dag met ons drietjes. Een dag later trokken we naar het verjaardagsfeest van mijn broer Kris', zegt Tommy. 'Hij is de peter van ons kleine wonder. De monden vielen open: Killian is erbij!'

De geboorte van Killian werd verwacht op 15 juli, maar na 24 weken en 5 dagen hield hij het voor bekeken in moeders buik. 'Op 22 maart verloor ik plots vruchtwater en ik raakte in paniek. Een tante die op bezoek was, bracht me naar de spoedafdeling van het ziekenhuis in Turnhout', zegt Isabelle. 'Onze baby was toen 23 weken en 4 dagen oud. We kunnen niets voor jullie doen. Bel je man op en rijd maar naar Edegem, zegde de gynaecoloog. Dat was hard.'

Tommy, die chauffeur is bij een cateringbedrijf, was net aan het lossen bij de voetbalclub in Westerlo. 'In sneltreinvaart ben ik naar huis gekomen en zijn we naar het UZA Edegem gesneld. Meermaals heb ik de snelheidslimieten aan mijn laars gelapt', vertelt hij. 'In Edegem moest mijn vrouw platliggen. Enkele dagen later kreeg Killian spuitjes toegediend om zijn longetjes te laten rijpen. Elke dag steeg zijn overlevingskans met 1 procent.'

Niet horen huilen

Op 30 maart was het zover. 'Ik moest dringend naar het toilet en had buikkrampen. Ik belde de verpleegster en zei dat er iets niet klopte. Van grote weeën of een opening was toen nog geen sprake', zegt Isabelle. 'Vijftien minuten nadat Tommy in de verloskamer was gekomen, ben ik bevallen. Door het tekort aan vruchtwater had ik wel pijn, maar zware arbeid heb ik niet moet leveren. Na één keer persen heb ik geroepen: Hij is er! Om 10.10 uur was Killian er.'

Killian werd meteen in een couveuse gelegd en weggebracht. 'We vreesden het ergste. We hadden onze jongen niet horen huilen bij de geboorte. Een kwartier later - het leek wel een eeuwigheid - kwamen ze me roepen: Alles komt in orde. Proficiat met jullie zoon!'

Pas twee uur later mocht Isabelle haar kleine spruit in de armen sluiten. Killian mat 33 cm en woog 820 gram. 'Ik was bang. Zijn armpjes waren zo dun als mijn pink. Hij was zo klein, zo broos, zo fragiel. Ik durfde hem amper aan te raken', zegt de moeder. 'De dokter had ons op het hart gedrukt dat de eerste 24 uur de belangrijkste waren. 's Ochtends durfde ik niet naar Killian om mijn afgekolfde moedermelk te brengen. Ik wachtte tot Tommy er was.'

Dat Killian in de grijze zone vertoefde, beseften zijn ouders maar al te goed. 'De grens tussen levensvatbaar en ten dode opgeschreven is flinterdun. Als hij een week vroeger was gekomen, had hij geen kans gehad', zegt Tommy. 'Toch heb ik de eerste nacht de geboortekaartjes nog afgewerkt. Killian verdiende dat. Pas na twee weken kreeg de familie een kaartje. De laatste kaartjes zijn eind april op de bus gegaan.'

Tot 7 juni verbleef Killian in Edegem. Nadien verhuisde hij naar het Sint-Jozefziekenhuis in Turnhout. 'Meer dan twee maanden lang reden we dagelijks twee tot drie keer naar Edegem. Het was vreselijk hem telkens te moeten achterlaten. Misschien is het de laatste keer dat we hem hebben gezien, spookte het wekenlang door ons hoofd', zegt Isabelle. 'Als we 's nachts thuiskwamen, belden we eerst met de verplegers. We hebben emmers vol gehuild. En de oma's hebben dozen kaarsen opgebrand.'

De eerlijkheid van de dokters en verplegers hebben Isabelle en Tommy erg gewaardeerd. 'Bij de opname al drukten ze ons op het hart dat we op het ergste voorbereid moesten zijn en dat de overlevingskans van onze baby 30 procent bedroeg', zegt Tommy. 'Gelukkig heeft hij geen operatie moeten ondergaan en is hij gespaard gebleven van infecties. De verplegers stelden ons ook vaak gerust. Als de monitor alarm sloeg, zegden ze af en toe: Op zijn leeftijd mag dat wel eens. Onze dankbaarheid voor het team in Edegem is groot, evenals onze bewondering voor de wetenschap, die dit wonder mogelijk maakte.'

Motorische achterstand

Begin mei mocht Killian voor het eerst een hemdje dragen. 'Lang heb ik niet moeten twijfelen. Ik heb hem het exemplaar van Superman aangetrokken', zegt Isabelle. 'Dat had hij wel verdiend. Hij is onze held.'

'In het begin wil je alleen maar dat hij leeft. Alleen die gedachte hield ons bezig. Na een tijdje zijn we ons gaan afvragen hoe hij gaat leven. Die achterstand van drie maanden wis je niet zo maar uit', zegt Isabelle. 'Killian zal nooit de grootste van de klas worden en mogelijk krijgt hij te maken met een motorische achterstand. In zijn hoofdje zou alles in orde zijn. Dat is een hele geruststelling.'

De naam Killian lag al een tijdje vast. 'Daar moesten we niet meer over discussiëren. Ik had hem op een bestelwagen gelezen en naar mijn vrouw ge-sms't. Isabelle vond het meteen goed', zegt Tommy. 'Achteraf bekeken hadden we hem geen betere naam kunnen geven. Killian is een Ierse naam en betekent strijd.'

Killian is het eerste kindje van Isabelle en Tommy. Gyorgy (11) en Kato (9) zijn kinderen uit een eerdere relatie van Isabelle. 'Na drie dagen zijn ze hun broertje in Edegem gaan bezoeken. De kinderarts heeft hen uitleg gegeven over de draadjes en de buisjes. Dat heeft hen deugd gedaan.'

Noodlot niet tarten

Aan een nieuwe zwangerschap denken de ouders niet. 'Killian is kunstmatig verwekt. Het heeft drie jaar geduurd vooraleer onze kinderwens in vervulling kon gaan', zeggen ze. 'De schrik zit er goed in. Nu hebben we geluk gehad, maar je mag het noodlot niet tarten.'

Killian heeft nu nog twee klevertjes op zijn lijf. Een monitor registreert zijn hartslag en zijn ademhaling. 'Sinds hij bij ons is, was er alleen de eerste avond een alarmsignaal. Nadat we hem zachtjes hadden gewekt, was alles opnieuw in orde', zegt Tommy. 'Intussen heeft hij zijn draai gevonden. Hij eet zes keer per dag. Zijn voeding is deze week opgevoerd van 70 milliliter naar 100 per keer.'

Corrigeer

MEER NIEUWS