Vermoorde peuter Stef begraven

© © EDDY VAN RANST

,,Als de bellen die je blies is je leven uiteengespat, terwijl je nog zoveel te verwachten had. Waarom?'' Met die prangende vraag op het rouwprentje is zaterdagochtend in Bornem kleine Stef Seutens begraven. De peuter van drie werd op donderdag acht juli in een onderkomen flat aan het Fabiolapark in Sint-Niklaas door de vriend van zijn moeder doodgeslagen. Moeder Ethel Janssens, die aangehouden is omdat ze haar kind in nood aan z'n lot overliet, woonde de uitvaart bij. Onderzoeksrechter Evi Muylaert van Dendermonde gaf daarvoor uitzonderlijk haar toestemming.

Danny BONTINCK

In alle stilte is zaterdagochtend in Bornem Stef Seutens begraven. De uitvaartplechtigheid van de peuter van drie jaar vond plaats in de abdij van Bornem. Het werd een pakkend afscheid van een kind dat in kansarmoede opgroeide, aan z'n lot werd overgelaten en uiteindelijk een gewelddadige dood stierf.

In een witte verzegelde kist werd de peuter de kerk uitgedragen. Z'n natuurlijke vader Dim Seutens begeleidde hem naar z'n laatste rustplaats. Uitzonderlijk kreeg ook moeder Ethel Janssens van de Dendermondse onderzoeksrechter Evi Muylaert de toestemming om de uitvaart van haar kind bij te wonen. De vrouw werd daarvoor zaterdagochtend van de gevangenis in Gent overgebracht naar de abdij van Bornem. Politieagenten en cipiers in burger begeleidden haar.

Geur van bloemen

Moeder Ethel Janssens (21) is aangehouden op betichting van schuldig verzuim en het achterlaten van haar kind in nood. De vriend van de moeder is aangehouden op betichting van doodslag. Toen Ethel Janssens twee dagen van huis was, sloeg haar vriend Joachim Van Hecke (27) kleine Stef met karateslagen dood. Zeven uur lang doorstond het kind van drie de slagen. Pas toen kleine Stef geen teken van leven meer gaf, klopte de dader bij de buren aan voor doktershulp. Maar de peuter was toen al dood. De feiten speelden zich af in een totaal onderkomen flat aan het Fabiolapark in Sint-Niklaas. Maar de kleurencollage van Stef Seutens vooraan op het rouwprentje en de laatste afscheidswoorden binnenin laten niet het minste vermoeden dat het kind opgroeide in de marginaliteit van de samenleving.

,,Je hield van de geur van bloemen, de lieveheersbeestjes. Dolgraag gaf je de plantjes water of plukte je boeketjes. Zoals je zaadjes in de grond stopte, zo legde je liefde in ons hart. Vaak toonde je je vol medeleven en altijd hoorden we een beleefd :

Dank u wel

. Je vroeg over alles het waarom. Eén vraag, lieve schat, die nu op onze lippen brandt :

Waarom ?

Het rouwprentje besluit met een laatste kus en een knuffel aan Stefke. Maar niemand ondertekende die afscheidswoorden.

Auto's in de kijker

Vastgoed

Jobs in de regio