Commentaar

Bommetje

Op 1 september mogen ook magistraten bij de opening van het gerechterlijk jaar eens vrijuit hun gedacht zeggen. De meest vlammende speech viel in Antwerpen te beluisteren, waar advocaat-generaal Van Den Bon ongemeen hard van leer trok tegen het asiel- en migratiebeleid in dit land.

Nu is het een open deur intrappen als je zegt dat asiel en migratie de voorbije jaren behoorlijk mismeesterd zijn. De vorige regeringen slaagden er lange tijd niet in het begin van consensus te vinden terwijl de problemen zich steeds duidelijker lieten voelen. Van Den Bon gooit in zijn speech een pak reële problemen op één grote hoop en doet er dan nog een schepje bovenop. De te grote instroom door gezinshereniging. De illegale criminaliteit. De oneerlijke concurrentie tussen Belgische bedrijven en buitenlandse 'ondernemers' die het sociaal recht feestelijk aan hun laars lappen. Het zijn onderling zeer verschillende problemen, makkelijk op te sommen, iets moeilijker op te lossen. Vooral omdat ze een heel verschillende aanpak vragen: strengere regels in het geval van gezinshereniging, strengere handhaving in het geval van criminialiteit, een performantere fiscus in het geval van sociale fraude. Met dergelijke veralgemeningen kom je bovendien gevaarlijk dicht bij de stigmatisering van elke migrant.

Volgens Van Den Bon zijn de democratie en de rechtsstaat zelf in gevaar, maar zijn noodkreet flirt tegelijk met de antipolitiek. Hij lijkt ervan uit te gaan dat de politiek de problemen niet wil of niet kan oplossen. En daar gaat hij toch wel heel ver. Toen het parlement begreep dat geen regering ook meer vrijheid betekende, zette het bijna meteen zijn tanden in de migratieproblematiek. Dat leverde met een coalitie van N-VA, MR, Open VLD, CD&V, SP.A en uiteindelijk zelfs schoorvoetend de PS een pak nieuwe regels op die hun effectiviteit nog moeten bewijzen.

Is dat genoeg? Nee. Het hele asiel-en migratiebeleid is dringend aan een nieuw kader toe, met nieuwe regels die zowel fair, menselijk als haalbaar zijn. Politici die ooit nog eens een regering willen vormen, mogen het meteen op hun lijstje prioriteiten schrijven, voor het geval ze ooit BHV gesplitst krijgen. Op voorhand zeggen dat ze het toch wel niet zullen doen, is eigenlijk te gemakkelijk.

Corrigeer