Vakantie

Corsica verover je niet op één dag

Corsica verover  je niet op één dag


Voor alle duidelijkheid: we raden niemand aan om het op de vorige pagina vermelde programma in één dag af te haspelen. Corsica is een eiland dat weliswaar het grootste deel van zijn geschiedenis bezet is, maar het proberen te veroveren op één dag zou zonde zijn. We kiezen dan ook voor de langzame ontdekking en schepen in Marseille in voor de overtocht naar Ajaccio . De naam van onze veerboot, hoe kan het ook anders: Napoléon Bonaparte.

In Ajaccio, de politieke hoofdstad van het eiland, is het moeilijk te ontsnappen aan Corsica's meest beruchte telg. Zijn geboortehuis is een van de toeristische musts. Een nazaat van de kleine generaal, Charles Napoleon, is schepen van de stad. We krijgen hem niet te zien omdat hij een deel van zijn tijd doorbrengt in Fontainebleau, de voormalige jachtresidentie van de Franse koningen. Het mag symbolisch heten voor de dubbelzinnige verhouding die de Bonapartes hadden met hun geboorteland. Tijdens de kortstondige onafhankelijkheid van het eiland onder Pasquale Paoli was de familie Bonaparte hevig pro-Corsicaans, maar na de nederlaag in Ponte-Nuevo (1769) gingen ze zonder veel boe of ba voor de Fransen aan de slag. Om maar te zeggen dat Napoleon veel meer betekent voor het Corsicaanse toerisme - in Ajaccio struikel je letterlijk over de Napoleon-souvenirshops, -cafés en -hotels - dan hij ooit heeft betekend voor de Corsicaanse onafhankelijkheid.

Hoe verleidelijk het ook is om je te laten meeslepen in het nostalgische discours van het Corsicaanse verzet, de doorsnee-eilandbewoner heeft er geen boodschap aan. In het beste geval stuit je op een soort onverschillige sympathie. Tijdens ons verblijf waren er verspreid over het eiland een twintigtal bomaanslagen, waaronder een op een belastingkantoor. ,,Dié bom was terecht'', was de meest gehoorde reactie. Voor de volledigheid: de meeste bommen kwamen niet eens tot ontploffing en de materiële schade was te verwaarlozen.

Niet op mijn eiland

Niet te verwaarlozen is de zorg van de Corsicanen voor hun natuurlijke en historische erfgoed. Het grootste deel van het binnenland is een beschermd natuurpark. De westkust tussen Ajaccio en Calvi is een aaneenschakeling van ongerepte stranden, oogverblindende baaien en idyllische vissersdorpjes. Hoogbouw om tegemoet te komen aan het massatoerisme? Gigantische hotels met all-inclusive formule? Niet op mijn eiland, mijnheer. O ja, vlakbij het strand van Sagone staat één (1!) betonnen hotelbunker, vier verdiepingen hoog. ,,Een pure schande: heel de kustlijn naar de vaantjes. Als het aan mij lag, wordt dit vandaag nog afgebroken'', knarsetandde iemand met een belangrijke functie bij de toeristische dienst. Ik kon hem niet eens ongelijk geven, maar ik heb hem uitgenodigd om eens een kijkje te komen nemen in Knokke.

Het landschap verandert abrupt tussen de baai van Lava en de baai van Sagone. Het zachtgroene maquis dat in golvende bewegingen in de Middellandse Zee rolt, maakt plaats voor dramatische rode rotspartijen. Het is een voorproefje voor Les Calanches de Piana, een verzameling rotsen grillig geërodeerd door de golven en een niet te missen photo opportunity .

Van daaruit gaat het via Porto resoluut het binnenland in. In Ota bestellen we Chez Felix een spuntinu (picknick) voor een wandeling in het bos van Aitone. We kruisten er op een haar na de legendarische GR 20, de lastigste voettocht van Europa. Terwijl we genieten van een stuk brood met een homp kaas en een fles uitstekende Corsicaanse wijn, bekijken we de backpackers en bereiden we ons voor op de rit naar Corte , het hart van het eiland.

Beestige tegenliggers

Een autorit door Corsica is altijd een avontuur. Welke weg je ook neemt naar het binnenland, die mondt altijd uit op een kronkelige bergroute die de dorpen met elkaar verbindt. De gevaarlijkste tegenliggers: een kudde koeien, een verzameling geiten en een verdwaalde bende varkens. Al die beesten hebben een vrije uitloop en zijn goed voor de befaamde Corsicaanse charcuterie. Een tip: trek een uurtje uit voor een van de plaatselijke markten en sla een voorraad varkensworsten in, gerookt met kastanjes.

Eten en drinken is trouwens een tijdverdrijf waar in Corsica niet mee gelachen wordt. De Franse en Italiaanse keuken worden er aangevuld met typische streekingrediënten als brocciu , een jonge, weinig doorsmakende schapenkaas die heel vaak verwerkt wordt in vullingen. Uiteraard maken vis en schaaldieren een belangrijk onderdeel uit van de Corsicaanse keuken. Op het strand van restaurant Le Week-End in Ajaccio proefden we een vissoep die niet moet onderdoen voor de Marseillaanse bouillabaisse, gevolgd door heerlijke gegrilde zeewolf.

De Corsicanen zijn ook bijzonder trots op hun wijnen. Het eiland telt negen appellations die bij ons nauwelijks te verkrijgen zijn maar door de band prima kwaliteit leveren. Die kwaliteit was trouwens de inzet van het beleg van Aléria in 1975. Toen bekend raakte dat sommige wijnbouwers jarenlang chemische middelen en extra suiker toevoegden aan hun product om de opbrengst te verhogen, bezette een groep nationalisten het domein van een van de fraudeurs. Wat begon als een stunt met een hoog folkloristisch gehalte, eindigde met de dood van drie politieagenten en een lange gevangenisstraf voor de leider van de wijnputsch . We zeiden het al: met eten en drinken wordt in Corsica niet gelachen.

Waterpret

Wie niet te hevig is bezweken voor de Corsicaanse gastronomische verleidingen, kan zonder blikken of blozen een paar dagen op het strand gaan liggen. Zandstranden genoeg, het hele eiland rond. Er zijn de bewaakte zwemzones in de toeristische centra, maar tussen Ajaccio en Porto ontdekten we verschillende verborgen inhammen met godverlaten en bijzonder uitnodigende stranden.

Wie het liever wat drukker heeft, kan onder meer terecht in Calvi in het noorden en Bonifacio in het zuiden. Calvi ligt beschut in een ruime baai en is een uitstekende uitvalsbasis voor een (meerdaagse) zeiltocht. Ook voor gezinnen met kinderen is dit stukje kust met zijn ondiepe strandwater en lange zandstrand een prima, zij het niet echt goedkope, bestemming. Trek ook een middagje uit om de middeleeuwse citadel te bezoeken en slenter een uurtje rond in de Rue Clemenceau, waar winkeltjes met Corsicaanse specialiteiten broederlijk naast smakeloze souvenirshops staan.

Als u van al dat gestap niet te moe bent, moet u 's avonds zeker een glas gaan drinken in Chez Tao, een nachtclub in een voormalige kapel in het hartje van de citadel, waar u in de zomer al eens een bekende medemens tegen het lijf kan lopen. En waar u onvermijdelijk spijt zal krijgen van dat ene glas teveel, want de steile trap die leidt naar Chez Tao is zelfs voor nuchtere zielen al een heel avontuur.

Een bescheiden portie avontuur biedt ook een boottocht in de haven van Bonifacio . De moppen van de gids mogen dan al aan de flauwe kant zijn en 12 euro voor een tocht van een uurtje is niet echt goedkoop, maar wanneer het bootje de Grotte du Sdragonatu binnen vaart - nu ja, vaart: de zee rond Bonifacio kan behoorlijk ruw zijn en onze boot werd eerder binnengewórpen - vallen alle monden open. Extra attractie vormen de passagiers van wie de maag niet bestand is tegen zoveel gewoel en die door de gids op weinig discrete manier naar de voorplecht worden begeleid.

En ja, het wordt eentonig, maar ook de oude stad van Bonifacio is pittoresk in het kwadraat, met smalle steegjes en verborgen pleintjes die smeken om verkend te worden. Hou er wel rekening mee dat diezelfde steegjes en pleintjes in juli en augustus vaak te smal en te weinig verborgen zijn voor de hordes toeristen die dan het stadje overspoelen.

Natuurlijk kan u zich beperken tot een strandvakantie. Of u kan een week lang alleen wandelen, fietsen of zeilen. Maar de charme van Corsica zit hem net in de verscheidenheid. Het kost een beetje moeite om die te ontdekken, maar wie zich die moeite getroost, neemt voortaan met minder geen genoegen meer.

Corrigeer

Het beste van Enkel voor abonnees