Onze man op bezoek bij Zvonko Milojevic, de verlamde ex-doelman van Anderlecht en Lokeren

'Liever in een rolstoel dan dood'

Op 15 november 2007 ramde een Poolse vrachtwagen de auto van Zvonko Milojevic (38) op de pechstrook van een Duitse autosnelweg. De Servische ex-keeper van Lokeren en Anderlecht overleefde de klap, maar blijft voor altijd tot aan zijn borst verlamd.

In het Servische kuuroord Ribarska Banja zwemmen tientallen dagjesmensen in het zwembad. De temperatuur van het bronwater is hier constant 37 graden en de zwaveldampen maken er een echte gezondheidskuur van. Achter het zwembad ligt echter een revalidatiecentrum. In de fitnesszaal zijn twee verplegers bezig de benen van Zvonko Milojevic met verbanden in twee harnassen te binden. Daarna duwen ze de voormalige keeper van Anderlecht en Lokeren in zijn rolstoel naar twee steunbalken. Tussen de balken hijst Milo zich recht en zwaait. 'Dit is de enige manier waarop ik ooit nog zal kunnen rechtstaan', zegt hij. Nog altijd in perfect Nederlands.

Je zult nooit meer kunnen lopen?

'Tot een half jaar geleden geloofde ik er nog in, maar dan heeft de dokter open kaart gespeeld. Mijn ruggenwervels zijn te veel beschadigd. Het is beter dat ik het weet zodat ik mijn lot kan aanvaarden en de valse hoop verdwijnt, maar het was wel een enorme klap. Ik zal de rest van mijn leven in een rolstoel zitten. Ik kan zelfs nog geen teen bewegen en dat terwijl ik al anderhalf jaar in dit revalidatiecentrum zit.'

Het moet vreselijk hard zijn om zo'n leven te aanvaarden.

'(stilte) Als voetballer was ik elke dag buiten. Ik trainde twee keer per dag, kwam alleen naar binnen om te slapen en had een ongelofelijk sterk lijf. (luider) En zie mij nu, godverdomme. Ik ben een vent van 38 jaar oud en draag pampers. Als ik plas, dan voel ik niets meer. Elke dag moet ik blaastraining volgen om mijn blaas een beetje meer onder controle te houden. Dat is zo vernederend. Godverdomme, godverdomme. (stilte) Sorry, ik heb ook moeite om mijn emoties te controleren.'

Is dat ook het gevolg van het ongeval?

'Na het accident waren er ook drie problemen in mijn hersenen. Ik voelde constant tintelingen in mijn hoofd, maar die zijn nu wel wat afgenomen. Op dat gebied boek ik nog vooruitgang, maar de problemen blijven. Ik heb moeite met evenwicht en vijftig procent van wat voor het ongeval in mijn leven gebeurd is, ben ik vergeten. Dat zijn meestal kleine dingen, maar ze hebben het mij allemaal opnieuw moeten vertellen. En ik heb dus ook problemen met emoties. Ik huil veel sneller of maak mij sneller kwaad. Ik kan er niet aan doen. Soms is het verschrikkelijk.'

Denk je nooit: was ik maar...

'Dood geweest. Er zijn soms heel zwarte periodes, maar ik moet positief blijven. Mijn hele lijf is kapot - behalve mijn armen, mijn hart en mijn kop - maar ik ben nog op deze wereld. Ik zit liever in een rolstoel dan dat ik dood ben. Wat François Sterchele is overkomen, had ook mijn lot kunnen zijn. Dan had ik niet eens mijn kinderen kunnen zien opgroeien. Mladen is nu 13 jaar, Magdalena is 9 jaar.'

Komen je kinderen en je vrouw je vaak bezoeken?

'(stilte) Mijn kinderen heb ik pas een jaar na mijn ongeval voor het eerst teruggezien. Ze wisten wat er gebeurd was, maar de shock was enorm. Als doelman was ik het grote idool van mijn zoon, nu zit zijn papa in een rolstoel en kan ik niet eens met hem spelen. Ze komen één keer per week op bezoek, op zondag. Elke week opnieuw is het moeilijk, maar ik zeg hen dat ze goed moeten leren op school om iets van hun leven te maken. Met mijn vrouw is het een delicate situatie. Alles, alles, alles... komt nu op haar schouders terecht. Ons huis in Jagodina, op zo'n honderd kilometer hiervandaan, is aangepast aan mijn rolstoel. Alles is op het gelijkvloers, maar ik ga zelden naar huis.'

Hoe lang moet je nog in dit revalidatiecentrum blijven?

'Pff...Wellicht nog jaren. Elke dag is hier hetzelfde. Om 9 uur fysieke therapie, van 11 tot 12 uur in het zwembad, middageten, dan een paar uur blaastraining, om 17 uur hebben we een uurtje vrij en om 18 uur is het avondeten. Daarna lees ik kranten, ga ik iets drinken in één van de drie bars, kijk ik een beetje tv of los ik Sudoku's op. Ik ben er al ontzettend goed in. Het is het enige wat ik nog kan. Dit centrum is het beste revalidatiecentrum in Servië. Hier zitten honderden patiënten, maar het is ook ontzettend duur: zo'n 1.000 euro per maand.'

Betaalt de verzekering iets van die kosten?

'Verzekering? Ik betaal alles zelf. Als keeper verdiende ik geld door mijn gezonde en sterk lijf, want ik rookte niet, dronk geen alcohol en trainde hard. Al dat geld vloeit nu terug naar dat kapotte lichaam. Dat is frustrerend. Zonder de financiële hulp van mijn beste vriend Dejan Stankovic van Inter Milaan zou ik de revalidatiekosten niet kunnen betalen. Ook mijn ex-ploeg Rode Ster Belgrado betaalde drie maanden mijn verblijfskosten in dit centrum, maar zij hebben financiële problemen. Na drie maanden hield het op.'

Je vrienden zijn je dus blijven steunen.

'Niet allemaal. Ik heb ook veel vrienden verloren, maar sinds het ongeluk weet ik wel wie mijn echte kameraden zijn. Stankovic komt altijd langs als hij terugkeert van Milaan en mijn manager Dejan Veljkovic is als een broer. Hij regelt echt alles voor mij. Natuurlijk krijg ik ook steun van mijn ouders en mijn echte broer Zdravko. Goran Lovre (ex-Anderlecht, red.) en zijn vader komen ook veel langs.'

De vader van Lovre zat bij jou in de auto op die fatale dag.

'En hij heeft niets. Hij voelt zich dan ook ontzettend schuldig. Elke keer opnieuw zegt hij: Ik ben zestig jaar, ik had mijn leven al gehad. Jij bent een dertiger en hebt alles verloren. (stilte) Hij moet zich niet schuldig voelen. Dit was het lot.'

Denk je nog dikwijls terug aan het ongeluk?

'Wat er precies gebeurd is, kan ik mij niet herinneren. Ze hebben mij alles verteld. Ik miste een afrit in Aken en stond eventjes op de pechstrook om de kaart te lezen. Een Poolse vrachtwagen is tegen mijn auto gereden. Hij verklaarde dat ik achteruit reed, maar dat is niet waar. Er is mij gezegd dat ik niet in fout was, verdomme. Van de auto bleef alleen maar schroot over. Ik was klinisch dood, mijn organen werkten niet meer en mijn hart sloeg nog 12 keer per minuut: één bons om de vijf seconden. Niemand geloofde dat ik het zou halen, maar na 12 dagen ontwaakte ik uit coma. Iedereen dacht daarna dat ik volledig verlamd zou zijn, maar door mijn sterk lijf was het maar tot aan de borst. Ik dank mijn leven aan mijn getraind lichaam.'

Heb je die Poolse vrachtwagenchauffeur achteraf nog gezien?

'Neen, nooit meer. Ik wil hem niet zien en ik wil hem verdomme ook geen hand schudden. Zolang hij niet toegeeft dat hij in fout was. Het proces loopt nog, maar ik heb een volmacht gegeven aan mijn advocaat. Ik ga er niet heen.'

Durf je nog in een auto te zitten?

'In België reed ik elke dag meer dan 100 kilometer tussen Brussel en Lokeren, maar nu kan ik niet meer rijden. Ik word ook bang als ik een vrachtwagen zie. Als ik mij wil verplaatsen ben ik volledig afhankelijk van anderen. Net zoals ik ook anderen nodig heb om mij te wassen, aan te kleden, in bed te leggen. Altijd zijn er andere mensen nodig. Niets kan ik nog zelf.'

Waar droom je eigenlijk nog van?

'Dromen kan ik niet meer. Zelfs dat lukt niet meer na het ongeval. Ik heb wel nog verlangens. Al één keer mocht ik het veld op bij de eeuwige derby tussen mijn ex-team Rode Ster Belgrado en Partizan Belgrado. Het hele stadion applaudisseerde voor mij. Het gebeurt anders nooit dat Partizan-fans applaudisseren voor een Rode Ster-speler. Natuurlijk vind ik Partizan een kloteploeg. (lacht) Maar ik heb altijd met respect over hen gesproken. Voor ik uit België terugkeerde naar Servië woonde ik ook Lokeren - Westerlo bij. Eén helft, want ik was toen nog te zwak. Je weet al wat ik nu ga vragen, hé? Ik ben de grootste fan van Anderlecht en Lokeren en zou graag nog de aftrap van die match meemaken. Maar zo'n reis naar Brussel kost enorm veel. Bovendien ga ik huilen als ik besef dat ik ooit zelf tussen de palen van die doelen heb gestaan.'

Corrigeer

Het Nieuwsblad biedt meer dan 1.000 reeksen in 12 sporten aan. Zoek hierboven de uitslagen van uw favoriete club of surf naar onze uitslagenpagina.