De andere kant van diamant

Wereldcentrum in Antwerpen draait 39 miljard euro omzet

Wereldcentrum in Antwerpen draait 39 miljard euro omzet

De Indiërs hebben in Antwerpen de diamanthandel voor een groot deel overgenomen van de joden.Boven de overleden Nikhil Manilal en zijn vader (onder midden). Foto: © Filip De Smet

ANTWERPEN - Uit protest voor de dood van de Indische diamantair Nikhil Manilal bleven alle beurzen en kantoren in het Antwerpse diamantkwartier gisteren dicht. De solidariteitsactie kost de sector een dagomzet van 200 miljoen euro.

In glimmende toeristische brochures staat het zo mooi omschreven: The Diamond Square Mile . Drie straten die elke Antwerpenaar ervaart als een vreemd lichaam in zijn stad. De Hoveniersstraat, Rijf- en Schupstraat liggen dicht bij het Centraal Station, in die tijd voor de opkomende diamanthandel het snelste en veiligste transport. De steentjes worden nu al lang niet meer verkocht in achterkamertjes van cafés, maar in de vier superbeveiligde diamantbeurzen waar je geen lid kan worden zonder een introductie van twee gerespecteerde beursleden.

Vanouds was de diamantwereld in handen van de joden, die op de vlucht voor nazi-Duitsland al hun bezittingen verkochten in ruil voor iets wat makkelijk transporteerbaar was: diamanten. Na de Tweede Wereldoorlog lokte de regering de joodse handelaars met fiscale beloften terug naar België en begon de uitbouw van de Scheldestad als diamantdraaischijf.

Intussen zijn het de Indiërs die met zestig procent van de markt de economische touwtjes in handen hebben. Ze arriveerden dertig jaar geleden in de metropool en hun gemeenschap telt nu zo'n driehonderd families.

Het geheim van de rijke Indiërs? De honderdduizenden goedkope slijpers in de provincie Gujarat, te vergelijken met onze Kempense keuterboertjes die vijftig jaar geleden diamant bewerkten om te overleven.

,,Koop goedkoop in én verkoop ook goedkoop! Zorg er vooral voor dat je een hoge omzet draait. Want elke roepie is een roepie winst'', is het motto van de Indische handelaars. Rosy Blue van filantroop Dilip baron Mehta en Eurostar van Kaushik Mehta zijn nu de twee grootste spelers op de wereldmarkt.

De Indiërs die hier wonen zijn jaïn. Een gevolg van hun geloof is dat ze beperkt zijn in hun beroepskeuze. Slager en boer worden gaat niet. Daarom zijn ze vooral actief in de bank- en diamantwereld, want winst maken is zeker niet verboden. Jaïns zijn zeer gul en laten hun geld rollen.

Antwerpen telt 1.800 geregistreerde diamantfirma's en er zijn in totaal zo'n 4.000 diamanthandelaars actief. Jaarlijks draait de Belgische diamantsector een omzet van 39 miljard euro. Tijden de protestactie van vrijdag derfde het gesloten Diamond Office, waar alle diamantzendingen worden in- en uitgeklaard, een omzet van 200 miljoen euro. Wel wordt verwacht dat men dit maandag zal goedmaken. Toch zal de actie aan bijvoorbeeld de overkoepelende Hoge Raad voor Diamant (HRD) een flinke euro kosten. De 320 werknemers bleven thuis, net zoals bij de vier Antwerpse diamantbeurzen.

Het is vooral de handel in ruwe diamanten die Antwerpen groot maakt. Alle mijnbouwgroepen, van Rio Tinto met de Australische Argyle-mijn tot BHP Billiton en de Canadese Ekati-mijn, zijn aanwezig, alsook de De Beers en het Russische Alrosa. Negen van de tien ruwe diamanten die ergens ter wereld zijn opgedolven, worden in de Antwerpsche Diamantkring, de grootste ruwbeurs ter wereld, verhandeld. Voorts passeert in Antwerpen ook nog de helft van alle geslepen diamanten. Met een handdruk en het woord Mazal (geluk) is de koop gesloten, een kwestie van vertrouwen en uniek in onze huidige wereld van juridische regels en contracten.

Individualisten

Een diamantair is per definitie superliberaal en individualist. Ze doen gewoon hun zin. Toen de Amerikaanse ex-president Bill Clinton in 2003 in de Waagnatie kwam spreken op het Antwerpse diamantcongres, kregen de gasten te horen dat ze op hun 1.000 euro-kostende plaats moesten blijven zitten. Clinton verscheen amper in de zaal of hij werd al omstuwd door honderden diamantairs die een handje of foto wilden. Zijn bodyguards wisten niet wat hen overkwam.

Een diamanthandelaar moet ook een enorm zakeninstinct hebben, want men verkoopt een luxeproduct dat niemand echt nodig heeft en dus sterk conjunctuurgevoelig is.

Het is voor de HRD ook altijd een heksentoer om iedereen op éénzelfde (beleids)lijn te krijgen. Of wat dacht u van persconferenties waar ministers nieuwe diamantregelingen aankondigen en plots andere belangengroepen rechtstaan, luid hun ongenoegen laten blijken en meteen de Raad van State inschakelen?

Een pijnlijke situatie voor de politici, die een haat-liefdeverhouding hebben met de altijd lobbyende diamantsector. Geld maakt vele vrienden en de sector is goed voor 8 procent van het Belgisch bruto nationaal product. 't Steentje zorgt voor een directe en indirecte tewerkstelling van 30.000 mensen. Politici beseffen dat kiespotentieel en wijzen een bundeltje euro's voor verkiezingscampagnes zeker niet af. Het hoeft daarom niet te verbazen dat nog op dezelfde dag van de dood van Nikhal Manilal een delegatie van de diamantsector, onder leiding van HRD-directeur-generaal Freddy Hanard, ontvangen werd op het kabinet van eerste minister Guy Verhofstadt.

De Indiase gemeenschap is altijd al een gulle politieke sponsor geweest. De premier is trouwens een graag geziene gast op de banketten van de vzw Indo-Belge Diamantaires Association. Op één van die feestjes kreeg Guy Verhofstadt een beeldje overhandigd van Ganesha, een Hindoe-god met een olifantenhoofd, symbool voor succes en voorspoed. En zie: Verhofstadt is nog altijd baas!

Corrigeer

NIEUWS