,,Bij muziek uit de verte, denk ik: daar moet ik heen''

Voor David Bovée (Think Of One) gaat er niets boven zijn mobilhome

Voor David Bovée (Think Of One) gaat er niets boven zijn mobilhome

Foto: © Pol De Wilde - VUM

Zijn ultieme droom? ,,Een gigantisch woonwagenkamp waar je aankomt en waar er de hele nacht feest is. Waar je je gitaar pakt en meespeelt met je grootvader.'' Ziedaar David Bovée: muzikant en rondreizend mens. Bakstenen hoeven niet voor de spil van het veelzijdige Think Of One. Sinds jaar en dag leeft de Antwerpenaar in een mobilhome. ,,Als een gigantische aluminium frak om mij heen. Zalig.''

,,Zoek achter de duinen, in het gebied tussen vuurtoren en radartoren. Daar zie je ons wel staan.'' Het is de bizarste interviewafspraak in tijden. We speuren de volgende dag in Oostende tot we een stuk land vinden dat het best aan de beschrijving beantwoordt. Maar geen David Bovée, noch zijn vriendin. En dan gaat de gsm. ,,Ben je er al? Sorry, we zijn moeten verhuizen. Vanochtend om zeven uur hebben de flikken ons verplicht om te vertrekken.''

Het bestaan van een mobilhomebewoner. Altijd in beweging. ,,Het wordt heel moeilijk om nog een plaats te vinden waar je gewoon gaat staan, zorg draagt voor die plek en waar je, als je weggaat, alleen maar wat bandensporen in het gras achterlaat. Wij vragen niet: fix eens alles voor ons. We vragen alleen: laat ons gewoon doen.''

,,Voor een conventionele manier van wonen is alles geregeld. Het voetpad wordt voor je deur aangelegd. Maar op een bestaan in een woonwagenkamp kan je in België alleen aanspraak maken als je derde generatie woonwagenbewoner bent. Petities organiseren heeft geen zin. Dus hebben we gezegd: we zullen maken dat we overal direct wegkunnen. Zoals vandaag dus.''

Veel mensen snappen wellicht niet dat jij zo kan leven. Wat snap jij niet aan het leven van andere mensen?

,,Een vast ritme. Voor mij lijkt dat de hel. Ik heb in de bouw en in de horeca gestaan, ik heb in een zeefdrukkerij gewerkt. Maar dat was telkens twee maanden en op het einde was ik blij dat ik weg mocht. Ik zie natuurlijk niet alle mooie dingen in het leven van anderen. Ik weet alleen: waar het mij om draait, is om mensen bij elkaar te brengen. Als je op een scène staat en je kunt dat doen, dan is dat de mooiste job die er is.''

Als frieten van Jacques Brel

De fanfare Naft, het powertrio Punkistan, de groepen Marrakech Emballages Ensemble en vooral Think Of One zijn enkele van de namen waaronder David Bovée mensen probeert te verenigen, nu al zo'n acht jaar lang. Zijn muziekhonger bracht hem al tot in Marokko, Brazilië en bij keelzangers in het hoge noorden van Canada. Tournees leidden hem al tot in Frankrijk, Engeland, Japan en Moskou.

De mooiste pluim op zijn hoed kreeg Bovée in 2004, toen Think Of One een BBC World Music Award wegkaapte voor de neus van favoriet Manu Chao. En ook de jongste cd Trafico wordt gesmaakt. Volgens het gerenommeerde Britse blad Mojo verdient de single Essa Mesa het om recht naar nummer één gedownload te worden à la zomerhit Gnarls Barkley. En de cd vinden ze zo fijn dat ze nog eens alle cliché's uit de kast halen: 'Zo lekker als Belgische frietjes met een chocoladelaagje, gebakken door Jacques Brel'.

,,Ja, vooral de Engelsen kunnen er wat van'', lacht David Bovée. ,,Zij bedenken steevast hele lange omschrijvingen. Pas op, de platenfirma heeft mij ook al eens gevraagd of ik het niet wat simpeler kon houden. 'De ene keer sta je met zes Belgen op het podium, dan sta je er met tien man, waaronder vier Brazilianen, dan ineens met Marokkaanse muzikanten en vervolgens weer met keelzangeressen.''

,,Voor mij is het heel logisch. Ik doe nog precies hetzelfde als in het begin. Ik bedenk helemaal geen moeilijke projecten. Als ik nieuwe wegen insla, is dat bijna altijd via kameraden. In het begin gingen we met een camionette naar het zuiden van Frankrijk om er te spelen. Dat doen we nu nog. Het verschil is dat er nu af en toe eens een vliegtuig bij zit. (lacht) ''

Heeft die prijs van de BBC nog deuren geopend?

,,Natuurlijk. Vooral wat concertboekingen betreft. En maf genoeg vooral aan deze kant van het Kanaal. Ineens werd men wakker: 'Oei, als ze die in Engeland een prijs geven, dan moeten we zien dat we hier niets missen.' ( lacht) ''

,,Het belangrijkste is dat de tournees verscheidener en groter worden. Zoals veel groepen zitten wij in het jojo-scenario. Je rijdt naar het zuiden van Frankrijk voor een concert, vervolgens naar het noorden van Nederland en dan moet je weer helemaal terug naar het zuiden. Een vlot parcours kunnen we nog niet afdwingen.''

,,Laatst hebben we elf uur gereden en daarna weer elf uur terug. Er zat 22 man in de zaal. Toen hebben we achteraf goed gelachen: een uur bollen per man. Een fantastisch festival in het Franse Vienne, waar Gilberto Gil in een amfitheater in openlucht speelde. Ons hadden ze als aftershow neergezet in een zaaltje op drie kilometer. Dan begrijp ik dat mensen niet in de auto springen om naar een onbekende groep te gaan kijken. Ik zou zelf ook in dat amfitheater blijven hangen.''

Is 'ambitie' een woord dat samengaat met David Bovée en Think Of One?

,,Tuurlijk. Ambitie, dat is voor mij: dromen van een echte tourbus. (lacht) Zo'n grote. Waar iedereen in kan liggen. Een nightliner . We werken veel met techniekers en roadies die dat bij andere Belgische artiesten wel hebben. Soulwax of Arno. Dat is voor hen best frustrerend. Bij ons moeten ze het doen met een camionette en een aanhangwagen. (lacht) ''

Niet makkelijk met kinderen

En zo zijn we weer terug bij de reizende mens David Bovée. Lang stond hij met zijn mobilhome op een stuk grond in het Antwerpse, tot hij samen met andere wagens op moest hoepelen. Nu staat zijn mobiele woonst meestal in het Brusselse geparkeerd. Een referentieadres, ''om met de papieren in orde te zijn'', heeft hij nog wel in Antwerpen.

,,Ik heb al veel wagens versleten. Ik koop altijd oude brol. Deze is ook al 26 jaar, maar het is de eerste die er uitziet als een mobilhome. De andere waren camions die ik ombouwde. In deze zit zelfs een douche! Het water tank ik aan een naft station of bij het repetitiekot. Ik heb alles wat ik nodig heb. Ook om muziek te maken. Aan een keyboard en een laptop heb ik voldoende. De stroom wordt geleverd door twee zonnepanelen op het dak. ''

'Een baksteen en ik, dat gaat niet samen', zei je ooit.

,,Als ik in een huis zit, heb ik altijd het idee dat ik in een grot opgesloten zit. In de winter is het heel plezant om efkes van het comfort te genieten, maar na twee dagen moet ik terug naar mijn bak .''

,,Het is een beetje alsof je buiten slaapt en je hebt een gigantisch grote frak aan. Een grote aluminium frak op wielen. Links is buiten, rechts is buiten, boven je hoofd is buiten en onder je voeten is buiten. Je zit ín de wereld. Je hebt veel vrijheid. Minder gezever, minder rekeningen. Alles is simpeler.''

Toch: er zijn ook drie kinderen. Dat lijkt me niet evident.

,,Nee, maar eigenlijk is dat ook weer puur een geldkwestie. We hebben nog een caravan en dat is dan hun paradijs. We zullen zien. Misschien dat we een lange bak kunnen bouwen. Dat kan perfect. Ieder een eigen raam en een bureau.''

,,School, tja, dat is niet makkelijk. Ik heb vrienden die ook dát helemaal zelf doen. Tot hier toe is het allemaal gelukt. En als we eens tijdelijk in een huis moeten kruipen, valt dat nog wel te overbruggen.''

Fantaseren op het dak

Is er toch iets wat je mensen met een vaste verblijfplaats benijdt?

,,Een stamcafé. (lacht) Dat lijkt me wel iets. Vroeger had ik dat ook. Nu niet meer. Als je keilang weg bent en dan terugkomt... Zonder dat je één telefoontje moet doen, stap je je café binnen en dan is het: Kijk hier zie, den David...''

Op 1 oktober speel je mee op de festivals tegen extreem-rechts. Je hebt wellicht ook je reden.

,,Fantastisch initiatief. Weet je wat mij, door in Brussel te wonen, enorm is opgevallen? Hoe slecht het imago van Antwerpen is bij jonge mensen. Amai. Dat heeft mij echt geshockeerd. Ik vind het belangrijk om te laten zien dat er nog altijd een grote meerderheid is die er anders over denkt.''

,,Onlangs had ik iets aan mijn vinger en moest ik in Brussel naar de spoedgevallen. Het was een ziekenhuis waar veel Marokkanen komen. Weet je wat de verpleger zei toen hij hoorde dat ik uit Antwerpen kwam? 'Allez, en gij krijgt het nog over uw hart om hier binnen te stappen? Met al die buitenlanders?' Toen schrok ik echt.''

Als kind zat je altijd op het dak. Wanneer heb je ontdekt dat je een zwerversziel had?

,,Geen idee. Het was gewoon logisch. Mijn grootvader langs moeders kant reed in 1953 al met een jeep naar Marokko. Dat was heel wat in die tijd. De bompa langs de andere kant heeft ook altijd rondgetoerd. Veel naar Oost-Europa. Hij heeft vier VW-buskes versleten. De ene was kunstschilder, de ander architect.''

Je woonde als kind in een huis met een feestzaal erachter. Dat heeft een enorme invloed op je gehad.

,,Ik leefde constant met het gevoel dat ik een feest aan het missen was. (lacht) Er traden af en toe ook groepjes op. Ik hoor het nog steeds: die deur die af en toe opengaat en die flard muziek die daar dan uit komt. Als ik nu diepe bassen uit de verte hoor, denk ik nog altijd: dáár moet ik heen. Ik wil zijn waar de actie is. ''

,,Onlangs was het Couleur Café, in Brussel. De dag na ons speelde George Clinton op dat festival en ik wilde hem absoluut zien. Maar ja, we raakten niet binnen, want het was uitverkocht. Zo gaat het, ja. De ene dag gaat alles vanzelf en de volgende denk je: kruip ik nu over een muur om er voor niets in te raken? (lacht ) Wel, toen zijn we gaan rondrijden en hebben we een pleintje gevonden waar je van ver op het festivalterrein kon uitkijken. Daar zaten we dan, met om ons heen gastjes die aan het voetballen waren en naar gelang de wind goed stond een flard George Clinton. Zalig.''

,,Muziek van ver horen, zeker als er dan nog eens wind tussen zit... Dan begin ik te fantaseren en melodietjes te bricoleren . Daarom schrijf ik ook zo vaak op verplaatsing. Er is niets beters dan ergens te zitten en muziek te horen die je niet meteen kunt vatten.''

,,Zo heb ik ooit zes weken bij dat beroemde grote plein in Marrakesj gelogeerd, op een kleine hotelkamer. Het had een klein raampje waardoor ik dat plein met muzikanten en slangenbezweerders kon zien. Alleen: het raampje zat te hoog. Maar er stond wel een kapotte frigo in de gang. Die heb ik toen op mijn kamer gelegd. Als ik daar een stoel bovenop zette, kon ik net door het raampje kijken. Zo heb ik daar uren gezeten, op die stoel, met mijn keyboard op mijn knieën. Half meespelend met muziek die ik niet echt kon horen.''



Think Of One speelt vandaag, zaterdag, in Deurne (Rivierenhof), 4 augustus in Brugge (Klinkers), 10 augustus in Lokeren (Lokerse Feesten) en op 19 augustus in Hasselt-Kiewit (Pukkelpop). De nieuwe cd 'Trafico' wordt verdeeld door Crammed. Info: www.thinkofone.be

Corrigeer

IN HET NIEUWS

POPULAIRE VIDEO'S

Het beste van Enkel voor abonnees