,,Wie weet keer ik er wel terug als trainer''

Roeselare-aanwinst Yves Vanderhaeghe heeft Anderlecht voor eeuwig in zijn hart gesloten

Roeselare-aanwinst Yves Vanderhaeghe heeft Anderlecht voor eeuwig in zijn hart gesloten

Vanderhaeghe: ,,Bij Roeselare voetbal je omdat je dat graag doet, op Anderlecht doe je gewoon je job.'' Foto: © Photo News

Eind januari viert hij zijn 37ste verjaardag, maar het jonge veulen in Yves Vanderhaeghe blijft naar de bal snakken. Indoor Soccer en Timisoara waren leuke opwarmertjes, het echte aftellen is voor het grote bekerwerk zaterdag tegen AA Gent.

Zes en een half jaar Anderlecht, het is een bladzijde die Vanderhaeghe met pijn in het hart omslaat. Maar ze uitscheuren, dat nooit. De kleuren paars en wit staan voor altijd op zijn lijf getatoeëerd, daar kan zelfs de spijkerharde afscheidsrede van trainer Frank Vercauteren niks aan veranderen.

Het is woensdagmiddag en de ovenverse aanwinst van Roeselare duikelt met een brede glimlach taverne De Vijfweegse binnen. ,,Stevig gebikkeld hoor'', grijnst hij naar de aanwezige dorpsgenoten. ,,Ook in een trainingspartijtje tackelen ze bij mijn nieuwe club aardig door. In Anderlecht ging het er soms voorzichtiger aan toe, vermeed men contact om geen onnodige blessures op te lopen.''

Welke verschillen zijn je verder nog opgevallen?

,,Hier gaat het er veel losser aan toe. De ontvangst was trouwens heel hartelijk. Vrijdag, na het tekenen van mijn contract, ben ik nog naar de oefenmatch in Oostende getrokken. Samen hebben we een pint gedronken. In Anderlecht voel je veel meer de dagelijkse druk, de onderlinge concurrentie. Hier voetbal je omdat je dat graag doet, op Anderlecht doe je gewoon je job. Begrijpelijk misschien. Wie bij paars-wit voetbalt, is al een beetje gearriveerd . Al vind ik ook het niveau bij Roeselare best te pruimen. We voetballen iets simpeler, maar daardoor gaat de bal soms iets sneller rond. In Anderlecht heb je spelers die eerst aan de actie denken en daarna aan het collectief. Hassan is zo'n speler. Boussoufa ook, zij het in mindere mate. Hier vind je dat type voetballers niet.''

Wij waren verrast door je keuze voor Roeselare. We dachten dat je voor Moeskroen zou kiezen.

,,Dat dacht ik zelf ook. In Moeskroen kon ik meer verdienen. Ik was ook zo goed als rond met meneer Detremmerie. Maar ik wilde toch meer weten over hun financiële situatie, belde in dat verband trouwens met de voorzitter van de licentiecommissie. Waarop Moeskroen me vroeg om te wachten tot de maandag. Zoveel geduld kon ik niet opbrengen. Excelsior mag pas vanaf vandaag transfers doen. In het slechtste geval was ik over enkele weken speelgerechtigd geweest. Erger nog: voor hetzelfde geld was het niet eens in orde gekomen voor de 31ste januari. Dat risico kon ik niet lopen. Ik wilde per se dit weekend al spelen. Kiezen voor zekerheid en langdurige contracten, het is altijd een rode draad geweest in mijn carrière.''

De cirkel is rond. Je voetbalt weer in de stad waar je een kleine twintig jaar geleden, in december 1988 om precies te zijn, letterlijk ten dode was opgeschreven.

,,Klopt. Al was dat niet op Schiervelde, maar in het stadion naast de brouwerij Rodenbach, dat van concurrent FC Roeselare. Ik lag in het ziekenhuis met een hersenvliesontsteking. Mijn pa had net naar zijn neef Norbert gebeld met de melding dat ik klinisch dood was. Van het een kwam het ander: bij het doorvertellen werd 'klinisch dood' plots 'dood' tout court . Zo is dat tot bij de speaker van dienst geraakt, die het publiek de trieste mededeling deed. 's Anderendaags stond zelfs een overlijdensbericht in de krant Het Volk , ik heb dat artikeltje nog altijd ergens in mijn schuif liggen. Ik was er op dat moment dan ook heel erg aan toe, lag aan een beademingsmachine. Het was allemaal begonnen met evenwichts- en gezichtsstoornissen. Uiteindelijk kon zelfs ik niet meer lezen of schrijven. Tijdens die vijf maanden in de kliniek heb ik verschillende keren geprobeerd om een ruk te geven aan die draden rond mijn lijf. Meer dan eens wilde ik er een eind aan maken. Maar op betere momenten speelde er altijd weer één gedachte door mijn hoofd: zou ik weer kunnen voetballen?''

,,Omdat ik de vraag niet eens luidop kon stellen, schreef ik ze letterlijk op een lei. Dankzij grote dosissen cortisone ben ik er uiteindelijk toch doorgekomen. Verbazend snel zelfs. Nauwelijks enkele weken na Nieuwjaar stond ik weer op het veld. Zonder conditie, maar ongelooflijk gelukkig. Ik wilde het maken als voetballer, niks of niemand kon me tegenhouden. Toch zou het nog vier jaar duren voor Ceulemans me bij Aalst in eerste klasse binnenloodste.''

Dan denk je: zo'n verhaal leert een mens relativeren. Maar Yves Vanderhaeghe blijft zijn kas opvreten als hij niet speelt.

,,Toen ik mijn laatste contract bij Anderlecht tekende, wist ik dat ik niet altijd in de basis zou staan. Maar het was wel de bedoeling om zoveel mogelijk te spelen. Ik voelde dat ik nog voldoende niveau had voor paars- wit. Eén fout heb ik gemaakt: tijdens de voorbije, bloedhete zomer heb ik te veel gesport buiten het voetbal. Getennist vooral. Zo heb ik mijn knie opgeblazen.''

,,Het klopt zeker niet dat ik matchen zoals die in Milan geblesseerd ben begonnen. In moeilijke wedstrijden, waarin Anderlecht op zoek was naar het evenwicht, had ik misschien mijn steentje kunnen bijdragen. Biglia gaf toch zelf aan dat hij best wat hulp gebruiken? Die jongen voelde ook hoe hij van hot naar her moest lopen. Alle grote ploegen spelen tegenwoordig met twee controlerende middenvelders. Een gast zoals ik, met ballen aan zijn lijf, hadden ze best nog kunnen gebruiken. Maar ik ga die ballen nu dus in de strijd gooien voor Roeselare. De cijfers liegen trouwens niet. Met mij in de ploeg haalden we 26 op 33, met dat gemiddelde word je kampioen. Zonder mij zit je aan 11 op 18, nooit voldoende voor de titel.''

Het is een publiek geheim dat je geen hoge pet op had van de teambuildingsessies onder psycholoog Desmadryl.

,,Hoe komt het dan dat ik heel veel van die collectieve spelletjes heb gewonnen? Zonder engagement lukt dat niet. Ik sta zeker open voor een vernieuwende inbreng, laat dat duidelijk zijn.''

Wat was je reactie toen je hoorde dat je ex-ploegmaats er op stage net een avondje latino dansen hadden opzitten? Opgelucht dat je er niet bij was?

,,Nee hoor, dat denken jullie verkeerd. Zulke dingen kunnen best grappig zijn. We deden nog wel meer: een liedje zingen, Afrikaanse rituelen. Moet kunnen. Ik had veel meer moeite met de vele praatsessies. Hoe meer je babbelt over dingen die sommige jongens niet kunnen, hoe meer ze zich onzeker voelen.''

Hoe en wanneer kreeg je te horen dat je weg moest?

,,Na de Supercup tegen Zulte Waregem. Vercauteren riep me en stelde me voor een voldongen feit. Jij zal niet meer op het veld staan , klonk het snoeihard, zonder omwegen. Het was duidelijk zijn beslissing. Ik aanvaardde zijn keuze voor Biglia, maar vertelde hem ook dat er naast de Argentijn niemand klaar stond om op die positie te spelen. Maar tegelijk voelde ik dat ik dat gesprek niet kon winnen. Jammer, maar helaas.''

,,Mijn ploegmaats reageerden trouwens net zo verbaasd. Niet één tegenstander had ik in de groep. Alleen met Hassan had ik niet zoveel contact, maar dat heeft niemand. De Egyptenaar is een beetje een eenzaat.''

,,Dat allemaal bezorgt me heel veel hartzeer. Anderlecht, dat is dé club in België. Beter bestaat niet. Maar ik voel geen rancune, hoop dat ze kampioen worden. Ze hebben er ook de kwaliteiten voor, zeker als Frutos zeventien matchen lang fit blijft. En met de rechtsachter is nu ook de meest delicate positie van het elftal ingevuld. Paars-wit heeft me heel veel gegeven, ik zal altijd een mauve blijven. Alleen was ik heel graag alleen recordhouder geworden van het aantal matchen in de Champions League. Nu blijft de teller voor altijd op 29 stilstaan en deel ik die eer met Crasson en Baseggio. Nogmaals: Anderlecht heeft me alles gegeven, het is mooi geweest. Al geef ik grif toe: mijn toekomst lag toch al een tijdje vast, een bloemetje bij de laatste match was daarom heel leuk geweest.''

Voetbalclubs weten blijkbaar moeilijk om te gaan met hun monumenten: een mooi afscheid heb je inderdaad niet gekregen.

,,Afscheid nemen is nooit mooi voor een voetballer. Zetterberg was de uitzondering op de regel. In de laatste match, thuis tegen Zulte Waregem, moesten we winnen om kampioen te worden. Maar nog voor de aftrap stonden we daar met vier man te bleiten als kleine kinderen. Zetterberg zelf, maar ook Deschacht, Wilhelmsson en ikzelf. Die avond greep ons met z'n allen naar de keel. Ik krijg er nog kippenvel van.''

Quizvraagje ter afsluiting: wanneer speel je met Roeselare tegen Anderlecht?

,,Eind april, op de op vier na laatste speeldag. Nee, er staat geen clausule in mijn contract die zegt dat ik niet mag meedoen tegen Anderlecht. (lachend) Blijkbaar zijn ze niet bang meer van mij.''

Zien we je overigens al vroeger terug op Anderlecht?

,,Zeker weten. Ik kom nog wel eens kijken. En wie weet word ik er op een dag trainer? Hier op Roeselare heb ik al een regeling voor na mijn voetballoopbaan. Niet dat ik meteen trainer zal worden, ik wil gewoon stap voor stap zetten.''

Corrigeer

Het Nieuwsblad biedt meer dan 1.000 reeksen in 12 sporten aan. Zoek hierboven de uitslagen van uw favoriete club of surf naar onze uitslagenpagina.