‘Tien zoenen voor mijn vrouw. Zonder haar stond ik hier niet'

Emotionele Marco Borsato zingt in nieuwe concertreeks alsof zijn leven ervan afhangt

‘Er is wat gebeurd, het laatste anderhalf jaar', zuchtte Marco Borsato gisterenavond tegen 32.000 Hollanders in de GelreDome in Arnhem. Na het faillissement van zijn bedrijf stond hij voor het eerst weer oog in oog met het grote publiek. Een voorsmaakje van wat hij vanaf 17mei in het Sportpaleis in Antwerpen zal brengen.

Als we konden vloeken op papier, dan deden we het. Luidkeels. Om het verhaal over Borsato en die duizenden fans wat kracht bij te zetten. Straf hoeveel mensen die man graag zien.

Borsato heeft niet zo'n vrolijke tijd achter de rug. De man leek jarenlang een zondagskind. Reeg de ene hit na de andere aaneen en was publiekslieveling nummer één. Tot plots de hemel op zijn hoofd viel. Zijn bedrijf The Entertainment Group ging over de kop. Een frauduleus faillissement. The Golden Boy blonk niet meer. Ook het publiek ging aan hem twijfelen. Of hij wel zo integer was als ze altijd wel dachten?

Lange Frans

Maar zie, de tijd heelt alle wonden. Borsato staat er weer. In gescheurde jeans en grijs jasje, cowboyboots aan de voeten. Zenuwachtig ijsberend op de gang vlak voor het eerste concert van zijn 3Dimensies-optredens. ‘Ik ben altijd zenuwachtig, het went nooit.' Of hij klaar is om na deze concertenreeks straks ook in het Sportpaleis van jetje te geven? Hij steekt zijn twee duimen op. ‘Ik ben klaar voor het Sportpaleis', lacht hij.

Maar eerst die 32.000Hollanders omver zingen. ‘Goeienavond. Dit voelt als thuiskomen. Ik heb het gevoel dat jullie van me houden. Ik heb me voorgenomen om het beste uit mezelf voor te schotelen. Ik zal alles geven.'

Goeie intenties, maar hij grijpt je niet onmiddellijk bij het nekvel. Ook al heeft hij een 20-koppige band. Een cello hier, een saxofoon daar. Mooi, maar net niet genoeg om je gigantisch te raken of compleet uit de bol te doen gaan.

Tot de grofgebekte Nederlandse rapper Lange Frans na vijf liedjes de boel helpt ontploffen en Borsato mee doet rappen.

Danstempel

Borsato zelf doet je vooral naar de zakdoek grijpen. Bij De waarheid toont hij zwart-witbeelden van een huilend meisje. Een portie sentiment. Goed gezien natuurlijk, de toon is gezet. ‘Ik heb de afgelopen periode kunnen merken wat vriendschap is en ik moet een compliment maken aan mijn eigen vrouw. Tien zoenen voor haar, zonder haar had ik hier vanavond waarschijnlijk niet gestaan.'

En dan pinkt hij een traan weg tijdens zijn nieuwe nummers: Als rennen geen zin meer heeft en Branden aan de zon. Dan weet je het ook even niet meer. Met een toepasselijke tekst die nog voor wat extra emotie zorgt. Moet ik sterven om het leven te voelen? Hij is het afgelopen jaar een beetje gestorven.

De man is één brok emotie en zot van blijheid dat hij er weer kan staan. Dat laat hij helemaal voelen bij Dromen zijn bedrog. ‘Ik ben zelf opgegroeid tussen de boerenkool en de spaghetti, maar stel dat ik nu in Cuba was geboren, dan klonk het zo.' En hop, op het uitschuifbaar podium zet hij zijn witte hoed op en etaleert hij een Cubaanse versie van Dromen zijn bedrog. Leuk. Net als Zij waarbij het publiek het overneemt en Rood waarbij de zaal bijna in danstempel verandert. Ooit al meer dan 32.000 man zien springen? Om nog maar te zwijgen van het bisnummer Binnen waarbij ze met zijn allen met de armen zwaaien. 64.000 armen. Fijn vooruitzicht voor het Sportpaleis.

Corrigeer

IN HET NIEUWS

POPULAIRE VIDEO'S

Het beste van Enkel voor abonnees