LINDA ZETTERBERG over het (te vroege?) afscheid van haar echtgenoot/voetballer

,,De wereld vergaat niet omdat Pär stopt''

Foto: © verhoogen.be

Al veertien jaar delen ze lief en leed: Pär Zetterberg (35) en Linda Johansson (34). De eerste viert vrijdag zijn afscheid als voetballer, na een indrukwekkende carrière die onder meer acht - en straks wellicht negen - titels en twee Gouden Schoenen opleverde. Hij begint aan een nieuw leven als scout bij Anderlecht.
Ook voor mevrouw Zetterberg betekent dit de start van een nieuw hoofdstuk, dat ze omschrijft als: ,,Een stap in het onbekende. Ik reken er niet te zeer op dat Pär straks meer thuis zal zijn dan nu. Maar ik sta achter hem, wat ook zijn keuze is.''

Het is 1 mei, maar guur novemberweer. Op de bijterreinen van Braine l'Alleud wordt een jeugdtornooi gespeeld. Bij de lokale Duiveltjes speelt ene Erik Zetterberg, negen jaar en zoon van - jawel - Anderlecht-kapitein Pär. Die huppelt, weggedoken onder een paraplu, als een metronoom van de ene voet op de andere. Deels van de kou, deels van de zenuwen: ,,Kan je geloven dat ik nu nerveuzer ben dan voor mijn match op Gent?''

Erik Zetterberg, een opgeschoten en stijlvolle spits, scoort acht keer in drie matchen (van telkens tien minuten). Vader is in zijn schik en ook de moeder, Linda Johansson, klapt enthousiast in de handen. Na affluiten drinken we samen koffie.

Je hebt het zitten, mevrouw Zetterberg.

,,Hoe bedoel je?''

De ene Zetterberg stopt en straks staat de andere aan de poort van een profcarrière.

,,Dat lijkt me op z'n zachtst gezegd voorbarig. Akkoord, Erik is gek op voetbal, maar dat kan nog keren. Hij is nog maar negen. Het voornaamste is dat hij zich amuseert. Daarom laten we hem hier in Braine spelen - bij zijn vrienden - en niet bij Anderlecht. Als het er echt inzit, kan hij later nog verkassen. Van mij mag hij voetballer worden, hoor. Zolang hij maar gelukkig is.''

Zwarte gat

Over een paar dagen hangt je echtgenoot zijn schoenen aan de haak. Wat maakt dat bij je los? Opluchting of spijt? ,,Geen van beide eigenlijk. Het is zijn beslissing. De wereld zal niet vergaan omdat Pär er straks niet meer bijloopt. Hij weet wat hem te wachten staat, da's belangrijk. Hij valt niet in het zwarte gat. Geen idee wat zijn nieuwe roeping als scout voor ons gezinsleven zal betekenen. Wat dat betreft, zet ik een stap in het onbekende. Ach, ik heb er alle vertrouwen in. Ik maak mezelf evenwel niet wijs dat hij straks meer thuis zal zijn dan nu. Integendeel zelfs. Maar ik voorzie wel dat we eindelijk eens een keer een week voor onszelf en de kinderen zullen kunnen plannen. Dat was er als voetballer zelden of nooit bij. Wij moesten ons constant aan zijn programma aanpassen en improviseren.''

Was jij als eerste op de hoogte van zijn beslissing om te stoppen?

(tegen Pär) ,,Zeg jij het... (na knikje van haar man) Ja dus. Voor de start van het aflopende seizoen zei Pär me: In mei is het definitief over . Ik sta er eerlijk gezegd versteld van dat Pär zo lang is meegegaan. Ik had gedacht dat hij eerder zou moeten afhaken, gezien de talrijke blessures die hij door de jaren opliep. Maar de laatste tijd bleef hij gespaard van fysiek leed en gaat het plots weer wonderwel.''

Hij is te goed om te stoppen, bedoel je?

,,Nee, nee... Het is mooi geweest. Beter op een hoogtepunt stoppen dan aan het jaar te veel beginnen. Trouwens, ik bemoei me niet met zijn carrièreplanning. Pär weet zelf wel wat het beste voor hem is.''

Roger Vanden Stock zei vorige week nog dat hij vergeefs geprobeerd had om Pär op andere gedachten te brengen. Heb jij dat ook gedaan?

,,Néé! Daar is toch geen beginnen aan. Eens hij een beslissing heeft genomen, stapt hij daar niet meer van af. Hij is geen koppige steenezel, hé. Gewoon rechtlijnig. Dat is trouwens één van zijn charmes. Ik sta achter hem, wat ook zijn keuze is.''

Zelfs als hij straks als scout van het ene uiteinde van de wereld naar het andere vliegt?

,,Vroeger had me dat niet zo aangestaan. Maar nu de kinderen (Erik en Emmy, red.) er zijn, voel ik me zelden eenzaam wanneer mijn man er niet is. En ook, ik heb een ruime vriendenkring. In Waterloo, waar wij wonen, stikt het van de ingeweken Zweden. Ik weet altijd wel waarheen. Als voetballersvrouw leer je trouwens in de loop der jaren wel je plan te trekken. Mijn dagen bestaan niet louter uit wachten tot wanneer Pär thuiskomt.''

Waar vul je je dagen dan mee?

,,Ik werk niet, maar heb een boeiend en gevuld leven. Vroeger in Zweden was ik kapster. Ik ben daarmee gestopt om Pär te volgen naar België en ik heb hier de draad nooit weer opgepikt. Ik mis het soms wel. Ik denk dat ik ooit nog wel eens opnieuw aan de slag ga. Als de kinderen groter zijn. En Pär gesetteld is in zijn nieuwe leven. Ik plak daar geen termijn op.''

Had jij er niet stiekem op gehoopt dat jullie na zijn actieve voetbalcarrière terug zouden keren naar Zweden?

,,Geen moment aan gedacht. Ik heb het in België te zeer naar mijn zin. De kinderen ook trouwens. Met één keer per jaar in de zomer naar Zweden met vakantie hebben we het wel gehad en we zijn blij wanneer we weer in Waterloo zijn. Ik heb hier meer vrienden dan in Falkenberg, het stadje vanwaar we allebei afkomstig zijn.''

Wat heeft België dat Zweden niet heeft?

,,Ik kan daar niet zo meteen op antwoorden. Ik heb het gevoel dat het als gezin beter leven is hier dan in Zweden. Maar ik woonde nooit in Falkenberg met een gezin, hé. Er zijn een aantal clichés die kloppen. Dat mensen uit het noorden koeler en meer gesloten zijn, bijvoorbeeld. Er is ook meer afgunst in Zweden. Succes wordt je daar niet altijd gegund. Da's toch anders in België, heb ik het gevoel. We hebben nog een huis in Falkenberg. Als we dat willen, kunnen we dus op elk moment terug.''

Onder moeders rokken

Waar was jij toen Pär in 1987 als broekje van 16 op Anderlecht aankwam?

(lacht) ,,Thuis, onder moeders rokken. Nee, we waren nog geen stel. We kenden elkaar al wel. We zaten samen op school. Tot meer dan kalverliefde is het in die tijd niet gekomen. De vlam sloeg maar over in 1992. Eén jaar later ben ik naar België gekomen. Stapelverliefd en bijgevolg blind als een mol (lacht). De stap was groter dan ik me op het moment zelf realiseerde. Je moet weten: ik kende hier op Pär na niémand en sprak enkel Zweeds. Ik heb mijn weg moeten zoeken. Vaak in m'n eentje, want Pär was helemaal ingenomen door zijn carrière. Het was de tijd dat hij van Charleroi (waar hij tussen 1991 en 1993 op uitleenbasis speelde, red.) terugkeerde bij Anderlecht. Vastbesloten om het daar te maken. Wat me door die nare aanpassingsmaanden heeft geholpen? De liefde! En een kind. Toen Erik geboren werd, was ik gelijk van alle heimwee af. In 1999 zijn we dan getrouwd.''

Er was een moment waarop trainer Aad de Mos je man afschreef omdat hij suikerziekte heeft.

,,Weet ik, maar toen was ik nog niet in z'n leven.''

Heeft zijn ziekte voor jou vervelende kanten?

,,Nauwelijks. Pär weet wat hij moet doen om zich te verzorgen en doet dat ook nauwgezet. Die suikerziekte maakt intussen deel uit van zijn en ons leven. We staan er nooit meer bij stil. Zelfs wanneer ik kook, hoef ik met niets rekening te houden.''

Tussen 2000 en 2003 woonden jullie in Griekenland omdat Pär bij Olympiakos speelde. Hoe was dat?

,,Fan-tas-tisch! Drie mooie en onvergetelijke jaren. Ik had Griekenland eerder al leren kennen als vakantieland en was meteen verkocht. We hadden een huis bij het strand. Alle dagen zon. Héérlijk! Sportief was het niet zo'n hoogvlieger. Pär kwam bij Olympiakos weinig aan spelen toe. Dat wierp toch een schaduw op ons paradijselijk leven daar. (schalks) Maar ik had best nog een poos langer in Athene willen blijven. Hoewel. Terugkeren in België was toch ook een beetje thuiskomen. Bovendien kreeg Pär bij Anderlecht bovenop zijn contract de zekerheid dat hij later een baan binnen de club zou krijgen. Dan moet je geen twee keer nadenken.''

De Pär Zetterberg van op Anderlecht is een rustige en zeer aimabele man. Hoe is hij thuis?

,,Net hetzelfde. Hij is zelden humeurig of nerveus. Alleen de dag vòòr een wedstrijd kan hij er soms afwezig bijlopen. Dan staat hij in gedachten al op het veld. En ook maakt winst en verlies wel een verschil bij de man die ik thuis krijg. Al moet ik zeggen dat hij vroeger het voetbal méér mee naar huis nam. Sinds hij vader werd, is dat fel verbeterd.''

Dáág titel!

Wat is jouw aandeel in zijn succes?

,,Welk aandeel? Ik sta niet op het veld, hé. Ik ben er altijd voor hem. Als dat al een verdienste is, mag je dat opschrijven.''

Vrijdag wint hij zonder ongelukken zijn negende titel. Indrukwekkend, niet?

,,Ik ben trots op Pär, zeker wel. Er zijn er niet veel in België die zijn adelbrieven kunnen voorleggen, hé. Maar voor mij blijft hij toch in de eerste plaats de voorbeeldige echtgenoot en toegewijde vader. Die kwaliteiten schat ik hoger in dan zijn voetbaltalent.''

Jij hebt zelf ook gevoetbald, niet?

,,Ja. Hier in België wordt daar telkens verbaasd over gedaan, terwijl het in Zweden de normaalste zaak van de wereld is dat jonge meisjes gaan voetballen. De vriendin van Christian Wilhelmsson voetbalde vroeger ook. Het was een hobby. Ik had geen hogere ambitie. Of ik goed was? Ik speelde in de spits. Ze gingen er wel lekker in, ja.''

Je ként het spelletje, met andere woorden. Wat is het zwakke punt van Pär Zetterberg?

,,Zijn kopspel. Ik plaag Pär daar wel eens mee. (lacht) Geen betere manieren om hem de gordijnen in te jagen. Daar blijft het bij. Ik analyseer zijn matchen niet, als je dat bedoelt.''

Van de honderden matchen die je hem zag spelen, welke zal je eeuwig bijblijven?

,,Oei, ik ben nogal kort van geheugen wat dat betreft. De recente match tegen Standard dan maar. Ik ben zelden nerveus wanneer ik in de tribune zit. Maar toen hij die strafschop miste, sloeg de schrik me om het hart. Dáág titel! , dacht ik. Maar even later krulde hij die vrijschop heerlijk in de winkelhaak en was ik weer blij als een kind. Zijn laatste goal voor Anderlecht? Zou wel eens kunnen, hé. Maar nee, ik zal ze niet missen, zijn pareltjes.''

Corrigeer

Het Nieuwsblad biedt meer dan 1.000 reeksen in 12 sporten aan. Zoek hierboven de uitslagen van uw favoriete club of surf naar onze uitslagenpagina.