Anderlecht speelt roulette

Anderlecht speelt roulette

Foto: Jobat.be (mh)

Vers gras, nieuwe gezichten, vernieuwde moed en hoop. Een streep onder het vermaledijde vorige seizoen, ctrl/alt/del, juli is de maand van nieuwe kansen. Een nieuwe lente, een nieuw geluid, zoiets. Maar niet overal. In Anderlecht begon het nieuwe seizoen zoals het vorige (tegen Lokeren) was geëindigd: met een fluitconcert van ontevreden (en ongeruste) supporters.

Ongezonde stress in de zomer hebben ze in Brussel al veel vaker gekend, maar dan wel rond Europese wedstrijden met enorme financiële belangen. Nu is het echter grote onzekerheid die de hele paars-witte familie in haar greep heeft. De hobbelige voorbereiding heeft de twijfels rond het nieuwe (?) Anderlecht niet weggenomen, wel integendeel. En na een (naar verluidt) hoopgevende prestatie tegen Benfica, volgde een ontnuchterende generale tegen het zeer bescheiden Gençlerbirligi. Waren de mijnschachten daar in Beringen nog open, Ariël Jacobs had er zich van ellende ingestort. Zo erg leek wat de Brusselaars brachten op het vorige seizoen. En in het schootsveld van de ongeduldige supporters lopen de vertrouwde gezichten: de trainer en Herman Van Holsbeeck. Niet echt een vrolijk vooruitzicht als je zonder krediet en onvoldoende gewapend aan de start komt.

Lang niet alles is slecht, zo is er alvast een poging gedaan om de verdediging de broodnodige injectie voetballend vermogen te geven. Odoi is veelbelovend begonnen en beter dan de post-Witsel versie van Wasilewski en Samuel is alvast de eerste (linksvoetige!) centrale verdediger in vele jaren die steevast wil uitvoetballen. Er is de nog prille ontbolstering van Fernando Canesin en Dennis Praet. En er is Romelu Lukaku, scherp en meer dan ooit sleutelspeler, in twee betekenissen. Simpel onmisbaar als doelpuntenmaker, maar ook de sleutel tot de schatkist die open moet voor de aangekondigde 'zware uithaal' op de transfermarkt. Want behalve achterin lijken de vele problemen waardoor Anderlecht vorig jaar zijn identiteit verloor, niet opgelost. En de keuzes - al gemaakte (Vargas) en aangekondigde (Jovanovic, Mbokani) - zijn een gok aan de roulette.

Naar het voorbeeld van Standard

Anderlecht zet in op het tweede deel van het seizoen, naar het voorbeeld van Standard. Een slecht voorbeeld, zoals een jaar eerder in Luik al is bewezen. De prestatie van Standard zal ook nooit meer herhaald worden en een seizoen zoals dat van de Rouches (tot de play-offs) zou in Anderlecht overigens ook niemand overleven. Het instituut - Anderlecht reste toujours Anderlecht, dixit Vanden Stock - staat dat niet toe. Net daarom is het onrustwekkend dat er tot nu geen spelers inzetbaar zijn met grote meerwaarde, die de ploeg naar een hoger niveau tillen. Zoals Boussoufa dat deed.

In Beringen viel Kanu nog een keer door de mand. Daar kan nu stilaan een streep onder, ook al omdat hij niet bepaald een stichtend voorbeeld is voor de nieuwe Braziliaanse kolonie. Op de definitieve doorbraak van Suarez blijft het wachten en Reynaldo moet de stap van Cercle naar Anderlecht nog verteren. En alternatieven zijn de al herhaaldelijk afgeschreven Iakovenko en de voltijds revaliderende Legaer. En ook Gillet en Marecek zijn geen spelers die het elftal gaan sturen. Gevolg tegen de botte Turken: geen enkel idee en een onbestaande balcirculatie. Overigens is er op links ook nu nog altijd geen echte vervanger voor de nochtans node gemiste krachtpatser Jelle Van Damme. En aan de vraag naar leidersfiguren en sterke persoonlijkheden op en naast het veld lijkt ook al niet voldaan. Voorzichtig gezegd, er ligt nog wat werk op de plank.

Ronald Vargas heeft alles om de nieuwe ster van het Park te worden, maar er is voor de zo al blessuregevoelige Venezolaan nooit garantie op honderd procent herstel. Molins is ook nog vele maanden out en niemand weet intussen wat Lucas Biglia - echt wel onmisbaar op dit middenveld - nu eigenlijk wil. En midden al die onzekerheid rekent Anderlecht dan in zijn drang om het volk de beloofde 'ronkende namen' te geven op Milan Jovanovic en Dieumerci Mbokani. Twee klasbakken, uiteraard, maar wel pijnlijk mislukt in het buitenland en een seizoen lang nauwelijks gespeeld. En Jovanovic mag dan wel een innemende en sterke persoonlijkheid zijn, hij denkt in de eerste plaats aan zichzelf. En Mbokani is nog maar weinig veranderd sinds hij in Anderlecht met een barbecue in de woonkamer het plafond van zijn appartement verschroeide. Zo leren zijn fratsen in Monaco en bij de Congolese nationale ploeg. Enfin, 't kan vriezen of 't kan dooien, maar het zijn risicobeleggingen. Dan maar beter Lukaku een extra jaar in Brussel, met voorsprong de zekerste optie. Plus hopen dat Tom De Sutter zijn deel van de pech eindelijk heeft gehad.

En tot alles (eventueel) toch in de plooi valt, kunnen enkel resultaten een volksopstand voorkomen. Te beginnen vanavond in Leuven. Want zoals gezegd: het geduld is op.

Corrigeer

Het Nieuwsblad biedt meer dan 1.000 reeksen in 12 sporten aan. Zoek hierboven de uitslagen van uw favoriete club of surf naar onze uitslagenpagina.