Gouden Strop-winnaar Bram Dehouck overdondert met debuutthriller

'Ik wil meer boeken verkopen dan Stieg Larsson'

'Ik wil meer boeken verkopen dan Stieg Larsson'

Bram Dehouck won in Nederland de Gouden Strop én de Schaduwprijs. 'Het is te gek voor woorden.'Florian Van Eenoo Foto: © Florian Van Eenoo

Nooit eerder won een beginnende thrillerschrijver in één klap de debuutprijs de Gouden Strop, de meest prestigieuze onderscheiding voor spannende boeken van de Lage Landen. West-Vlaming Bram Dehouck klaarde die klus met een even ongewone als pijnlijk actuele roman over verkeersslachtoffers. En er is nog meer goed nieuws: 'De minzame moordenaar' is ook genomineerd voor de literaire Debuutprijs die op de volgende Boekenbeurs wordt uitgereikt.

Volgende week steekt de actie De zomer van het spannende boek van wal met 48 binnen- en buitenlandse thrillertitels. Merkwaardig genoeg ontbreekt De minzame moordenaar op die lijst en dat heeft alles te maken met de verschijningsdatum van Dehoucks roman: mei 2009. Toen werd zijn boek niet geselecteerd, voor dit jaar komt het niet langer in aanmerking. Of hoe zelfs het boekenvak zich kan verkijken op een sterk debuut. Vorig week werd Bram Dehouck plots bekend toen hij in Nederland De Gouden Strop én de Schaduwprijs won voor het beste debuut. Tot zijn eigen verbazing overigens, want onze allergrootsten staan op de erelijst van De Gouden Strop: van Jef Geeraerts tot Bob Mendes.

'Als je bij de laatste vijf bent, reken je op een prijs. Ik ging er echter van uit - fout, zo bleek - dat de winnaar vooraf zou zijn verwittigd, al was het maar om je speech voor te bereiden. Ik had niets gehoord en dus ik dacht niet dat het iets zou worden. Aan de andere kant word je in de aanloop naar de uitreiking wel behoorlijk opgestookt. Mensen fluisteren in je oor dat je kans maakt, kranten tippen je en er wordt gespeculeerd dat het weer eens de beurt is aan een Vlaming. Door al dat geroezemoes waren de weken voor de uitreiking vreselijk spannend.'

Je kreeg eerst de Schaduwprijs en toen was je wellicht al tevreden?

'Op die debuutprijs had ik een beetje gehoopt. Er is niet alleen een mooi zeefdrukje van Dick Bruna aan verbonden, je kunt de Schaduwprijs ook maar één keer krijgen. Toen die binnen was, lag ik achterover in mijn stoel: Oké, de avond kan niet meer stuk. Maar toen kwam de Gouden Strop er nog eens bovenop. Te gek.'

En toen begon het circus?

'Ik kreeg meteen felicitaties van de andere kandidaten, ik werd het podium op geduwd en ik was voor de rest van de avond van mijn vrijheid beroofd. Interviews, signeren, ontmoetingen met mensen uit het boekenvak, nog iets drinken in de bar...'

Is je leven nu veranderd?

'Voor een stukje wel. Ik heb zoiets nog nooit meegemaakt en van alle aandacht ben ik toch wel onder de indruk. Ik ben dan ook blij dat ik mijn job heb waar ik nog gewoon met mijn collega's kan omgaan. Dat zal ik overigens altijd blijven doen, denk ik. Ik sta nogal met beide voeten de grond. Ik keer graag terug naar mijn huis, mijn tuin, mijn ratjes.'

Ratjes?

'Ik heb twee kleine Japanse tamme ratjes, lieve beestjes. Ze zijn bijzonder intelligent en je krijgt er veel genegenheid van.'

Je hebt in totaal 11.000 euro gewonnen. Waaraan besteed je die mooie som?

'Mmm, saai hoor: ik heb net als elke Vlaming een baksteen in mijn maag. Met mijn vriendin wil ik graag een huisje kopen en daarvoor zullen die centen aardig van pas komen.'

Nu je het over saai heb: werken bij de Christelijke Mutualiteiten lijkt me ook niet superspannend. Vlucht je daarom in misdaadverhalen?

'Dat valt mee. Ik ben hier communicatieverantwoordelijke en dat is best interessant. Ik heb communicatie gestudeerd en wou graag in de bedrijfsjournalistiek omdat je daar vrij regelmatige uren hebt. Vroeger tekende en schilderde ik veel en ik zocht een job waarin ik dat er naast kon blijven doen. Uiteindelijk kwam ik bij de CM terecht.'

Hoe reageren familie en vrienden op het feit dat ze plots met een gelauwerd schrijver aan tafel zitten?

'Mijn vriendin is bijzonder trots en wat me telkens pleziert, is dat mensen die weinig lezen, me komen vertellen dat ze dat De minzame moordenaar in één ruk hebben uitgelezen. Voorts heeft bijna geen van mijn vrienden mijn boek gelezen. Ik heb er nogal wat die apetrots zijn op het feit dat ze nog nooit een boek hebben opengeslagen. (grijnst) Ach, erg is dat niet. Het relativeert het ook allemaal.'

'De minzame moordenaar' is niet je allereerste boek, je bent gestart met een non-fictie boek over je zus.

'Mijn zus Geertrui hield aan een auto-ongeval hersenbeschadiging over. Ze is haar kortetermijngeheugen kwijt. Het leek me een goed idee om voor Geertrui en mijn ouders iets te schrijven waarmee ze die traumatische gebeurtenis konden plaatsen. Ik heb dat project ingestuurd voor een Radio 1-wedstrijd. Ik haalde de finale niet, maar werd wel opgemerkt door uitgeverij Van Halewyck die Het meisje dat vergeet heeft uitgegeven.'

Je thriller heeft ook met verkeersongevallen te maken. Toeval?

'Precies daarom heb ik getwijfeld of De minzame moordenaar wel mijn eerste roman moest worden. Ik wil niet dat die link wordt gelegd omdat het gaat lijken alsof ik therapeutisch aan het schrijven ben. Vreselijk. Nee, de aanleiding is anders. Ik zag op tv de vader van een verkeersslachtoffer staan bibberen van woede en toen bedacht ik: die man zou de dader allicht wel willen vermoorden. Dat bracht me op het idee van een man die zich zou wreken op anderen. Het leek me een nogal kromme redenering, maar toen ik met een politieman praatte, verwonderde hij zich over het feit dat nog niemand het recht in eigen handen had genomen. Toen wist ik dat ik goed zat.'

Waarom is je dader een politieman?

'Om een heel praktische reden: het moest iemand zijn die nummerplaten kon traceren om zo achter de identiteit van roekeloze chauffeurs te komen.'

Je geeft in je verhaal meteen de dader weg. Waarom koos je niet voor de klassieke whodunit?

'Mijn agent neemt zelf deel aan het onderzoek. Als naderhand blijkt dat hij inderdaad de dader is, dan zou ik zelf ontgoocheld zijn geweest over mijn eigen plot. Dus koos ik voor een roman die ingaat op de psychologie van de dader.'

Je boek is ook akelig actueel met het lichte vonnis in de zaak van de drie verongelukte meisjes.

'Precies. Ik vertel dingen over onze maatschappij die te belangrijk zijn om ze te vergooien aan een lullig zoek-de-dader-verhaaltje. Bovendien wou ik een moordenaar neerzetten waarvoor je begrip kunt opbrengen. Ik kreeg al mails van lezers die stilletjes hoopten dat hij zou wegkomen met zijn moorden. Er zit heel wat herkenbaars in dit boek, want iedereen wordt wel eens geconfronteerd met agressie in het verkeer, als slachtoffer of als dader.'

De burgemeester van Ieper mag niet mopperen: zijn stad krijgt een belangrijke rol in je boek.

'Klopt, maar Ieper is de perfecte setting met de beklemmende herinnering aan de Eerste Wereldoorlog, met al die kerkhoven. Ieper is, onder andere met zijn Menenpoort, de hele tijd bezig met herdenken. Dat doet mijn hoofdpersonage ook: hij heeft een soort schrijn gemaakt om zijn verloren geliefde te herdenken.'

Hoop je rijk te worden met je boeken?

'Ik hoop er alleszins niet armer van te worden. Ach, ik zie het wel. Maar waarom zou ik de kans laten liggen om van een boek 20.000 exemplaren te verkopen? Van De minzame moordenaar heb ik tot dusver 1.500 tot 2.000 stuks verkocht en nu worden er 10.000 bijgedrukt. Mooi toch? Iemand vroeg me of ik net zoveel boeken wou verkopen als Stieg Larsson. Nee, ik wil er meer verkopen. Een auteur schrijft niet voor zijn familie alleen.'

Corrigeer

MEER NIEUWS