Schoot neef en zichzelf dood, handlanger in zijn eentje voor assisen

Zotte Frans wou familie uitroeien

Zotte Frans wou familie uitroeien

Foto: hdw

HERZELE - 'Ik ga er acht kapotmaken. En de laatste kogel is voor mezelf.' Heel zijn familie wilde Frans Goessens (59) uitmoorden omdat hij naast de erfenis van zijn moeder greep. Op 8 juli 2009 begon hij eraan, samen met drinkebroer Jo Van Herreweghe (32). Het bleef bij één dode, neef Mario Van Der Biest (31), waarop Goessens zelfmoord pleegde. Van Herreweghe verschijnt nu in zijn eentje voor het assisenhof.

'Zotte Frans' noemden ze hem in het Oost-Vlaamse Herzele. Omdat de invalide veiligheidsagent en duivenmelker op café de grootste onzin uitkraamde. Zoals dat waanzinnige plan om zijn hele familie uit te roeien. Tien, vijftien man wist daarvan, maar niemand geloofde hem. Omdat het van Zotte Frans kwam. En omdat hij meestal een lading kriekbier binnen had. Gemiddeld een bak per dag.

'Liefst een dommerik'

Die zotte - en zatte - Frans dus was in 2009 al maanden op zoek naar een goeie ziel die een handje wilde toesteken bij zijn uitroeiingsplan. 'Liefst een dommerik. Iemand zoals Jo Van Herreweghe', zei hij tegen zijn zoon. Die Jo van Herreweghe was ook al een verzopen type. Klinkerlegger van opleiding, tot hij ze te scheef legde. Daarna nog zestien jobs in drie jaar tijd. 'De Witten' noemden ze hem in Sint-Lievens-Houtem. 'Een zot', werd daar in één adem aan toe gevoegd. Ook al.

Van Herreweghe is een telg uit een marginaal gezin dat de hele buurt terroriseerde. En ook mekaar. Roepen, tieren, schelden, zuipen, het ging er vaak heftig aan toe. Tot bloedens toe werd er geslagen. Met de vuisten, met kettingen, met een knuppel. Ook naar de politie. Dat was de opvoeding van De Witten. Hij zette ze nog wat extra in de verf met piercings, tattoos, combatschoenen, leren jekkers, hakenkruisen en ook al eens een Hitlergroet. Thuis had hij een heel wapenarsenaal.

In het drinken moest hij amper onderdoen voor Goessens. Als hij getrakteerd werd tenminste, want zelf was hij altijd platzak. Omdat hij op zijn dertigste nog braaf zijn loon moest afgeven aan zijn moeder. De Calamity Jane van Sint-Lievens-Houtem. Na de aanhouding van zoon Jo bedreigde ze haar eigen familie, buren en kennissen: één kwaad woord over haar zoon en ze zouden er niet goed van zijn.

Jo zelf had nog meer noten op zijn zang. 'Ik heb twee voorwaarden', zei hij, toen de speurders hem uit zijn cel haalden voor een wedersamenstelling. 'Er mag niet gefilmd of gefotografeerd worden en na afloop moet ge mij vrijlaten. 'Dat ziet ge van hier', zeiden de speurders en ze lieten hem zitten waar hij zat. 'Oké', zei Van Herreweghe. 'Dan komt er geen reconstructie. Een Van Herreweghe plooit niet, een Van Herreweghe is niet klein te krijgen.'

Terug naar juli 2009. 'Vijfhonderd euro als ge mij helpt om mijn neef van kant te maken. Handje contantje. De helft vooraf, de andere helft achteraf', daagde Goessens Van Herreweghe uit. 'Ik leg Mario neer en gij schiet op al de anderen die naar buiten komen.' 'Deal', antwoordde Van Herreweghe. Goessens was zelf verbaasd dat hij niet eens hoefde aan te dringen.

Wat had Frans Goessens toch tegen zijn bloedverwanten? Dertig jaar ruzie, te veel om op te noemen eigenlijk. Laten we het op zijn grootste colère houden: zijn zus Marie-Jeanne had het ouderlijk huis zonder zijn medeweten verkocht aan haar eigen zoon Mario. Voor een prikje, veronderstelde Frans. Zijn eigen erfenis nota bene, waar hij al zo lang op aasde.

Zotte Frans kreeg dat pas in de gaten toen het al te laat was. Via het kadaster. Want zelf sprak hij al jaren tegen niemand van de familie meer. Behalve op begrafenissen. Dan schoot hij - met een fles sterkedrank in zijn kraag - tegen iedereen uit zijn krammen. De laatste keer gebeurde dat na de rouwdienst voor zijn moeder. 'Van heel de erfenis zult ge geen euro zien', voorspelde hij zijn zus toen.

Vader verwaarloosd

Hij wist ook hoe hij dat aan boord zou leggen: hij nam zijn oude demente vader in huis, legde hem een contactverbod op met de rest van de familie en liet de man een zelfgeschreven verzorgingscontract ondertekenen, waardoor zijn pensioentje rechtstreeks naar de bankrekening van Frans verhuisde. Als voorschot op het ouderlijk huis.

Het draaide heel anders uit: Goessens zat hele dagen op café en die zogenaamde verzorging leek meer op pure verwaarlozing. Uiteindelijk dumpte hij zijn vader in een ziekenhuis. 'Daar zijn we ook weer vanaf', lachte hij tegen de vrienden. Dat was zonder zijn zus gerekend. Want die haalde vader uit het ziekenhuis, nam hem binnen en zegde het nepverzorgingscontract op. Frans Goessens kookte vanbinnen en liet stoom af op café. Vloekend en lallend. Over moord en zelfmoord.

Een pallet stenen trok hem over de streep: Goessens merkte dat zijn neef Mario de ouderlijke woning grondig aan het verbouwen was. 'Hij zal niet veel plezier beleven aan dat huis', zwoer Goessens. Sindsdien was hij enkel nog op zoek naar een helper en wapens. Met Jo Van Herreweghe sloeg hij die twee vliegen in één klap. Als opleiding schoot Goessens wat kippen aan flarden en op 5 juli 2009 was hij er klaar voor. 'Zwijgen en de prijs kent ge: 500 euro', sms'te hij naar Van Herreweghe.

Tientallen kriekbieren

Twee dagen later trok Goessens voor de laatste keer op kroegentocht. Van 's middags tot 4.30 uur 's anderdaags. In goed gezelschap: een zwakbegaafde druggebruiker die hem nooit tegensprak. 'Frans heeft tientallen kriekbieren gedronken', was het enige wat de 21-jarige jongeman zich over die nacht herinnerde. Hij was de tel kwijtgeraakt.

Met zijn zatte kop heeft Goessens dan Van Herreweghe opgetrommeld en samen zijn ze om 10.40 uur naar neef Mario Van Der Biest, in de Stilleveldstraat, gereden. Twee mannen uit een andere eeuw en een andere wereld. Het Wilde Westen. 'Hij zat te knikkebollen en zijn ogen vielen dicht', herinnerde Van Herreweghe zich later. Maar Goessens was wel zo helder van geest dat hij Van Herreweghe achteraan in zijn wagen liet instappen. Want anders zou 'De Witten' in de weg zitten als hij naar zijn neef wilde schieten.

Mario was niet thuis. Zijn broer wel, maar die stond lager op de zwarte lijst van Zotte Frans. 'Kom we zijn weg, die schiet ik later nog wel af', zei Goessens. Zijn versnelling lag nog in eerste toen Mario alsnog de straat inreed. 'Dat is hem, den dienen moet er aan', zei Goessens en hij reed vol gas achteruit tot bij de wagen van Van Der Biest. Goessens greep zijn long rifle, stapte uit, trok het autoportier open, schouderde en schoot. Van Herreweghe vatte dat simpel samen. 'Ik hoorde twee knallen en tweemaal ai', zei hij tegen de speurders.

Zelf had hij tot dan werkloos toegekeken, want er daagde niemand op in de straat. 'Ik moet toch iets doen voor mijn geld', dacht Van Herreweghe. Hij greep het jachtgeweer, stapte uit en loste op zijn beurt nog een schot naar Van Der Biest. Goessens ging intussen op zoek naar de broer van Van Der Biest, maar hij botste op een slotvaste deur. Hij stoof daarop met gierende banden de Stilleveldstraat uit en zette Van Herreweghe keurig aan zijn voordeur af. Zonder geld weliswaar. 'Hebt ge nu uw goesting', vroeg Van Herreweghe. 'Ja', zei Goessens. 'En nu ga ik de rest zoeken.'

'Ik volg u'

Om 14 uur dezelfde dag zag een wandelaar een lichaam liggen achter een elektriciteitscabine aan de IJzerenwegstraat. Het was Frans Goessens. Hij had zich een kogel in het voorhoofd geschoten. In zijn bloed werd een cocktail van alcohol, amfetamines, cannabis, pijnstillers en antidepressiva gevonden. Thuis op zijn schouw stond een bidprentje van zijn beste vriend die zeven maanden eerder overleden was. 'Pat, ik kom af. Ik volg u', had Goessens op het prentje gekrabbeld.

Corrigeer

IN HET NIEUWS

Verkiezingen in jouw gemeente:

POPULAIRE VIDEO'S

Het beste van Enkel voor abonnees