Sinds zijn arrestatie is De Gelder weer veranderd in de jongeman die zijn collega's en klasgenoten van vroeger kennen: stil, onbewogen, met een eeuwige lichte glimlach op zijn gezicht

'Er was iets vreemds aan Kim'

'Er was iets vreemds aan Kim'

Kim De Gelder, een paar jaar terug. Foto: reporters

DENDERMONDE - Een vreemde jongen, die in zijn eigen wereldje leefde en zo weinig mogelijk contact zocht met anderen. Zo wordt Kim De Gelder uit Eksaarde overal omschreven, door kennissen, buren, collega's en klasgenoten van vroeger. Hij deed twintig jaar lang zijn best om zo weinig mogelijk op te vallen. En toen besliste hij plots om tot de tanden bewapend naar een kinderdagverblijf te fietsen en daar een bloedbad aan te richten. Een portret vol onbegrip over een jongeman die zwijgt.

'Kim leefde in zijn eigen wereld. Hij zei alleen het hoogstnodige. En als hij dan sprak, dan was het altijd zo stil dat we het nauwelijks konden verstaan. Hij was ne speciale . Zo zagen we hem. Maar hij was vriendelijk. En we hadden niet de indruk dat hij ongelukkig was. Hij had altijd een soort glimlach op zijn gezicht. We zeiden geregeld tegen elkaar dat hij precies wat autistisch was.'

De collega's van Kim De Gelder bij Van Remoortel, een groothandel in bloemsierkunst in Belsele, vertellen allemaal hetzelfde verhaal. Het verhaal van een wat zonderlinge, stille jongeman, die het moeilijk had om een plaats te vinden in de wereld. Als de collega's samen stonden te praten, kwam hij er zwijgend bij staan. Als ze gingen eten, at hij mee. Maar zonder mee te babbelen. Hij zat en at. Behalve als het over computers ging, of over films. Dat waren de dingen die hem bezig hielden.

Een jaar lang heeft hij als magazijnier voor het bedrijf gewerkt. Dozen leeghalen, producten prijzen. Eenvoudige klusjes. 'Hij deed zijn werk', vertellen de collega's. 'Maar hij was traag. Zo traag dat hij soms op de zenuwen van sommige collega's werkte. De baas moest hem geregeld tot wat meer spoed aanmanen. Allez Kim, doorwerken, hé , zei hij dan. En dan deed Kim ook echt zijn best om sneller te werken, want hij was nooit van slechte wil. En dom was hij ook niet, want hij was thuis op zijn eentje bezig met een cursus chemie.'

Nooit hebben ze een spoor van agressie in hem ontdekt. En ze herkennen hem ook amper op de foto die de voorbije dagen bekend raakte. Die met zijn lange haar. 'Bij ons had hij kort haar. En hij was ook helemaal niet slonzig of onverzorgd, zoals sommige berichten zeggen. Neen, hij was juist heel verzorgd. En hij droeg heel onopvallende kleren. Meestal merkkledij zelfs.'

Soms stelden ze zich wel vragen bij het gedrag van hun jonge collega. Begin december verscheen hij plots op het werk met ros geverfd haar, de kleur waarmee hij vrijdag na zijn moordende tocht ook opgepakt werd. 'Hij had daar een heel vreemde uitleg voor', vertellen enkele collega's. 'Hij was aan het spelen geweest met enkele kleinere kinderen en die hadden zijn haar met groene graffitiverf bespoten, zei hij. Omdat hij de groene verf niet weggewassen kreeg, had hij zijn haar maar ros geverfd. We dachten er het onze van. Het was uiteindelijk zijn zaak.'

Het was trouwens niet de enige keer dat hij met een raar verhaal kwam aandragen. Ook bij zijn ontslag begin december vertelde hij een verhaal waar zijn collega's niets van begrepen. 'Hij zei dat zijn ouders lang en ver op reis zouden gaan, en hij wilde meegaan. Omdat hij geen zin had om al zijn vakantie op te nemen, zou hij ontslag nemen. Hij heeft toen rap iets op papier gekrabbeld, is daarmee naar de baas gestapt en is vertrokken.'

***

Vanaf die dag was hij werkloos. Maar echte geldproblemen had Kim De Gelder niet. Nooit gehad trouwens. Hij is niet opgegroeid in een gebroken gezin, of in armoede. 'Van goede komaf', zo wordt hij omschreven.

Zijn ouders wonen in een ruime villa in Eksaarde. Een gewoon gezin met drie kinderen. Kim is de oudste. Verder is er nog een broer van 18 die in een rockbandje speelt en een zus van 14. Ze leven een beetje op zichzelf. Maar buren die het gezin kennen, hebben alleen positieve woorden voor de ouders. 'Voor die mensen is dit een ongelooflijke ramp', zegt een van de buren. 'En dat terwijl ze er alles aan hebben gedaan om hun kinderen gelukkig te maken.'

Drie maanden geleden ging Kim De Gelder alleen wonen. Hij huurde een keurig nieuwbouwappartement aan het Wijnveld in Sinaai. Vandaar reed hij overal met de fiets naartoe. Zijn ouders hadden hem voor zijn achttiende verjaardag nochtans een auto cadeau willen doen, maar de jongen zou dat aanbod hebben afgeslagen. Uit principe.

Hij deed alles met de fiets. Zelfs toen hij vrijdagmorgen besliste dat hij in het Dendermondse kinderdagverblijf Fabeltjesland een bloedbad zou gaan aanrichten, legde hij de achttien kilometer tussen Sinaai en Sint-Gillis-Dendermonde met de fiets af. Een rit die hem ruim de tijd gaf om tot inkeer te komen en zijn plan af te blazen. Maar de stille, vriendelijke jongeman die zijn collega's beschrijven, was veranderd in 'een moordmachine', zoals de Dendermondse procureur hem noemt. Ergens tussen de dag van zijn ontslag en vorige vrijdag had hij beslist dat hij kleine kinderen zou gaan vermoorden. Waarom? Dat is tot vandaag een raadsel. Ook het gerecht heeft geen idee. Sinds zijn arrestatie weigert hij te spreken. Hij is weer veranderd in de jongeman die zijn collega's en klasgenoten van vroeger kennen: een stille, onbewogen jongeman, met een eeuwige lichte glimlach op zijn gezicht.

***

Het verhaal van zijn oude klasgenoten uit het Sint-Carolusinstituut in Sint-Niklaas loopt opvallend parallel met dat van de collega's bij Van Remoortel. Een stille jongeman, die niet echt aansluiting vond bij de klas, die meestal achteraan in de klas zat en die liever wegkeek dan oogcontact te houden. En ja, hij was wel eens het mikpunt van pesterijen. 'Maar het leek alsof hij dat niet erg vond. Hij reageerde amper. Zoals hij ook amper op complimenten reageerde.'

Hij had weinig echt contact met zijn klasgenoten. Het leven in groep was sowieso niet aan hem besteed. Hij voelde zich dan ongemakkelijk en reageerde onbeholpen. 'Ik herinner mij nog hoe hij zich de eerste schooldag aan ons voorstelde', vertelt een vroegere klasgenote. ' Ik ben Kim De Gelder, en ik ben geen meisje , zei hij. Kwestie van een goede eerste indruk te maken.'

Ondanks, of net wegens, zijn frêle wat vrouwelijke uiterlijk, deed hij zijn uiterste best om stoerder over te komen. Klasgenoten herinneren zich zijn fascinatie voor bloederige films en computerspelletjes. En hij speelde muziek. Saxofoon.

Foto's uit die tijd tonen een bleke, wat slonzige jongeman. Tijdens de laatste jaren van het middelbaar had hij lang haar. En hij droeg donkere kleren en T-shirts met verwijzingen naar obscure metal-groepen. Een beetje vreemd voor iemand die de richting apotheekassistent volgt. Maar anderzijds: er zijn wel meer tieners die zich een tijdlang zo'n imago aanmeten. En het was van voorbijgaande aard, want in het zesde ging dat lange haar er alweer af.

'Het was ook een echt intelligente jongen', herinneren klasgenoten zich. 'Vooral met cijfers was hij erg goed. Wiskunde was zijn ding.'

Toch liep het met verdere studies allesbehalve vlot. Kim De Gelder schreef zich in 2006 in aan de Katholieke Hogeschool in Sint-Niklaas, waar hij verpleegkunde zou gaan studeren. 'Lang is hij niet bij ons gebleven', zegt afdelingsdirecteur Dirk Lips. 'In maart 2007 is hij alweer uitgeschreven. En in die zes maanden is hij niemand speciaal opgevallen. We hebben geen problemen met hem gehad, hij heeft geen speciale indruk nagelaten. Hij is gewoon vertrokken.'

Geruchten dat hij een tijdlang stage zou hebben gelopen in een crèche, spreekt directeur Lips formeel tegen. 'Een stage heeft hij gedaan. Een week lang, in een afdeling inwendige ziektes van een ziekenhuis. Zeker niet in een crèche.'

***

Er is een constante in alle getuigenissen: volslagen onbegrip. Er was iets vreemds aan Kim , geeft iedereen toe. Hij had iets over zich wat sommigen als 'beangstigend' en anderen 'in zichzelf gekeerd' omschrijven. Maar niets gewelddadigs. Niets dat kon verraden dat hij tot de moord op onschuldige kinderen in staat zou zijn.

Voorlopig blijft het gruwel zonder aanleiding, zonder motief, zonder verklaring. En zolang Kim De Gelder zelf blijft zwijgen, zullen de raadsels blijven.

Corrigeer

IN HET NIEUWS

Verkiezingen in jouw gemeente:

POPULAIRE VIDEO'S

Het beste van Enkel voor abonnees