Jeroen Meus keert terug naar Canvas met 'De Patat'

Jeroen Meus keert terug naar Canvas met 'De Patat'

Foto: Photo News

Met zijn zevendelige speurtocht naar de geschiedenis van de aardappel keert Jeroen Meus terug naar Canvas, zijn 'warme nest', zoals hij het noemt. 'Ik ben maar wat blij dat ik op Eén 'Dagelijkse kost' mag brengen, maar koken is wat ik elke dag doe. 'De Patat' maakt me rijker aan levenservaring.'

'De Patat is geen nieuw kookprogramma', haast Jeroen Meus zich om te onderstrepen. 'Met hoeveel enthousiasme ik ook aan Dagelijkse kost werk, ik zit niet te wachten op alweer een kookformat. Koken is werk, De Patat is wat mij daarnaast ook nog boeit.'

Hoe zou je dat omschrijven?

'Ik kan me nog elke dag verwonderen over evidente dingen. Dan zit ik in de auto en kijk naar mijn hand. Straf toch hoe die werkt, denk ik dan. Ik weet graag hoe dingen in elkaar steken, vandaar mijn fascinatie voor ingrediënten. Dat was ook het oorspronkelijke opzet van de reeks. In elke uitzending zouden we het over één basisproduct hebben: chocola, pasta, koffie en ook de aardappel. Maar toen we die knol begonnen te researchen, bleek er een hele reeks in te zitten. De aardappel is tenslotte een curieus ding, niet? Zomaar gekookt is hij niet eens erg lekker, en dan komen bij mij de vragen. Wie heeft het idee gehad hem voor het eerst in kokend water te gooien? Wie durfde het aan hem op te eten?'

Ben jij een liefhebber van aardappelen?

'Ik zou een slechte Belg zijn als ik het niet was. Het eerste wat je doet als je uit vakantie terugkeert, is toch een pak friet halen?'

Welke rol speel jij in 'De Patat'? Die van gids?

'Als patatten konden spreken, dan waren zij de verteller geweest. Ik ben gewoon een enthousiaste gast die voor moderator speelt en soms onverwachte dingen meemaakt. In de eerste aflevering trekken we naar de bakermat van de aardappel, Peru. We werden daar in het onooglijke Andesdorpje Quilcas onthaald als koningen. Eerst gaf de burgemeester een speech, dan kwam zijn eerste schepen aan de beurt, dan zijn secretaris en daarna nog eens de secretaresse van de secretaris. De toespraken bleven maar duren, maar uit beleefdheid blijf je natuurlijk aandachtig luisteren. Wij waren wellicht de eerste buitenlanders die ze ooit in dat dorp zagen.'

Jullie zaten daar op ruim 4.000 meter hoogte. Viel dat mee?

'We hebben op die hoogte overnacht en veel heb ik niet geslapen, ook al omdat ik met mijn hoofd naar beneden lag en het 's nachts bitter koud was. Van de hoogte had ik niet veel last, maar de camera- en geluidsman wel. Omdat ze last kregen van hoogteziekte zijn we voor hen terug naar beneden gemoeten.'

Jullie hebben in de bergen geholpen een weg te herstellen. Was je niet kapot?

'Mijn fysiek is behoorlijk goed omdat ik nogal wat sport. Maar na vijf keer scheppen moest ik toch ophouden om op adem te komen. Het probleem op zo'n hoogte is ook dat je eetlust voor een stuk wegvalt.'

Nog een geluk. Het vlees dat ze in die kuil in de aarde klaarmaakten leek niet erg lekker.

'Dat was het ook niet. We zijn teruggekeerd via Lima en daar hebben we bij Burger King meteen een whopper naar binnen gespeeld.'

Jij, een hamburger?

'Voor een keertje, waarom niet? Maar om even terug te komen op het eten daar: die mensen zijn niet bezig met lekker. Ze kunnen zich dat niet permitteren, want zij eten om niet dood te gaan. Dat is confronterend. Ik ben elke dag omringd met luxe, ik schenk in mijn restaurant champagne, serveer de beste producten die ik maar vinden kan. En dan zie je die wereld op nauwelijks een dag vliegen. Dat plaatst je weer met beide voeten op de grond.'

Heb je schrijnende dingen meegemaakt?

'In Wit-Rusland eten ze het meest aardappelen per inwoner. Iedereen kweekt er patatten voor eigen consumptie. Wij filmden bij een vrouwtje van een eind in de tachtig. Ze was arm, kreeg geen pensioen en haar kinderen keken niet naar haar om. Ze vertelde dat haar oogst was mislukt en dat ze dus honger zou moeten lijden. Wij hebben haar de zak aardappelen die we bij hadden om te filmen cadeau gedaan, met nog wat centen erbovenop. Dat vrouwtje was in de zevende hemel. Ik denk dat we haar het leven hebben gered.'

Als je mocht kiezen: nog zo'n programma als 'De Patat' of een Michelinster voor je restaurant Luzine?

'Tussen die twee kan ik niet kiezen. De Michelin en de Gault&Millau zijn toonaangevende gidsen, maar ik ben een zelfstandige en wíl niet afhankelijk zijn van een gids. Tegelijk ben ik er mee opgegroeid en blijf ik niet ongevoelig voor een ster of een 16 op 20. Ik wil graag dat ze me een goede quotering geven als ik die verdien en niet omdat ik op tv kom.'

Je bent nu zelfs twee keer op tv: op Eén én op Canvas.

'Dagelijkse kost is een wervelwind en daar ben ik blij mee. Toch heb ik de VRT gevraagd of mijn plaats op Canvas veilig bleef als ik iets op Eén ging doen. Canvas is een warm nest voor mij. Op welke zender kun je in Vlaanderen tegenwoordig nog iets maken als De Patat?'

Corrigeer

IN HET NIEUWS

POPULAIRE VIDEO'S

Het beste van Enkel voor abonnees