avant la lettre

Brouwerij wordt loft

foto's Yvan DESAEDELEER

De oude dame die in 1985 de voormalige brouwerij Merchie te koop aanbood, moet blij zijn geweest dat ze een koper had gevonden. Vandaag zou het storm lopen voor het pand in Schorisse, in de Vlaamse Ardennen, maar toen was dat net even anders.

Het gebouw had afgezien. Na de Tweede Wereldoorlog was het niet meer als brouwerij gebruikt, maar diende het als olieraffinaderij. De achtereenvolgende gebruikers hadden bij de exploitatie niet veel moeite gedaan om het originele pand, gebouwd in 1907, te vrijwaren. Er zaten gaten in de plafonds en wanneer aanpassingen nodig waren, gebeurde dat met weinig respect voor het gebouw.

Toch waren Boudewijn Martens en zijn echtgenote als het ware betoverd door de oude ruimte. Ze voélden het potentieel. ,,Het is natuurlijk nooit de bedoeling geweest dat iemand hier zou komen wonen'', zegt Martens. ,,Maar de prijs viel mee en we voelden ons aangetrokken tot het pand en zijn geschiedenis.''

Gewelfde plafonds

De geschiedenis laat zich aflezen aan de gevel. Ook wie niet weet dat hier een brouwerij is geweest, ziet dat deze woning iets bijzonders is. De nieuwe ramen geven het oude metselwerk een herwonnen uitstraling. De oorspronkelijke openingen bleven bewaard, al werd de deur in het midden veranderd in een venster. Martens wilde liever dat de toegang zou gebeuren via de oude toegangspoort, die tegelijk als carport dient. En er is natuurlijk de oude schoorsteen - zowat twintig meter hoog, schatten de bewoners, maar de werkelijke hoogte is nooit gemeten - die de industriële oorsprong extra in de verf zet.

Leuk om weten is dat de bakstenen ter plaatse zijn gemaakt. Het hele complex is onderkelderd. De uitgegraven klei is destijds benut voor het maken van de stenen.

De constructie op zichzelf was stevig, met buitenmuren van een halve meter dik. Binnenin kregen de bewoners de beschikking over een lege ruimte met niet meer dan enkele stalen poutrels en slanke gietijzeren kolonnen. Het niveauverschil tussen eetpaats en leefruimte was er al en bleek een dankbaar gegeven. Het liet de architect toe om ter hoogte van het lage deel - de eethoek - een mezzanine te bouwen, waarop hij zijn bureau heeft. In de zithoek kon hij toch de hoge gewelfde plafonds houden, die de woning karakter geven.

De mezzanine is een houtconstructie. Vandaag heeft Martens daar een beetje spijt van, omdat staal industriëler oogt en het concept visueel nog sterker had gemaakt, maar ten tijde van de verbouwing waren er budgettaire beperkingen. De bouwers wilden veel zelf doen en dan laat een houten constructie zich makkelijker manipuleren. Ze hebben bovendien gebruik gemaakt van recuperatiehout, een groen gegeven dat niet onbelangrijk is. Overigens is de houtkachel aangesloten op de oude schoorsteen, maar Martens geeft toe dat dat niet de meest dankbare optie is. Bij windstil weer trekt de schouw niet al te best, omdat ze eigenlijk té hoog is.

Motortoerisme

Achter het huis ligt de knusse binnenkoer. Martens heeft een vleugel afgebroken om in het hoofdgebouw meer zon te hebben. Op die manier kwam er een verhoogd terras. Verder zijn alle bijgebouwen in de oorspronkelijke staat gebleven. Er was een paardenstal - vrachtwagens waren er anno 1900 nog niet - en een opslagplaats die vandaag dienst doet als overdekte buitenruimte.

,,Die binnentuin is voor ons een van de troeven'', zegt Martens. ,,Vooral op zondag, wanneer de motorrijders door de Vlaamse Ardennen trekken, kan het hier druk zijn. Op onze binnenkoer hebben we rust en privacy.''

Bijna drie decennia na de verbouwing oogt deze loft nog verrassend actueel. De ruimte spreekt, de openheid en het licht brengen rust en sfeer. Tijdloos heet dat. Veel eigentijdse lofts kunnen er een punt aan zuigen.

boudewijn.martens@skynet.be

Corrigeer

POPULAIRE VIDEO'S

Het beste van Enkel voor abonnees