Celebs

De vrouwen achter Will

Jenny & Sandy Tura: 'Papa is verloren zonder jou'

Nog nooit een groter cliché gehoord dan 'achter elke sterke man, staat een sterke vrouw'. Maar als er nu iemand dat cliché mag bevestigen, dan is het Jenny, mevrouw Will Tura wel. Altijd in de luwte, maar o zo belangrijk voor haar man. Met haar dochter Sandy praat ze voor één keer openhartig en kwetsbaar over het leven aan zijn zijde.

Hebt u Jenny Tura al ooit gezien of gelezen? Wellicht niet. Jenny Swinnen -- zo is haar meisjesnaam -- praat bijna nooit met journalisten. Ze blijft liever in de luwte. Maar omdat haar dochter het zo lief vroeg -- tot vervelens toe -- ging ze overstag. 'Ik heb het heel voorzichtig aan boord gelegd, tussen de soep en de patatten', zegt Sandy lachend. 'Ik heb haar ook verteld dat het goed is voor de promotie van mijn boek dat ik heb geschreven over papa ('Will Tura', uitgegeven bij Houtekiet, nvdr.).'

Jenny is nog wat afwezig. Ze kijkt de fotograaf schuchter aan. 'U moet toch niet te veel foto's hebben, hé. Laat mijn dochter maar poseren.' Sandy sust haar. 'Mama, niet weglopen. We zullen samen poseren. Het zal niet lang duren.'

Langzaam ontspant Jenny zich. 'Mijn dochter en ik gaan morgenavond naar de opnames van Blokken kijken. We zijn grote fans', zegt ze. Sandy lacht. 'We kijken er echt naar uit.'

Wat is uw man nu eigenlijk aan het doen?

Jenny: 'Hij is nu even babysit voor de hond van Sandy. Dat zal hij maar een uurtje volhouden hoor. Dan gaat hij weer iets anders doen. Will kan niet lang stilzitten.'

U zegt 'Will', niet zijn echte naam 'Arthur'.

'Als ik alleen met hem ben, zeg ik Arthur. Maar als ik over hem moet praten, zeg ik Will. Geen idee hoe dat komt.'

Waarom bent u ooit voor Will gevallen?

Jenny (glinsterende ogen): 'U mag zeggen wat u wilt, de eerste aanblik is belangrijk. Toen ik hem voor het eerst zag, zag ik een mooie man. Daarnaast is Will ook een heel zachte, vrijgevige en lieve man.'

Sandy: 'Hij is niet het prototype van de egocentrische en egoïstische artiest. Zijn muziek is wel belangrijk, maar de wereld hoeft niet per se rond hem te draaien.'

Jenny: 'Maar hij staat wel graag in de belangstelling.'

'Als Will kwaad is, kan je maar beter dekking zoeken', zegt zijn muzikale vriend Jean Kluger.

Jenny: 'Will kan heel veel verdragen. Maar als de maat vol is, ontvlamt hij. Dan blijf je beter uit zijn buurt. In het begin schrok ik daarvan.'

Sandy: 'Als zijn muzikanten er met hun pet naar gooien of als ze niet professioneel zijn, kan hij echt uitvliegen. Hij had dat thuis soms ook.'

Jenny: 'Hij is dat onmiddellijk vergeten, maar zijn uitbarstingen raken mij dan veel dieper. Ik blijf er mee zitten en als ik daar uren later op terug kom, zegt hij: Zijt ge daar weer? Voor hem is dat alweer verleden tijd.' (lacht)

Hoe is het om op te groeien in het gezin Tura?

Sandy: 'Iedereen denkt dat hij er niet vaak was, maar hij was er gewoon op andere momenten. Ik heb hem nooit echt gemist. 's Avonds laat kwam hij altijd naar huis. Ook al sliep hij lang in de voormiddag, je voelt toch de aanwezigheid van je vader.'

Jenny: 'Als hij opstond, ging hij toch vaak het huis uit. Hij had overal afspraken. Dat heeft hij nu nog. Straks gaat hij bijvoorbeeld naar de Ancienne Belgique om daar iets te bespreken en daarna moet hij naar zijn studio om te repeteren. En hij moet ook nog het bos in.'

Het bos?

Jenny: 'Ja, elke dag moet hij 45 minuten lopen. Doet hij dat niet, dan voelt hij zich slecht. Daarna doucht hij en voor je het weet, is het avond.'

Sandy: 'Mijn ma zei altijd: Jullie papa heeft misschien een job die iets anders is dan de anderen, maar hij moet er ook hard voor werken. Hij gaat lopen om fit op het podium te staan. Ze wou niet dat we dachten dat papa's job gelijk stond met feesten.'

'Mijn hele gezin heeft zich moeten aanpassen aan mij', zegt Will.

Sandy: 'Het leven met mijn papa was onvoorspelbaar. We aten nooit op vaste tijdstippen.'

Jenny: 'Dat is nu nog zo. Als hij 's nachts na een optreden thuiskomt en hij heeft nog honger, dan maak ik iets lekkers klaar. Ik leg ook altijd zijn kleren klaar en zijn thermoskan.'

Sandy: 'In die kan zit een speciaal brouwsel op basis van knolselder. Dat is goed voor de stem. Mama zorgt heel goed voor papa.'

U hebt zichzelf weggecijferd voor uw man.

Jenny: 'Als Will weg was en mijn kinderen naar school, had ik ook tijd voor mezelf. Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik alleen maar tussen de potten en de pannen stond. Ik vond gewoon dat mijn gezin op de eerste plaats kwam. Ik bén ook graag thuis. Ik hoef niet zo nodig op de voorgrond te treden. Ik zie mijn man graag. Ik heb hem ook altijd voor honderd procent vertrouwd. Uit liefde doe ik veel voor hem.'

U bent 37 jaar getrouwd.

Jenny: 'Ik zeg altijd dat ik eigenlijk maar achttien jaar ben getrouwd, want de helft van de tijd zie ik mijn man niet.' (lacht)

'Zonder Jenny kan ik niet leven', zegt hij.

Jenny: 'Dat is onzin.'

Sandy: 'Dat is wel waar, mama. Papa is helemaal verloren zonder jou.'

Jenny: 'Als ik er niet meer ben, moet hij maar een gouvernante inhuren.' (lacht)

Na 37 jaar ziet hij u nog echt graag. 'Jenny en ik zijn een lovestory', aldus uw man.

Jenny: 'Ja. Het is simpel. Ik zie hem graag en hij ziet mij graag en daar gaat eigenlijk niets boven.'

Sandy: 'Jullie zijn perfect op elkaar afgestemd.'

Jenny: 'Niets is perfect, maar hij is wel de juiste man voor mij en ik ben de juiste vrouw. Een beetje zoals Nicole en Hugo. Ik begrijp niet waarom jullie generatie dat niet volhoudt.'

Omdat het niet simpel is om je hele leven bij één man te blijven.

Sandy (knikt): 'Dankzij mijn ouders geloof ik nog in de liefde. Maar soms zeg ik hen dat ze het mijn broer en ik moeilijk hebben gemaakt. Dat wij hen als voorbeeld nemen en dat het moeilijk is om iemand te vinden bij wie je zo goed past.'

Heb jij nu een relatie?


Sandy (glimlacht): 'Daar ga ik niets over zeggen.'

Ik zal schrijven dat je 'veelbetekenend glimlacht'.

Sandy (lacht): 'Ik ben gelukkig.'

Jenny (pakt mijn pols vast): 'Weet je wat liefde is? Als je hart klopt als hij naar je toekomt. Het mijne klopt nu ook nog, ook al klopt het iets minder met de jaren. (lacht) Ik las ooit een interview met de vrouw van Gunter Neefs. Die zei dat ze na al die jaren nog altijd blij is als de deur opengaat en hij binnenkomt. Wel, dat is het. Als je niet meer blij bent dat je man er is, dan is er geen liefde meer.'

Helpt hij in het huishouden?

Jenny: 'Als ik hem vraag om de vuilnisbakken buiten te zetten, doet hij dat. Maar ik vind dat niet nodig. Will kan ook niet koken. Als ik een hele dag op stap ben, eet hij gewoon niet. Hij wacht tot ik thuis ben, zoals een hondje.' (schaterlacht)

Sandy: 'Hij kan wel koffiezetten.'

Jenny: 'Toen ik vroeger 's ochtends weg moest, dan zette ik alles klaar voor het ontbijt. Daarbij lag altijd een briefje: De koffiekoeken vind je in de broodtrommel en de koffie staat klaar. Will is een artiest, hé. Hij leeft in een andere wereld.'

U bent de klusjesvrouw ten huize Tura?


Sandy: 'Als er een lamp moet vervangen worden, zou mijn papa zeggen dat we de elektricien moeten bellen. Eén keer heeft hij de haag geschoren. Wij waren bang dat hij in zijn vingers zou snijden en geen piano meer kon spelen. Dagenlang heeft hij trots gezegd dat hij de haag had geschoren.'

Werd je nooit gepest met het feit dat je de dochter was van een Vlaamse zanger?

Jenny (snel): 'Sandy kan heel goed haar mannetje staan.'

Sandy: 'Ik was stoer, zelfs jongens hadden schrik van mij. Op school kwamen ze me vaak vragen (zet zeurderig stemmetje op): Is het waar dat gij de dochter zijt van Will Tura? Dan zei ik stoer: Is het waar dat gij de dochter zijt van huppeldepup? Dan zei ik gewoon de naam van hun vader en dan zwegen ze.'

Mama: 'Sandy was extrovert. Haar broer David werd daar wel eens mee gepest. David is een beetje zoals ik. Heel teruggetrokken. Sandy kent half Antwerpen, mijn man ook. David en ik hebben een paar vrienden en dat is het dan.'

Sandy en uw man hebben ook allebei een zware voet.


Jenny: 'Een heel zware.'

Sandy (giechelt): 'We zijn ooit allebei op hetzelfde moment geflitst. Papa was op weg naar de kust en werd geflitst in Oostkamp. Hij belde mij: Enig idee hoe ik dit aan mama moet uitleggen? Maar ik zei: Papa, ik wilde je juist ook opbellen met dezelfde vraag, want ik ben ook net geflitst, maar in de richting Gent. We hebben dan maar wijselijk besloten om aan mama het slechte nieuws samen op te biechten.'

Jenny: 'Ik heb bijna nooit boetes. Als je niet meer dan zeventig mag rijden, dan rijd je gewoon niet meer dan zeventig.'

U lijkt niet op uw man.

Jenny: 'Neen. Ik heb eigenlijk niets met mijn man gemeen. We zijn totaal verschillend. Als er iets in huis niet op zijn plaats ligt, dan vindt hij dat niet belangrijk. Ik wel.'

Is er veel muziek ten huize Tura?

Sandy: 'Ik heb mijn vader nooit horen zingen. Ook al hebben we een piano in huis, ook daarop speelt hij nooit als wij er zijn. Hij doet dat meestal als we weg zijn.'

Jenny: 'Hij zingt alleen in zijn auto of in zijn studio. Ik moet naar een optreden gaan om mijn man te horen zingen.'

Wou hij niet dat zijn kinderen de muzikale toer opgingen?

Sandy: 'Mijn ouders vonden dat wij een muziekinstrument moesten spelen. Maar bij de eerste les zei de leraar al tegen mijn boer en mij: We gaan eens kijken wat de kinderen van Will Tura er van terechtbrengen. Tja, dan hadden we al helemaal geen zin meer om het te doen. Mijn broer wou ook ooit gitaar leren spelen. Papa enthousiast natuurlijk. Hij nam zijn gitaar en zei: Kijk, dat is si b mol. Mijn broer wist niet eens wat si b mol betekende en mijn papa kon dat niet uitleggen in mensentaal. Muziek was voor hem zo evident dat hij het niet onder woorden kon brengen. De muzikale carrière van mijn broer en ik was dus heel kort.'

Was dat een ontgoocheling voor hem?

Jenny: 'Will is geen grote prater. Hij heeft er geen drama van gemaakt, maar ik denk wel dat hij het leuk had gevonden dat een van zijn kinderen muziek kon spelen.'

Sandy: 'Mijn pa en ik gaan wel vaak samen naar een concert. We houden van dezelfde muziek. Vroeger was dat best vervelend. Ik kon me met mijn muziek niet afzetten tegen mijn vader. Mama noemde Guns N' Roses en Faith No More ketelmuziek, maar mijn papa vond dat gewoon goed. Tja, daar sta je dan als rebelse puber. Toen Norah Jones jaren geleden net opkwam, zei ik tegen mijn vader dat ik haar muziek geweldig vond. Mijn pa zei doodleuk: Och, die ken ik al lang hoor.'

Sandy, jij hebt ooit samen met Walter Grootaers 'Big Brother' gepresenteerd. Nu zien we je niet meer op het televisiescherm.

Sandy: 'Ook al gelooft mijn papa dat niet, het was toch een bewuste keuze. Ik werk nu bij een productiehuis. Programma's in elkaar steken achter de schermen is veel leuker. Daar kan ik echt mijn ding doen. Ze hebben me ooit gevraagd of ik omroepster wou worden. Ik heb geweigerd. Simpelweg omdat ik dan mijn gedacht niet mag zeggen. Ik ben zeker dat ik zou zeggen: Beste kijker, als ik u was, dan zou ik niet naar 'The Bold and the Beautiful' kijken.' (lacht)

Wat willen jullie nog?

Jenny: 'Ik zou willen dat ik er wat minder alleen voor sta. Dat Will en ik meer samen doen. Hij belooft me elk jaar dat hij minder zal werken.'

Sandy: 'Maar wat gaat hij dan doen? Golfen, zoals sommige van zijn vrienden? Dat is niets voor hem. Hij heeft maar één passie: muziek.'

Zal hij ooit stoppen met zingen?

Sandy: 'Ik denk niet dat hij dat kan. Hij is ook bang dat hij een vervelende man zal worden als hij altijd thuis zou zijn.'

Jenny: 'Ik zou ook heel graag kleinkinderen hebben. David heeft nog geen vaste vriendin, Sandy is op de goede weg. Maar eigenlijk wil ik in de eerste plaats dat mijn kinderen gelukkig zijn.'

Hij zong ooit op de begrafenis van koning Boudewijn. Als een van jullie sterft, welk liedje mag hij dan zingen op de begrafenis?

Sandy: 'Het kan niet zijn: een fantastisch nummer.'

Jenny: 'De mooiste droom: mijn leven met Arthur is een mooie droom.'

Corrigeer

Het beste van Enkel voor abonnees