Commissaris Alain Remue (40) van de cel Vermiste Personen vindt niet iedereen levend terug

Commissaris Alain Remue (40) van de cel Vermiste Personen vindt niet iedereen levend terug

Foto: © PDW

Commissaris Alain Remue (40) leidt nu al negen jaar de cel Vermiste Personen van de federale politie. Vorige week nog, maakte hij van op de eerste rij het drama mee van de kleine vermoorde Jansien. ,,Het vreet aan een mens'', zucht hij, ,,je blijft tenslotte tot de laatste seconde hopen een levend kindje terug te vinden.''

,,Wij zien veel ellende'', vertelt Remue, ,,af en toe zijn er natuurlijk de blijdschap en de opluchting wanneer je iemand hebt gevonden, maar ik zal nooit wennen aan het feit dat ik soms uit de mond van een vader of een moeder moet horen hoe blij ze wel zijn dat we eindelijk het dode lichaam van hun kind hebben gevonden. Vroeger snapte ik dat niet. Maar nu wel.

Mensen willen die knagende onzekerheid kwijt na een tijd, zélfs als dat de bevestiging betekent van de dood van hun kind.''

Een onderzoek zoals vorige week, naar de kleine Jansien, moet hels geweest zijn. Alain Remue : ,,Wanneer je dat telefoontje krijgt: peuter vermist in de buurt van Kempisch kanaal, ben je meteen supergeconcentreerd. Ik dacht meteen ook aan de verdwijning van de kleine Liam Vandenbrande ( die peuter werd nooit teruggevonden, nvdr ).''

,,We voelden meteen dat het hier niet om een routineklus ging. Eerst probeer je het meest logische te onderzoeken: verloren gelopen, ergens opgesloten geraakt in een tuinhuisje van buren,... maar dan komen de doemscenario's: het kanaal ligt vlakbij,... maar de duikers lieten me al vlug verstaan dat de kleine tussen die twee sluizen helemaal niet in het water lag. Vervolgens is er de mogelijkheid van de onbekende dader. Er lopen natuurlijk weinig pedofielen rond die verlekkerd zijn op kinderen van twee jaar, ik dacht zelfs een moment aan het Engelse drama van Jamie Bulger. Aan oudere kinderen die Jansien hadden meegenomen.''

,,En tenslotte rest er nog de familie. Daar durft en mag een mens gedurende die eerste uren niet luidop aan denken. Maar toch... We hebben tot het laatste moment naar een levend meisje gezocht. Als dan dat verdomde telefoontje komt, dat er een lijkje werd gevonden...''

Altijd waakzaam zijn

Dan is voor jullie de job voorbij? ,,In wezen wel. Eenmaal de verdwenen persoon werd opgespoord, dood of levend, zit onze taak erop. Of dat nu een Alzheimerpatiënt op de dool is, een vermoord kindje of een veertiger die met een vriendinnetje op de lappen is, wij werken tot ze terecht zijn. Maar zo een dood meisje, dat laat je niet los. Wanneer je dan hoort dat de mama de dader was, dat is het moment voor een pint hoor, om samen met de ploeg de ontreddering weg te spoelen.'' Je hebt twee kinderen, een zoon en een dochter. Mogen die alleen op straat lopen van hun vader die wekelijks met verdwijningen wordt geconfronteerd?

,,Je bent ook jong geweest, je kunt je kinderen toch niet alles afpakken. Hoezeer we ook preventief bezig zijn, we zullen nooit kunnen vermijden dat er een gek met een ziek brein een kind ontvoert. Laat onze kinderen ondertussen maar zo normaal mogelijk opgroeien zonder al te grote angsten. Je moet altijd maar denken: er zijn veel minder slechte mensen dan er goede zijn. Maar waakzaamheid blijft natuurlijk altijd geboden.''

Hoeveel zieke breinen lopen er zo nog rond?

,,Geen idee, maar weet dat minder dan één procent van de dossiers omtrent verdwijningen te maken heeft met onbekende daders. Die zaken krijgen uiteraard heel veel aandacht. Onze grootste groep vermisten, doorgaans voor heel korte tijd, zijn de 13- tot 18-jarigen. Ze zijn hun lief kwijt, ze hebben slechte examens afgelegd,...''

Kan ik gestraft worden omdat ik verdwenen ben voor een tijdje?

,,Helemaal niet. Het gebeurt dat een vrouw belt: mijn man is niet thuisgekomen. De grote middelen worden ingezet, die man wordt niet gevonden. Na een maand belt diezelfde vrouw. Mijn man is weer thuis hoor. Hij had een black-out . Dan fronsen wij natuurlijk de wenkbrauwen. Maar die man heeft het recht om met een jong lief naar Spanje te trekken. Dat zijn onze zaken niet. Zijn vrouw heeft het recht om ongerust te zijn en de politie te alarmeren. Niemand heeft hier iets strafbaars verricht.''

Hoe gemakkelijk kan ik van de aardbol verdwijnen als ik dat wil?

,,Ik ben ervan overtuigd dat er tussen onze dossiers een paar mannen zitten die met een andere naam ergens ter wereld een nieuw leven zijn begonnen. Aan valse papieren geraken is niet zo moeilijk. Hier in de Gentse haven op een schip geraken is ook niet ondenkbaar, zeker als je wat centen hebt. Dan hangt het ervan af waar je je gaat vestigen. Of je middelen van bestaan hebt. Maar dankzij de nieuwste technologieën, mag je wel je gsm niet aanzetten of ergens een kredietkaart gebruiken, of we kunnen je traceren. Zo evident is het natuurlijk allemaal niet.'' De man die vorig jaar mysterieus verdween in de Hoge Venen, kan die niet ergens op een tropisch eiland vertoeven?

,,Zeg nooit nooit... Die zaak laat me ook niet los. Hij kende de streek goed. Maar wat is er gebeurd? Het was donker, het was hondenweer, er zijn veel moerassen in de venen. Let op, we hebben zijn voetstappen in de sneeuw kunnen volgen, veertig minuten lang, tot we op een plek arriveerden zonder sneeuw. We weten dat hij met zijn vrouw heeft gebeld. Hij had een rode jas aan. We zijn een paar weken na zijn verdwijning nog een hele zaterdag met een helikopter boven de venen gaan vliegen. Rood is geen natuurlijke kleur in die omgeving, en valt dus op. Je moest eens weten hoeveel rood we hebben gezien... Een stuk buis, een achtergelaten handdoek,... maar van de wandelaar geen spoor.''

Hij kan toch niet in het niets zijn opgelost? ,,Natuurlijk niet, maar de natuur is onze grootste vijand in de zoektocht naar een lijk. Wij hebben hier geen krokodillen. Maar wij hebben palingen en snoeken die een lijk in het water danig toetakelen. Wij hebben ratten, everzwijnen en vossen die een lichaam kunnen verminken. Wij krijgen heel veel te maken met zelfmoorden. Zeventig procent van de zelfdodingen gebeuren in het water. Ik snap het niet, want dat is toch niet zo een vlugge dood, maar die mensen zijn soms moeilijk terug te vinden. Weet je dat wanneer ik met mijn gezin ga wandelen langs het water, ik automatisch loop te speuren naar eventuele lichamen? Overdreven hé, maar een mens blijft bezeten van zijn werk. Het laat je nooit los.'' Er is nog veel water om in te dreggen.

,,Zeker weten. We hebben onlangs 20 kilometer kanaal Brussel-Charleroi eens grondig aangepakt. We hebben 32 auto's naar boven gehaald en drie lichamen van vermiste personen gevonden. En dat was maar een traject van 20 kilometer!''

Avonturiers niet toegelaten

Ik kan me voorstellen dat jouw team een hechte bende vormt.

,,Dat moet ook. Het zijn stuk voor stuk heerlijk ambetante mensen. Die zich vastbijten in een zaak. Wanneer er zoals vorige week plots een kind verdwijnt, bellen ze stuk voor stuk, ook als ze vakantie hebben: 'moeten we komen helpen?'. Er waren zelfs mensen kwaad omdat ze niet mochten komen, omdat ze rust hadden. Je moet in onze stiel natuurlijk een partner hebben die tegen een stootje kan, en die haar vent op de meest onmogelijke uren kwijt is. Ik zit hier nu met jou in Gent, maar voor hetzelfde geld zit ik over drie uur in Bastogne. Trouwens, dat is vergelijkbaar met de journalisten, hé. Als wij rondlopen, lopen uw collega's ook rond. Wie binnen onze cel Vermiste Personen komt werken, doet dat op vrijwillige basis. Wie voor het avontuur komt, aangelokt door helikoptervluchten of boten op het water, die hoef ik niet. Tenslotte zitten wij 95 procent van onze tijd in de dossiers te snuisteren, op zoek naar een link die we over het hoofd zouden kunnen zien. Wij zijn een steundienst, wij moeten meerwaarde bieden wanneer iemand wordt vermist. Wij hebben creatieve mensen nodig, die soms ook met een gezond boerenverstand kunnen denken.''

Lopen de spanningen in de groep speurders soms niet hoog op?

,,Dat gebeurt. Zodra er ook maar enige vorm van spanning is, sluiten we de deur. Als het moet wordt er eens flink geroepen. Dat lucht op. Wij werken met Walen en Vlamingen samen, en eenmaal de deur weer opengaat, staan alle neuzen in dezelfde richting. Als je een dood kind moet gaan zoeken, mag er geen tweedracht in de groep sluipen.''

Verloopt de internationale samenwerking een beetje vlot?

,,In 1995 ben ik voor de eerste keer naar het FBI getrokken in de States, het was daar soms Silence of the lambs in het echt. Kinderporno, serial killers ,... Dit is België niet, dacht ik. Maar ondertussen hebben wij met Dutroux, Fourniret, Bergen, e.a. ook ons part gekregen. Ik ben sedert een paar jaar voorzitter van de groep Crimes against children bij Interpol.

Vermiste kinderen, kinderporno, trafiek van kinderen, kinderverkrachters, wij bestuderen het over de grenzen heen. En niet zomaar een beetje zitten bazelen. Soms zit ik met speurders van pakweg Libanon, Thailand en Zuid-Afrika samen, en ondernemen we gezamenlijke acties tegen onder andere kinderporno op het internet.'' Zijn jullie met genoeg speurders?

,,We zijn met een twaalftal. Weet je dat we de voorbije negen jaar van ons bestaan zo'n 9.000 dossiers hebben behandeld? Daarvan zijn er 75 procent opgelost, en zijn de mensen dood of levend teruggevonden. Een kwart staat nog geseind als vermist. Met de nieuwe Interpol-software zoeken we ook over de grenzen heen. We vinden soms een arm, en wanneer we zien dat de vingertoppen zijn weggesneden, dan weten we dat het om een misdrijf gaat. Soms kan een oude brandwonde of een tatoeage ons op het spoor zetten van identificatie. Gelukkig wordt er nu samengewerkt. Vroeger vond men een romp in het Zoniënwoud, en dat is district Leuven, en een arm in het kanaal Brussel-Charleroi, een ander district, en die twee gegevens kwamen nooit samen. Zoiets kan nu niet meer gebeuren.''

Oude man zoekt overleden vrouw

Demente bejaarden verdwijnen regelmatig, vormen zij een risicogroep?

,,Uiteraard. Een oude man die in de vrieskou door de nacht doolt, kan in levensgevaar zijn. Ik herinner me een speciale avond. Een oude man was verdwenen uit een tehuis. Er werd gezocht met de grote middelen. Tegelijkertijd belden een paar kilometer verder mensen dat er een inbreker aan hun deur stond. Wat bleek? Die bejaarde was naar het huis waar hij ooit leefde met zijn overleden vrouw, teruggekeerd, en stond daar op de deur te bonken, op zoek naar zijn echtgenote die al 15 jaar dood was.''

De tv-programma's die naar verdwenen personen zochten, gingen ter ziele. Is dat spijtig?

,,Zeker weten. Niet dat er wat mijn werk betreft een echte case door opgelost werd. Maar voor de families van vermisten is het een belangrijk signaal dat er nog steeds wordt gezocht. Gelukkig helpen de regionale tv-omroepen ons nog, en volgende week start RTL met een nieuw Belgisch opsporingsprogramma. We moeten altijd en op alle fronten blijven zoeken.

Weet je dat de foto's van alle vermiste kinderen aan onze muur hangen? Van de Belgische en van heel wat buitenlandse kindjes. Ze gaan nooit uit onze gedachten. Wie de kantoren van onze cel binnenstapt, wordt meteen met de neus op de realiteit gedrukt: er zijn nog altijd vermiste kinderen, en daar blijven we tot onze laatste snik naar zoeken!''

Corrigeer

IN HET NIEUWS

Verkiezingen in jouw gemeente:

POPULAIRE VIDEO'S

Het beste van Enkel voor abonnees