Commentaar. Sluipschutter

Zeddam 2006 werd het bekende verhaal van het vel en de beer. Sven Nys werd wel geveld door een doodsmak in volle finale, maar was zijn WK dan al niet verloren van een kampioenschapsrenner als Erwin Vervecken? We vermoeden van wel, want een super-Nys laat zich niet wegzetten in de aanloop naar de afdaling en glijdt niet als vierde, maar als eerste, naar beneden.

Na een bloedstollend WK in de 'Vlaamse enclave' rond de Grafelijke Torenmolen won de boekhouder, de cijferaar die met zin voor perfectie zijn eigen tank kan inschatten. Zijn ploegmaat Bart Wellens was misschien wel de beste in hectische titelstrijd, maar op zo'n hardbevroren criteriumparcours telden niet enkel de benen, maar ook het hoofd.

De 'Lange uit Lille' deed het met zijn beproefde recept. Hij liet Wellens de rode loper uitrollen, ving zelf wat losse flodders op en haalde dan uit als dé volleerde sluipschutter. Vervecken is géén opportunist, maar een stille doder. Géén veelwinnaar, maar een man die ook niet toevallig tweede staat in de UCI-ranking. Bij afwezigheid van Sven Nys, letterlijk en figuurlijk te interpreteren, pakte de tweede beste van het seizoen het goud.

En Nys? Tja, wat moet je ermee? Brute pech. Wogen de 37 crossen dan toch goed door? Sloeg de WK-koorts nog maar eens in de benen? Het zal wel een verzameling van verschillende elementen zijn geweest, maar Zeddam zag uitsluitend de 'stoemper' Nys, niet de man van de voorbije maanden die als een kat met een nest muizen speelde. O ironie van het lot: de stilist van het pak knalde tegen een boom op een plek waar hij normaal door zijn stuurvastheid alleen al moet heersen. Weg die felbegeerde Grand Slam die hij vorig jaar won.

Het was alsof de vloek van Sint-Michielsgestel 2000 hem en zijn ploegmaats Vanthourenhout, De Knegt en Groenendaal in de greep had. Rabobank kreeg van de zakelijke concurrent Fidea op eigen terrein een lesje in bescheidenheid en teamspirit. In tijden van diepe ellende, midden de suprematie van Nys de afgelopen maanden, zijn Wellens en Vervecken naar elkaar toegegroeid.

Van de aangekondigde buitenlandse weerstand gaf enkel de Fransman Francis Mourey thuis. Hij werd de laatste ronde vakkundig fijngemalen door Bart & Erwin, maar verhinderde met zijn brons wél een vijfde Belgische 'triple' op rij, waardoor ons land de wereldkampioenschappen met de vooropgestelde vier plakken afsloot. Een wegrenner als titelhouder was voor het wielervolkje van modder en ijs zoveel als een regelrechte kaakslag. Al bewezen Mourey, Chainel en Vannoppen dat de WK-uitslag zelden een doorslag is van de krachtsverhoudingen van de voorbije winter. Het is een schrale troost voor 'Meneer Regelmaat' Sven Nys.

Corrigeer