Generatie-egoïsme op wereldniveau

Het zal veel Vlamingen zelfs gewoon ontgaan zijn, maar afgelopen week vond in Montreal een belangrijke internationale conferentie over de toekomst van het klimaat op de planeet aarde plaats.
Voor de zoveelste keer is het een grote mislukking geworden, ook al probeert elke positief ingestelde deelnemer met nog een beetje optimisme terug naar huis te keren, omdat de ,,dialoog open blijft''. Maar laten ze zichzelf en ons geen blaasjes wijsmaken: het is onrustwekkend veel te weinig om de uitzuiging van onze planeet te stoppen. De film The Day After Tomorrow verhuist langzaam maar zeker van de sciencefictionafdeling naar de afdeling Drama.

Ook deze keer hebben de Verenigde Staten zich van hun kortzichtige kant getoond. Terwijl de meeste van de 190 landen zich inspanden om een vervolg te breien op het Protocol van Kyoto, pakte de VS uit met een ambitieus plan om vanuit Brussel achter de schermen de Europese steun aan het verdrag van Kyoto te torpederen. Dat het plan in elkaar gestoken werd door mensen die gefinancierd worden door ExxonMobil, de grootste oliegroep ter wereld maar ook een hevige tegenstander van maatregelen tegen de opwarming van de planeet, is bijzonder cynisch en verontrustend.

Iets meer begrip is er voor de niettemin ook al kortzichtige houding van enkele ontwikkelingslanden, die hun industriële ontwikkeling niet geremd willen zien door milieumaatregelen. Op termijn zullen er minder inwoners van die landen sterven van honger, maar op diezelfde termijn worden deze landen ook onleefbaar. Veel beter zouden ze toegevingen vragen over de vrijmaking van de wereldhandel in ruil voor het toepassen van de milieunormen.

En Europa? Diepe zucht. We zijn vóór Kyoto, maar o zo machteloos in grote debatten op wereldniveau, is afgelopen week weer eens gebleken. En volgende week gaan we wellicht in Hongkong op de voor onze economie levensbelangrijke wereldhandelconferentie ook weer kopje onder.

Maar intussen smelten de gletsjers, stijgen de zeeën naar angstwekkende hoogtes, warmt de aarde op, vergroot het gat in de ozonlaag en verdwijnen de bossen met de snelheid van één Belgische provincie per dag.

Zijn we dan zuurpruimen of onheilsprofeten als we durven te beweren dat zoiets niet eindeloos kan doorgaan? Neen, in feite zijn we vooral allemaal dikke generatie-egoïsten die denken dat het onze tijd nog wel zal duren. Maar intussen schuiven we de milieufactuur door naar onze achterkleinkinderen, die waarschijnlijk niet meer in staat zullen zijn om het tij te keren. Het zal gewoon te laat zijn. Voor hen.

Corrigeer

NIET TE MISSEN

POPULAIRE VIDEO'S

Het beste van Enkel voor abonnees