'Als je geld hebt, vertrouw je niemand'

Jean Pierre Van Rossem (63) heeft, zacht uitgedrukt, een bizar parcours afgelegd. Studeerde economie en wiskunde, startte repetitiebureaus voor studenten, schreef boeken, kwam in het nieuws met zijn beleggingskantoor Moneytron, had op een bepaald moment bijna 1 miljard dollar op zijn privé-rekening, kocht zichzelf in het Formule 1-circuit in, stapte in de Belgische politiek en zag zich tot vijf jaar cel veroordeeld.

Jean Pierre, een overlever, ontvangt mij bij zijn vriendin thuis in een gehuurde villa in de rand van Brussel. Hij ziet er kwiek uit.

Jean-Pierre, ik heb slecht nieuws: over 48 uur trekken we de stekker uit en ga je naar de hemel.

Jean-Pierre Van Rossem: 'Ik betwijfel of het de hemel zal worden. Geef mij maar de hel. Niet dat ik in paniek sla. Als ik morgen met mijn sportwagen te pletter rijd, zal ik zeggen dat ik een prachtig leven heb gehad. Eerlijk gezegd wil ik mijn kinderen nog zien evolueren. Piki werkt bij Caterpillar, Youri wil voetballer worden. Die wil ik nog zien opgroeien.'

'Ik werd voor het eerst geconfronteerd met de dood toen mijn broertje voor mijn ogen verongelukte op straat. Paul was vijf, ik zeven. Van mijn vader kreeg ik de schuld. Mijn eerste vrouw Nicole stierf op jonge leeftijd. Zelf heb ik twee jaar geleden dicht bij de dood gestaan. Ik kreeg pijnlijke steken in de streek van mijn pancreas. Na onderzoek bleek het kanker te zijn, specialisten gaven me nog drie maanden. Vreemd genoeg stortte ik niet in elkaar. Dankzij een volledig nieuw procédé uit Stanford University werd een substantie ingespoten om het gezwel op te lossen. Het hielp niet. Een tweede keer proberen met een grotere dosis zou dodelijk zijn. Ik heb het geriskeerd en ik leef nog.'

Waarvan heb je het meest spijt in je leven?

'Zeker niet van de kreet Vive la République bij de eedaflegging van Albert II. Ik kreeg iedereen over me heen, maar wat zien we vandaag? Kijk naar de peilingen: Vlaanderen wil onafhankelijk worden en weinig mensen houden van het koningshuis.'

'Ik ben drie keer getrouwd geweest. De eerste keer voor een weddenschap, een tweede keer met Nicole, die in 1989 overleed, en een derde keer met Rachida. De breuken in mijn liefdesleven zijn draaglijk.'

'Echt spijt heb ik van mijn beroepskeuzes. Na mijn studies heb ik met een beurs een tijdje in Amerika gestudeerd. Daar ben ik in contact gekomen met heroïne. Ik raakte verslaafd. Routineuze dingen kon ik blijven doen - les geven, schrijven - maar ik takelde af. Eenmaal terug in België bleef ik gebruiken. Ik was een goed docent in die tijd, ik schreef verhandelingen voor studenten en ik heb ooit een aanbod gekregen om professor informatica te worden. Maar door die heroïne ben ik een academische carrière misgelopen, daar heb ik echt spijt van.'

Hoe ben je van de heroïne afgekomen?

'Die verslaving heeft vijf jaar geduurd. In de jaren '60 spoten wij heroïne op de Korenmarkt in Gent. Er was geen sociale controle. Mensen wisten niet eens wat het was. In mijn entourage stierf de ene copain na de andere. Ik moest ervan af want ik had niets meer, al mijn geld was op. Ik wilde in leven blijven en ik wilde absoluut ook kinderen. Gelukkig ben ik verliefd geworden op een studente. Haar ouders hadden in Frankrijk een vakantiehuisje en ik vroeg haar om mij daar op te sluiten. Ik woog nog amper 41 kilo. Ik had nog net de kracht om mezelf met dat zielige beeld te confronteren. In dat chaletje heb ik mij met drinkwater en enkele dozen conserven opgesloten. Ik heb daar alle stoelen en tafels stuk geslagen, op de muren gekrast, met mijn hoofd tegen de muren gebonkt... De ontwenning was zeer hard. (stilte) Dat wilde ik nooit meer meemaken. Ik heb toen gezworen mijn haar nooit meer te knippen om mij dagelijks aan die ellendige periode te herinneren. Je mag alle soorten drugs voor me op tafel leggen, ik hoef ze niet.'

Waarom heb je daarna de draad niet heropgenomen met de academische wereld?

'Ik was begonnen met enkele repetitiekantoren om studenten te begeleiden. In Leuven waren dat studenten wiskunde, allemaal fils à papa die een hekel hadden aan hun studies. Ik wilde hen enthousiasmeren en had het tijdens de lessen ook over beleggen. Op een dag zei ik aan mijn 24 studenten: Breng volgende week allemaal 100.000 frank mee, we gaan ermee op de beurs spelen. Met die 2,4 miljoen frank heb ik op de beurs gespeeld en na vier dagen hadden we 42 miljoen frank bij elkaar! Een lucky shot. Wat gebeurde er toen? Die gasten vertelden dat thuis. Een week later kwam er een West-Vlaamse man op mijn repetitiekantoor met twee valiezen. Meneer Van Rossem, je moet iets doen voor mij. Hij opende zijn valiezen met daarin 125 miljoen frank. Allemaal briefjes van 5.000 frank. Ik had dat nog nooit gezien. Die man zei: Als je het met klein geld kunt, moet je het ook kunnen met groot geld. Ik aarzelde, maar de verleiding was te groot. Met dat geld kocht ik computers en zo ben ik gestart met het beursbeleggingsbedrijf Moneytron.'

Je honger naar een academische carrière was weg?

'Er was geen weg terug. Het ontketende zich als een sneeuwbaleffect. Ik startte een kantoor dat beleggingsadviezen gaf. Ik investeerde en maakte tot 20 procent winst voor de rijkste investeerders. Ik had meer dan 300 klanten die wilden investeren. Dat was een helse job. Ik werkte 24 uur per dag. Mensen belden me om vier uur 's nachts uit bed om de beurzen in New York en Japan nog even te analyseren. En ze wilden altijd meer en meer. Heb je geen beter systeem? vroegen ze. Om een lang verhaal kort te maken, we drukten valse aandelen en werden gerold.'

Wat was het grootste bedrag dat ooit op je bankrekening stond?

'Op mijn hoogtepunt had ik 781 miljoen dollar. Ik kocht een jacht The Destiny van 89 miljoen dollar en had op een bepaald moment 108 Ferrari's en 2 vliegtuigen. Een Falcon 900 kostte toen 30 miljoen dollar. Ik heb een jaar meegedraaid in het F1-circuit. Ik wilde met vliegertjes en autootjes spelen. Mijn ouders hadden het niet breed, als kind had ik niet veel, zie het als een te laat vervulde jongensdroom. Ik bezat gronden, huizen, ik wist niet wat ik allemaal had. In liquide geld had ik 400 miljoen dollar. Ik wilde nog één slag slaan om voor de kick bij de rijksten te horen. Iemand wilde een vakantie-eiland bouwen met 1.000 villa's en een vlieg- en jachthaven. Ik heb er al mijn geld in geïnvesteerd en ik was alles kwijt.'

'Het eigenaardige is dat mijn wereld niet instortte, ik had geen suïcidale neigingen. Het enige wat ik miste, waren mijn piloot en mijn assistenten. Dat ik kon zeggen: we nemen een vliegtuig naar New York. Ik stapte een Ferrari-garage binnen en bestelde er drie, zoals ik nu bij de bakker rijsttaartjes koop. Ik was blij dat mijn geld op was. Ik had totaal geen plezier meer in het leven. Maar ik had niets aan de kant gezet omdat ik zo'n debacle niet verwachtte.'

'Achteraf gezien heb ik heel diep gezeten hoor, ik had echt niets meer, ik kon niet meer naar het voetbal gaan kijken. Ik voelde me ongelooflijk gelukkig toen dat weer kon. Je leert geld en tijd opnieuw te waarderen. Momenteel heb ik een hoge huishuur, ik moet maandelijks zoeken hoe ik het bij elkaar krijg.'

Wat heeft je privé het meest ontgoocheld?

'De eenzaamheid. Als je zo'n leven leidt, heb je geen vrienden. Als je geld hebt, vertrouw je niemand. Mijn grootste ontgoocheling is mijn scheiding met Rachida, de moeder van mijn jongste zoon Youri. Dat huwelijk is vastgelopen door mijn toedoen. Na 17 jaar huwelijk had ik een andere vriendin, maar ik vrijde nog wel met Rachida. Toen ik twee jaar later wilde terugkomen, was de breuk definitief. Toen heb ik voor het eerst gepanikeerd. In een wereld zonder vriendschap liggen alle verwachtingen bij je familie, en als ook dat wegvalt... Bovendien is de relatie met Youri enorm verzwakt. Hij wil wel langskomen maar niet overnachten. We wonen amper één kilometer van elkaar. Vergeleken bij het leed van het faillissement van mijn tweede huwelijk is dat van het faillissement van Moneytron maar één procent.'

Welke carrièrewending wil je uit je levensloop deleten?

'Mijn politieke carrière. Ik zat met een financieel schandaal en ben in de politiek gestapt met een eigen partij ROSSEM. Het leverde mij parlementaire onschendbaarheid en een loon op. Dat waren de enige redenen. Dat was geen gezond uitgangspunt, maar eenmaal in het parlement heb ik wel iets willen doen. Wij hebben er hard gewerkt hoor, maar er is niets mee gebeurd. Het opportunisme dat ingebakken zit in de politieke wereld maakte me ziek. Ondertussen zat de Belgische staat me op de hielen voor oplichting en valsheid in geschrifte. Ik werd veroordeeld tot vijf jaar en heb 18 maanden effectief gezeten. Dat regime in de gevangenis heeft me echt gekraakt. Ik ben diabetespatiënt en kreeg mijn geneesmiddelen niet. Ik kon op een bepaald moment mijn handen niet meer gebruiken, ik kon niet meer schrijven. Het was een hel.'

Jean Pierre, met wie wil je in die 48 uur iets goedmaken?

'Ik wil mijn oudste zoon Piki zien. Ik ben dit jaar weer vergeten hem een gelukkige verjaardag te wensen.'

Bel hem nu op.

'Ik heb de grote fout gemaakt nooit echt met mijn kinderen te praten. Ik heb met hen gepraat over politiek, wielrennen, voetbal en faits divers. Mijn leven was te jachtig en ik heb ze te weinig gezien. Piki is 29, Youri 15. Het heeft geen zin om te zeggen Jongens, ik wil eens over de Grote Dingen des levens praten. Er is te veel tijd overheen gegaan en ze zouden niet weten hoe zich te gedragen. Dat is mijn opvoeding geweest, mijn vader kon nooit praten over gevoelens. Ik ook niet. Ze weten dat ik ze graag zie.'

Contacteer je je ouders?

'Neen. Ik heb ze lange tijd niet gezien en heb hen niets te vertellen. Ze hebben mij altijd verweten dat ik de dood van mijn broertje Paul heb veroorzaakt. Vanaf mijn tiende wou ik weg uit het ouderlijk huis. Mijn vader was mijn grootste vijand.'

Zet je nog iets op papier tijdens je laatste uren?

'Ik schrijf in 50 pagina's hoe mijn leven was. Mijn voorwoord zou zijn: leef er op los, plan niets, stort je halsoverkop in het avontuur. Ik heb jaren geleefd zonder programma, zonder plan. Dan heb je een leuk leven. Je moet nomade zijn, je niet inkapselen in plannen.'

Ga je de liefde bedrijven tijdens je laatste uur?

'Als diabetespatiënt is het al moeilijk en Viagra helpt niet altijd, daar zou ik te veel tijd voor moeten uittrekken.'

Wie zou je opbellen?

'Herman Brusselmans. Hem en Hugo Claus heb ik altijd gewaardeerd. Ik zou Herman bellen, in mijn auto springen en naar Gent rijden om een klapke te doen.'

Hoe wil je sterven?

'Rustig, bij voorkeur bij de televisie terwijl ik naar een programma kijk over internationale politiek. Ik wil een acute hartaanval krijgen als ik hoor dat Bush een oorlog start in Iran.'

Aan wie wil je nog zeggen 'het spijt me'?

'Aan een paar mensen die hun geld hebben kwijtgespeeld bij Moneytron.'

Je hebt de voorbije twee uur twaalf sigaretten gerookt. Een hint: rook wat minder.

'Beloofd. Ik stop een dag na mijn dood.' (lacht)



Corrigeer

NIET TE MISSEN

POPULAIRE VIDEO'S

Het beste van Enkel voor abonnees