Documentaire over polderdorp op filmfestival Berlijn

Emilienne Driesen, de engel van Doel

Emilienne Driesen, de engel van Doel

Emilienne Driesen, voor het kerkje van Doel: 'Op dit kerkhof wil ik begraven worden, naast mijn man'. pvl Foto: © Paul Van Landeghem

BEVEREN-WAAS - De engel van Doel, een film over het dagelijks leven in het polderdorpje, wordt vandaag vertoond op de Berlinale. Regisseur is Tom Fassaert (31). De hoofdrolspelers zijn de inmiddels overleden pastoor Christiaan Verstraete en de kranige 77-jarige Emilienne Driesen.

Emilienne noemt zichzelf een van de laatste Doelenaars. Zij woont nog steeds in haar huis in de Camermanstraat. Voor het venster staat een kaartje met de boodschap: 'dit huis is nog steeds bewoond'. Binnen is het ouderwets gezellig, veel souvenirs, enkele kunstwerken die Emilienne dierbaar zijn, oude boeken en vooral veel beren. Deze woning straalt gastvrijheid uit. Het is moeilijk te geloven dat in diezelfde straat alles verlaten is en dat veel woningen vernield zijn door vandalen. Veel nieuwsgierigen ook in de verlaten straten, ramptoeristen met de camera in de aanslag. Het lijkt wel of iedereen de doodstrijd van Doel van nabij wil meemaken en wil vastleggen voor het nageslacht. Maar Doel is ziek, zwaar ziek, maar zeker nog niet dood.

'Ik ben keurig uitbetaald voor de onteigening', steekt Emilienne Driesen van wal. 'Maar ik heb altijd gezegd dat ik hier zo lang mogelijk wil blijven wonen. En als mijn tijd gekomen is, wil ik hier op het kerkhof van Doel begraven worden, naast mijn man. Mijn plaatske is gereserveerd.'

Doel 2020

'Ik hoop dat ik tot dan hier mag blijven wonen', vervolgt Emilienne. 'Dit is en blijft mijn dorp. Het is jammer dat anderen die hier pas veel later zijn aangekomen, hier nu de dienst uitmaken. Ik durf eerlijk te zeggen dat ik geen probleem heb met de burgemeester Marc Van De Vijver (CD&V) en met de voorzitter van de Maatschappij Linker Scheldeoever, Peter Deckers (CD&V). Die mensen hebben mij steeds zeer correct behandeld. Die doen toch ook maar gewoon hun werk? De onteigening van Doel is toch niet hun idee!'

'Mijn man zaliger was trouwens zeer boos op Doel 2020. Hij heeft altijd gevonden dat ze zich bemoeiden met iets waar ze geen zaken mee hadden. Maar ik moet er wel bij zeggen dat het dankzij hen is dat ik hier nog steeds kan wonen. Iedereen had de keuze om te blijven of om te vertrekken', zegt Emilienne enigszins geïrriteerd. 'Wie is weggegaan, moet nu niet jaloers zijn op diegenen die gebleven zijn. En ik heb het dan enkel over de eigenaars, want alleen zij hebben recht van spreken vind ik'.

Sigaretjes en trappist

'Tom (Fassaert, regisseur van de film, red.) heeft hier met tussenpozen meer dan vijf jaar rondgehangen en nu gaat zijn film in première in Berlijn. In al die jaren is hij een vriend des huizes geworden, een stukje familie zelfs. Spijtig genoeg kan ik niet meer vliegen, sinds mijn hartaanval vorig jaar. En met de trein naar Berlijn gaan, is te ingewikkeld, met vijf keer overstappen. Ik heb het even overwogen, samen met mijn dochter, maar we hebben dan maar besloten om thuis te blijven.'

'We zien wel, want er komt ook nog een Nederlandse en Belgische première, dan ga ik zeker kijken', zegt Emilienne vastbesloten. 'Of ik mij anders voel als 'filmster', neen hoor, maar dat ik na mijn hartaanval mijn sigaretjes en mijn dagelijks trappistje moet laten, dat vind ik wel erg. Dàt had ik liever anders gezien!'.

Corrigeer

Auto's in de kijker

Vastgoed

Jobs in de regio