Nic Balthazar verfilmt euthanasiestrijd van Mario Verstraete op hartverscheurende wijze

'Tot altijd' nu al dé Vlaamse film van 2012

'Tot altijd' nu al dé Vlaamse film van 2012
2012 is nog maar enkele dagen oud, maar we maken ons nu al sterk dat Nic Balthazars 'Tot altijd' dé Vlaamse film van het jaar wordt. Wij konden het pakkende verhaal van Mario Verstraete, die als eerste gebruik maakte van de Belgische euthanasiewet, al zien, en kwamen met een krop in de keel buiten. 'Tot altijd' is een hartverscheurend knappe film.

Tien jaar geleden was Mario Verstraete wereldnieuws. Verstraete takelde af door een agressieve vorm van multiple sclerose en nam het weloverwogen besluit op 30 september 2002 te sterven. Hij werd daarmee de eerste die in België gebruik maakte van de pas goedgekeurde euthanasiewet - een wet waar hij overigens zelf voor had gestreden, tot in de Senaat toe. Nic Balthazar (47), van wie Ben X - zijn eerste langspeler uit 2007 - nog altijd wordt gelauwerd op internationale festivals, vertelt in Tot altijd over de strijd die Verstraete leverde om te kunnen kiezen voor een waardige dood. Hij toont de media-aandacht die daarmee gepaard ging én de polemiek rond euthanasie. Toch is dat niet de essentie van de film. Balthazar, die niet alleen regisseerde maar het verhaal ook schreef, vertelt een ijzersterk diepmenselijk verhaal over vriendschap in goede, maar vooral kwade tijden.

Het is dan ook op een maten-onder-elkaartoon dat de film van start gaat. Geëngageerde vrienden Mario (Koen De Graeve), Thomas (Geert Van Rampelberg), Speck (Iwein Segers) en Lynn (Lotte Pinoy) gaan in Florennes betogen tegen de kernraketten, een actie die 's avonds eindigt met een triootje in de tent. De vrolijke wereldverbeteraars zitten vol grote dromen en de meeste daarvan komen ook uit. Thomas wordt dokter, Speck filosoof en Lynn levensgenieter. Mario wordt MS-patiënt. Hij weigert zijn lot zomaar te aanvaarden en al snel na de diagnose troggelt hij Thomas, zijn beste vriend en huisdokter, de belofte af hem naar de 'nooduitgang' te helpen, mocht het ooit zover komen.

Nooit plat sentimenteel

Dat het zover komt, weten we uit het verhaal van de échte Mario Verstraete. Maar dat je de afloop al kent, daar lijdt Tot altijd geen moment onder. De wijze waarop Nic Balthazar toont hoe Mario eerst met gitzwarte humor zijn noodlot uitlacht, hoe hij zich gaandeweg lichamelijk gewonnen moet geven terwijl hij zijn gevecht voortzet om te mogen kiezen voor de dood, is indrukwekkend. Zo mogelijk nog intenser is de mengeling van verdriet, angst, twijfel en (on)begrip waarmee zijn omgeving af te rekenen krijgt: zijn ouders, vrienden, ex-vrouw en eeuwige vlam Lynn. Dat zorgt zeker in het laatste halfuur voor bijzonder pakkende scènes. Alleen wie een klomp ijs heeft op de plaats waar zijn hart hoort te zitten, zal er misschien in slagen geen tranen in de ogen te krijgen. Toch betrap je Balthazar nooit op platte sentimentaliteit. Daarvoor zorgt de keuze van de klassieke muziek waar Verstraete zélf zo van hield, maar uiteraard ook het uitmuntende spel van de complete cast. Vooral Koen De Graeve is indrukwekkend. Zo'n 20 kilo viel hij af voor de rol. Het is haast niet te geloven dat je naar dezelfde acteur kijkt die pas nog in Van vlees en bloed rond en blozend de slagersmessen stond te wetten.

'Tot altijd' loopt vanaf 25 januari in de bioscoop

Corrigeer

IN HET NIEUWS

POPULAIRE VIDEO'S

Het beste van Enkel voor abonnees