Patrick Derochette al 9 jaar geïnterneerd

Doder Loubna Benaïssa voelt zich 'eenzaam'

Loubna Benaïssa.Belga

'Ik weet niet of het mogelijk is, maar ik hoop dat ik op een dag hier weg mag', zegt de nu al bijna negen jaar geïnterneerde Patrick Derochette (43). De Brusselaar vermoordde het Marokkaanse meisje Loubna Benaïssa.



In 1992 verdween de 9-jarige Loubna Benaïssa op weg naar de supermarkt in Elsene. Pas vijf jaar later werd ze teruggevonden: haar lijkje lag in een ijzeren kist in de kelder van de garage van de vader van Patrick Derochette. Hij had haar verkracht en vermoord. Patrick Derochette werd ontoerekeningsvatbaar verklaard. Sindsdien zit hij in Les Marronniers in Doornik, een instelling voor delinquenten die het midden houdt tussen een gevangenis en een ziekenhuis.

Sinds kort is hij er dienstbode. 'Het is mijn eerste werk hier. Ik moet de gang kraaknet houden. Voor mij is dat een ongelofelijk privilege: me nuttig kunnen maken', vertelt Derochette in de Brusselse krant La Capitale. Voordien beperkte zijn kuiswerk zich tot zijn kamer. 'Precies een gevangeniscel. Ik heb een bed, lavabo, wc, kleerkast, nachtkastje en een raam met tralies dat uitkijkt op een binnenkoer. Van mijn vader heb ik een televisie cadeau gekregen. Ik heb ook een computer, maar die is momenteel defect.'

Derochette zegt dat hij veel hoogtes en laagtes kent. 'Ik ben vaak depressief. Mijn dagen duren lang. Zoveel bezoek krijg ik ook niet. Dokters en specialisten, dat wel. En ook mijn vader en petekind komen vaak. Hij is wel meerderjarig. Mijn twee broers telefoneren me enkel.' Af en toe gaat hij op het domein wandelen onder begeleiding. 'Anders vallen de anderen me aan. Ze verwijten het me ook nog altijd.'

Volgens Patrick Derochette heeft hij al een lange weg afgelegd. 'Dankzij de specialisten evolueert het met mij in de goede richting. Ik leer leven in een gemeenschap. Ik heb ook veel aan de discussie- en praatmomenten. Want het is heel belangrijk dat ik praat over mijn problemen.'

Toch zegt hij dat hij in Les Marronniers weinig toekomst voor hem ziet weggelegd. 'Ik overleef hier. Dag na dag. En ik hoop nog altijd op een leven buiten. Maar dat zal nooit meer een normaal leven zijn. Ik heb spijt van wat ik de mensen en hun families heb aangedaan. Hun lijden achtervolgt me dag en nacht. Ik zou nochtans graag bij mijn papa zijn. Die heeft hulp nodig. Dat is een soort motivatie voor me.'

De advocaat van Patrick Derochette zegt dat een eventuele voorwaardelijke vrijlating nog lang niet aan de orde is. 'Daarvoor moet zijn medische situatie sterk verbeteren. Er is ook nog geen reclasseringsplan voor hem opgesteld. Met zijn naam zal dat ook niet gemakkelijk zijn', zegt meester Blaise Ghesquière.



Corrigeer

NIET TE MISSEN

POPULAIRE VIDEO'S

Het beste van Enkel voor abonnees