Roland Van Campenhout rauw en onversneden

Roland: ,,Ik ben content''

BRUSSEL - Wie hem kent, zal het moeilijk geloven. Roland Van Campenhout, de meest cowboyachtige der Belgen, wandelt dezer dagen rustig door het leven. Tevreden zelfs, want met zijn copain Arno heeft hij zopas een juiste plaat gemaakt. ,,Als ik morgen zou doodvallen, zou het toch een schoon grafschrift zijn.''
In de vaderlandse rockgeschiedenis staat zijn naam in gouden letters geschreven in het hoofdstuk Jazz Bilzen 1969. Het publiek kende Roland van de William & Roland Skifflegroep, die de Gentse Shamrock onveilig maakte en die eventjes van de kleinkunst had geproefd met Miek en Roel. Maar in Bilzen speelde hij blues, blues zoals die in Vlaanderen nog niet gehoord was.

Wat volgde, is al evenzeer geschiedschrijving. The Bluesworkshop, soloplaten, zijn vriendschapen met de gitarist Rory Gallagher, of André Brasseur. Platen met Jean Blaute en Raymond, tournees in het verre Oosten, weer terug naar België. Met Arno in Charles & Les Lulus. Met Wannes Van de Velde in De Nomaden van de Muziek. Is er een boegbeeld in Vlaanderen dat eigenlijk niet met Roland gewerkt heeft?

De coryfee wordt volgend jaar zestig en brengt volgende week een nieuw album uit. We vragen hem maar niet de hoeveelste dat is. Hij zou het waarschijnlijk toch niet weten, en wat doet het ertoe? Als Vlaanderen één rootsrocker heeft, is het Roland. Hij ziet er bien conservé uit, maar dat is maar schijn, vertelt hij terwijl hij naar ,,zijne tikker '' grijpt.

Zo'n beetje alles wat versleten kan zijn aan een nomade, is dat ook. ,,Ik heb me onlangs laten onderzoeken en mijn dokter vroeg of ik twee nachten niet geslapen had. Bloeddruk, suiker: allemaal heel slecht. Ik moet erbij zeggen dat ik net een tiendaagse tour in Frankrijk had gedaan en dat ik het me had laten welgevallen. Maar dat eten, al die wijn ... ik moet oppassen.''

- U hebt eindelijk een plaat gemaakt waarop alles goed zit. Goeie zang, mooie songkeuze, heerlijke sfeer. Het werd tijd, zouden we zeggen.

Dank je. Ik vind dat ook. Dit is veel meer dan weer eens een plaat. Dit is het resultaat van een toevallige samenloop van omstandigheden. Ik wist als het ware niet eens dat ik een cd aan het maken was. Ik was met Arno gaan eten. Ge kent dat, hé : een avondje klagen dat iedereen in zijn eigen wereldje zit, en zo. Dus Arno zegt: laten we een studio boeken en samen een plaat maken. Het was alsof twee kinderen in de zandbak speelden. Het was pas weken later, toen ik naar de afgewerkte opnames luisterde, dat ik besefte dat het een goeie plaat had opgeleverd.

- Kortom, eigenlijk moeten we Arno danken.

Het is zijn initiatief en hij heeft de plaat geproduceerd - zijn eerste productie. Hij wilde een plaat die ,,echt'', en ,,ruw'' klonk. Ge kent Arno. die zegt niet wat hij wil, maar wat hij niet wil. Ik wilde op een bepaald moment een nummer in een countrysfeer erop, maar hij wilde daar niet van weten. Hij was de geest in de controlekamer, hij haalde er de muzikanten bij (Kobe Proesmans, Rony Verbiest en Mirko Banovic, red .) en ik voerde uit wat hij vroeg. Dat kan ik misschien alleen met Arno. Met hem deel ik een soort broederschap.

- U kent Arno al lang, niet?

As long as I can remember . Van in de sixties. Ik heb mijn legerdienst in Oostende gedaan, en daar was een artistiek café La Chèvre Folle, waar we allebei kwamen. Maar daar heb ik hem niet leren kennen. Dat gebeurde later, toen hij begon als zanger van Freckleface en Tjens Couter. Daarna hebben onze paden elkaar vaak gekruist.

- De plaat begint met de bluesklassieker, ,,Going down slow''. Het is een lied over een man die aankondigt dat hij uitgeleefd is. Dat is geen toeval?

Tja, ik word zestig, dus zo'n tekst past bij mijn leeftijd. We wilden een sfeer creëren als bij Snooks Eaglin, een bluesgitarist waarvoor we allebei een grote bewondering hebben. We zijn zo begonnen en elders uitgekomen. Zo hoort het.

- Nog even over dat ,,going down slow''. Wreekt zich dat niet, dat wilde leven dat u hebt gehad?

Ik heb vooral slordig omgesprongen met mijn talent. Ik kan wat vele mensen graag zouden kunnen. Maar ik heb er niet genoeg mee gedaan. Ik heb een hele berg cassettes waarop honderden ideeën staan. Maar die zijn helemaal niet uitgewerkt.

Weet je wat ik nu doe? Ik probeer de liedjes van op mijn eerste platen voor CBS na te spelen, als technische oefening. Dat geeft me een goed gevoel. Ik heb echt een lichamelijke behoefte om veel te spelen. En een creatiedrang. Time is running fast, you know. Mensen in mijn omgeving zeggen dat ik moet oppassen. Ik moet mijn statuut in orde brengen, op mijn gezondheid letten. Maar vanaf nu ben ik blij dat dat allemaal gebeurt. Dit is Roland vandaag: ik amuseer me, en dus pas ik op. Ik ga fietsen, en zwemmen. En voor de rest speel ik vele uren gitaar. Ik zit hier nog maar een half uur en ik voel het alweer opkomen.

- Er staan ook twee songs van de Rolling Stones op de plaat.

Dat is ook Arno's keuze. Hij kwam de studio binnen met het songbook van de Stones. ,,Spider & the Fly'' is ook weer zo'n toepasselijke tekst over ouder worden. Het gaat over een vent die na het optreden niet naar de wijven mag, maar naar huis moet waar zijn madam op hem wacht. (lacht) .

- Het valt op hoezeer u een stevige hand nodig hebt. Vergelijk Arno eens met Wannes Van de Velde, met wie u een succesvolle tournee deed?

Oei, dat zijn heel andere mensen. Wannes is een leraar naar wie ik op technisch vlak geweldig opkijk. Steeds in orde, perfect, onderlegd, en je kunt hem niet zeggen wat hij wel of niet mag doen. Ik was zijn nederige leerling. Maar hij kan niet improviseren, en dat kan ik, het slordige warhoofd, wel. Ik heb er wel veel van geleerd, vooral discipline.

Ook van Dirk Roofthooft heb ik veel geleerd. Met Dirk moest je iets soms honderd keer opnieuw doen. Terwijl ik doorgaans stop na de eerste keer, omdat ik het dan beu ben. Ik nam eigenlijk nooit iets ernstig. Ik dacht altijd dat het wel zou gaan op het podium. Maar nu ben ik bezig met een solotournee en guess what , ik ben er steeds al om één uur 's middags. Ze geloven hun ogen niet als ze me zien komen. Maar 's avonds op het podium weet ik goed waarmee ik bezig ben.

- Het mooie aan de plaat is hoe u zich beheerst weet in te houden. Daar zijn jaren ervaring voor nodig.

Precies. Dat is nu het belangrijkste. Virtuositeit, een volle sound, daar gaat het niet om. Het gaat om het gevoel van je ogen dicht te doen en je stem uit je keel te voelen komen. De menselijke stem is het mooiste wat er is. De gitaar is maar een hulpmiddel. To sing is a state of mind . Voor de plaat had ik geluk. Mijn stem zat goed, en met de geest zat het ook goed. Als ik ze tien dagen later had gemaakt, was het waarschijnlijk een heel andere plaat geweest. Het was de right time en de right place .

- Het mafste moment op de plaat is een krankzinnige versie van Dean Martins ,,That's amore''. Gek, maar intens.

Ik heb eerst geprobeerd om dat lied te zingen, en dat was een ramp. Maar ik heb een grote collectie platen van de beatniks uit de jaren vijftig - tegenwoordig noemen ze dat ,,spoken word'' - en ik heb dat zo gedaan. Ik heb die tekst gebracht als een dichter. Het kon niet anders, of het was variété geweest.

- U hebt een zeer brede muzieksmaak, u bezoekt veel concerten waar je de bluesmens Roland nooit zou verwachten. In oorsprong bent u zelfs een folkie. Stoort het u niet dat u steeds op die blues vastgepind wordt?

Ik kan een goeie tweehonderd liedjes spelen en daarvan zijn er hooguit dertig procent blues. Ik hou helemaal niet van die bluesstempel. Hij roept de bluesrock op van kroegentochten, maar men denkt nooit aan Skip James. Blues is veel meer dan ambiancemuziek, en muziek is veel meer dan blues. Kijk eens, dit is het enige muziektijdschrift dat ik koop (toont een exemplaar van Music ): dat gaat over klassieke muziek. Er zit wel elke keer een cd bij, dat moet ik erbij zeggen.

- U bent bijna zestig en u hebt de wereld gezien, maar u bent niet ,,binnen''. Hebt u spijt?

Ach, spijt... Dat is een moeilijke vraag. Alles heeft wel een reden. Zonder al die stommiteiten had ik deze plaat niet kunnen maken. Iedere dag is het gevolg van al die dagen ervoor. Kijk, ik ben content. Ik heb geen toegevingen moeten doen, deze plaat staat voor wie ik ben. Als ik morgen zou doodvallen, zou mijn dochter kunnen zeggen dat ik een mooie epitaaf heb nagelaten.

  • De cd ,,Lime & The Coconut'' verschijnt maandag op Virgin.
  • (Solo-)concerten: 15/11 Kraainem, G.C. De Lijsterbes (02-721.28.06); 28/11, Wilrijk, C.C. De Kern (03-821.01.36); 29/11, Zwijndrecht, C.C. 't Waaigat (03-250.49.90); 5/11, Aarschot, C.C. 't Gasthuis (016-56.48.24); 6/12, Mechelen, Stadsschouwburg (015-29.40.00); 12/12, Genk, C.C. Genk (089-30.93.11); 13/12, Lommel, C.C. De Adelberg (011-55.35.11); 18 + 19/12, Gent, De Vieze Gasten (09-237.04.07); 20/12, Halle,

    C.C. 't Vondel (02-365.94.05); 21/12, Borgerhout, Rataplan, (03-235.04.90).

    Corrigeer

    IN HET NIEUWS

    POPULAIRE VIDEO'S

    Het beste van Enkel voor abonnees