Belgen na zware overstromingen gerepatrieerd uit zuiden van Frankrijk

,,Alles kwijt, maar we hebben het overleefd''


,,Tegen die sterke stroming kon je niets beginnen. Op een bepaald moment gleed ik weg. Het water sleurde me mee. Ik dacht: dit was het dan, nu zie ik mijn dochtertje nooit meer terug. Als Willy mijn hand niet had beet gegrepen, was ik dood geweest.'' Claire Schepers knijpt haar man Willy Collette in de arm. De twee zijn net terug uit Frankrijk. Ze strandden donderdagnacht samen met 14 andere Belgische toeristen in Zwijndrecht, nadat ze door touroperator VTB-VAB uit het rampgebied waren gerepatrieerd. De meeste Belgen hebben hun hebben en houden verloren in het Franse water.

Claire Schepers stapt in short en sweater uit de bus van de touroperator. Veel meer heeft ze niet kunnen redden uit het water. Zij, haar man Willy en een vijftal andere Belgische gezinnen hebben voor hun leven moeten vechten in Frankrijk. De Belgen verbleven op een camping in het Franse gehucht Boisset et Gaujac in het departement Gard, toen ze verrast werden door de overstromingen. De meesten zijn alles kwijt.

Aloys en Cecile Schaltin uit Mechelen waren al een week op de camping toen de hel losbarstte. ,,Niets leek nochtans te wijzen op een ramp'', zegt Aloys. ,,Akkoord, het was slecht weer, maar alles leek onder controle. Tot zondagmiddag. Toen begon het echt onwaarschijnlijk te gieten. Er vielen bakken water uit de lucht. Tot 650 liter per vierkante meter. Normaal valt er op een jaar tijd niet zoveel.''


Tot aan borst in het water
De rivier naast de camping begon uit haar oevers te treden. ,,Het ging onwaarschijnlijk snel'', zegt Aloys. ,,Toen we maandag opstonden, stond onze huurcaravan in het water. Ik zag terrasjes en tuinmeubelen voorbijdrijven. We hebben toen snel een rugzak gepakt en hebben geprobeerd te vluchten. Eerst stonden we tot aan onze knieën in het water. Even later al tot aan onze borst. Ik zag mijn auto wegdrijven. Gelukkig konden we tot bij enkele bomen waden. Daar hebben we ons aan vastgehouden. Bewegen kon je haast niet meer. De stroming was veel en veel te sterk.''

Aloys en Cecile stonden vier uur lang in het water samen met de andere Belgen. ,,Ik dacht dat we het niet zouden halen'', zegt Claire eerlijk. ,,Je kan geen kant op. De stroming dreigt je mee te sleuren en je weet niet hoe sterk het water nog gaat stijgen. Ik heb doodsangsten uitgestaan. Op een bepaald moment gleed ik weg en moest ik de boom lossen. Als Willy me niet had vastgegrepen, was ik er nu niet meer geweest.''


Ontroerende solidariteit
Na uren in het koude, snelstromende water, werden de Belgen gered en opgevangen door de lokale bevolking. ,,Petje af voor die mensen'', zeggen de families. ,,Ze hebben echt alles voor ons gedaan. Onze spullen helpen redden, ons eten gegeven, ons laten telefoneren. Allemaal gratis en voor niets. Echt een ontroerende solidariteit'', zegt Willy.

De vakantie in Frankrijk zat er donderdagmiddag op voor de Belgen. Een bus van VTB-VAB pikte ze op uit het rampgebied. Met hun schamele spulletjes die ze hebben kunnen redden, keerden ze terug naar België. ,,Onze auto's zijn we kwijt. Gisteren ben ik nog een kijkje gaan nemen'', zegt Willy. ,,De Ford Mondeo zat volledig onder de modder, langs binnen en buiten. Een total loss.''

,,We zijn veel kwijt, maar het belangrijkste is toch dat we het overleefd hebben. Goh, wat was ik blij toen ik op die bus kon stappen'', zegt Claire. Of ze ooit nog naar Frankrijk teruggaat? ,,Nee, liever niet. Laat ons eerst maar de tijd om dit te verwerken.''

Corrigeer

MEER NIEUWS