Moeder radeloos over gehandicapte zoon in gevangenis

,,Mama, ze maken mij kapot''


,,Ik hoop, ik smeek, ik bid dat ergens een bed vrijkomt in de psychiatrie. Dat is de enige plaats waar Erik thuishoort. De gevangenis is geen oplossing. Toch slepen ze hem nu al drie jaar van de ene cel naar de andere. Ik ben radeloos.'' Betty Vangampelaere (58) is de moeder van de mentaal gehandicapte Erik Van Dessel, die maandag vanuit het Sint-Janziekenhuis in Brugge naar de gevangenis in Gent werd overgebracht. Honderd geïnterneerden delen er 17 ,,psychiatrische'' cellen.

,,Met de dood in het hart'' heeft Henri Heimans naar eigen zeggen als voorzitter van de Commissie ter Bescherming van de Maatschappij het bevel getekend dat Erik Van Dessel opnieuw in de Gentse cel deed belanden. Een noodgedwongen beslissing: geen enkele psychiatrische instelling heeft plaats voor de 39-jarige man uit Mortsel.

Erik Van Dessel was 1,5 jaar oud toen hij thuis van de trap viel en een schedelbreuk opliep. ,,Daarmee is het allemaal begonnen. Hij ontwikkelde ook epilepsie. Op school kon hij niet volgen. Via een aantal internaten kwam hij in het Guislaininstituut in Gent terecht'', vertelt zijn moeder.

  • Hoe verzeilde uw zoon in de gevangenis?
  • Betty Vangampelaere: ,,Hij moest ruim 3 jaar geleden buiten uit zijn instelling, omdat hij een medepatiënt naar de keel had gegrepen. Hij beschikte toen over een fenomenale spierkracht en werd dikwijls gevraagd om te helpen andere patiënten vast te houden. Zo lang hij vriendelijk behandeld wordt, blijft Erik rustig en kalm. Maar ze lachten hem uit omdat hij ongeletterd is.''

  • Van de gevangenis in Gent werd Erik naar Turnhout overgeplaatst en vervolgens weer naar Gent. Was er niets dat u daartegen kon doen?
  • ,,Alles gebeurt over ons hoofd heen. Mijn jongste zoon wilde Erik in Gent bezoeken en kreeg daar aan de poort van de gevangenis te horen dat zijn broer was overgeplaatst naar Turnhout. Wekenlang kregen wij Erik niet te zien. Ze gaven hem pillen en spoten hem plat, dat is het enige wat wij weten.''

  • Hoe evolueerde Erik tijdens zijn verblijf in de cel?
  • ,,In Turnhout liep het lelijk mis. We zagen hem wegkwijnen. Uiteindelijk mochten we hem zelfs niet meer bezoeken. Ik weet niet wat ze met hem hebben uitgehaald, alleen dat het niet goed was.''

    ,,Erik heeft het verstand van een zes- of zevenjarige. Hij is een weerloze speelbal in de handen van andere gevangenen. Wie weet wat hem overkomen is! Hij heeft wekenlang niets gegeten, op een koude vloer gelegen. Hij was graatmager en volkomen apathisch. Tot wie we ons ook wendden, we liepen tegen een muur van stilte en onbegrip.''

  • Omdat hij er zo slecht aan toe was, werd uw zoon naar het gevangenisziekenhuis van Brugge verwezen, maar dat stuurde hem meteen door naar het academisch ziekenhuis Sint-Jan. Is hij er nu beter aan toe?
  • ,,Volgens mij nauwelijks, maar de artsen in Brugge vonden toch dat hij uit het ziekenhuis weg moest. Hij is amper 39 jaar oud, maar schuifelt en sloft als een eeuweling. Toch wilden de agenten hem aan handen en voeten boeien voor het transport naar Gent.''

  • Hoe is het voor u om Erik opnieuw in de gevangenis te moeten gaan bezoeken?
  • ,,Ik ga er met een klein hartje heen, want ik weet dat de gevangenis niets is voor mijn doodzieke zoon. Een gevangenis dient niet om mensen te verzorgen, hè. Zorgen, dat is precies wat Erik nodig heeft. Mama, ze maken mij kapot, fluisterde hij in de gevangenis van Turnhout. Ik ben altijd zo moe. Geen wonder, ze spoten hem voortdurend plat. Toen Turnhout hem terugstuurde naar Gent, kon hij nauwelijks nog spreken en niet op zijn benen staan. Ze dachten dat hij stervende was.

  • Weet Erik zelf wat hem overkomt?
  • ,,Misschien... Toen hij maandagavond in Gent werd binnengereden, op een berrie, zei hij: Mama, 'k zit in 't zottekot, hè?''

    Corrigeer

    MEER NIEUWS