Gewezen legerkapitein Karim Shibaz leeft mee met Kaplese hongerstakers

,,Mijn Afghaans hart bloedt''


,,Als ik die hongerstakers in Elsene en Kapellen op televisie zie, bloedt mijn hart. Die arme gezinnen moeten dringend verlost worden van de nachtmerrie weldra terug te moeten naar een land waar het eenvoudigweg onveilig en onleefbaar is.'' Karim Shibaz doet een felle oproep tot minister van Binnenlandse Zaken Patrick Dewael. De eenenveertigjarige kok mag dan intussen dertien jaar in Antwerpen wonen, perfect geïntegreerd zijn en de Belgische nationaliteit hebben, hij leeft erg mee met de met uitwijzing bedreigde Afghanen. In opvallend goed Nederlands doet hij ons zijn verhaal.

  • Karim, hoe ben jij vanuit het verre Aghanistan in Antwerpen terechtgekomen?
  • ,,Ik was in de jaren tachtig kapitein in het Afghaanse leger. Het waren de nadagen van de Sovjetbezetting en ik kreeg het steeds moeilijker met de gang van zaken in dat leger. We moesten om onduidelijke redenen dorpen uitkammen en herhaaldelijk werd mijn eenheid zogezegd per abuis beschoten. Ik zag geen andere uitweg dan te vluchten. Via Pakistan en Thailand bereikte ik zonder veel kleerscheuren Europa. Ik wilde eigenlijk naar familie in de Verenigde Staten, maar strandde na een paspoortcontrole in Brussel. Na anderhalf jaar werd ik terecht erkend als politiek vluchteling en ik bleef hangen in Antwerpen, waar ik met mijn vrouw en twee kinderen nu heel graag woon.''

  • Begrijp jij je landgenoten die nu de ultieme middelen inzetten om maar niet terug te moeten naar Afghanistan.
  • ,,Ze hebben gelijk dat ze tot het uiterste gaan. In Afghanistan wacht hun niets dan ellende. Vorig jaar heb ik het nog met eigen ogen kunnen aanschouwen, toen ik voor familiebezoek even terugging naar Kaboel. Dat land is helemaal niet stabiel en ligt nog in puin. Zeker voor de gezinnen met kinderen, van wie sommigen hier al jaren verblijven, moet er op heel korte termijn zekerheid komen over hun permanent verblijf hier. Kinderen worden in Afghanistan gewoon ontvoerd door misdadigers.''


    Binnen enkele jaren mijn eigen restaurantje
  • Wat kan jij doen?
  • ,,Zelf denk ik er niet aan om ook in hongerstaking te gaan. Dat zou weinig uithalen, denk ik. Ik ga ze straks wel opzoeken om hen te steunen en ik tracht via de media de publieke opinie en overheid te overtuigen van hun zaak. Mogelijk kan ik als tolk ook werkelijk een bijdrage leveren tot de onderhandelingen. Ik heb destijds geluk gehad, hier een nieuwe toekomst te kunnen uitbouwen. Ook mijn andere gevluchte landgenoten verdienen een beter lot.''

  • Wat zijn jouw toekomstdromen als nieuwe Belg in Deurne?
  • ,,Tijdens mijn nu meer dan tienjarig verblijf in België heb ik bijna altijd gewerkt. Ik was lange tijd aan de slag in Bobbejaanland, maar verdiende ook de kost in een loodgietersbedrijf en een groothandel in auto-onderdelen. Nu ben ik al enkele jaren hoofd van de keuken in eethuis Fantasia aan de Stenenbrug. Ik heb intussen met succes drie jaar Nederlandse les en een opleiding bedrijfsbeheer/traiteur tot een goed einde gebracht. Binnen enkele jaren wil ik mijn eigen restaurantje openen.''

  • En hoe moet het voort met jouw vaderland?
  • ,,Ik geloof dat het alleen te redden valt als de Verenigde Staten en Europa eindelijk eens fors gaan investeren in de heropbouw. Maar de steun wordt daarentegen teruggeschroefd. De verschrikkelijke Taliban zie ik niet meer terugkeren, maar onrustig zal het er wel altijd blijven. Ook de gewezen Moejahidin zijn nog actief en onberekenbaar.''

    Corrigeer

    MEER NIEUWS