'Ik imiteer Cristiano Ronaldo'

Nabil Dirar dribbelt zich bij Westerlo een weg naar de top

Nabil Dirar dribbelt zich bij Westerlo een weg naar de top

Nabil Dirar: 'Ik droom van Anderlecht en Standard, maar ik focus mij er niet op.'Pol De Wilde Foto: © Pol De Wilde - Corelio

Bart Van Zundert, rechtsachter van Zulte Waregem, staat nog altijd wankel op zijn benen. Zaterdag werd hij immers tureluurs gedribbeld door Nabil Dirar van Westerlo. Ook Anderlecht en Standard merkten de Marokkaanse goochelaar al op.



'Voetbal is meer dan zolenwerk', verweet ex-Westerlo-trainer Herman Helleputte Nabil Dirar (21) ooit. De jongste weken bewijst de Marokkaanse flankspeler echter dat hij zich met zijn dribbels totaal ongrijpbaar kan maken. 'De kapbeweging is mijn favoriete move', lacht Dirar. 'Al vind ik het overstapje of een bruggetje ook fantastisch. Van trainer Jan Ceulemans mag ik het op de helft van de tegenstander allemaal proberen. Dat geeft mij vertrouwen.'

Waar heb jij zo leren dribbelen?

'De jongste tijd kijk ik veel naar filmpjes op het internet. Als ik Cristiano Ronaldo van Manchester United zie op youtube, dan imiteer ik hem op training. Althans dat probeer ik. Toen ik jong was speelde ik ook op pleintjes met mijn vrienden. We speelden vier tegen vier en pas als je drie goals had gescoord, werd je gewisseld. Ik speelde soms totdat ik niet meer kon van de krampen. Tijdens mijn eerste training in Westerlo speelde ik de verdedigers al door de benen. Ik heb mijn techniek opgepikt op pleintjes.'

Dat was in Marokko, waar je geboren bent.

'Ik ben geboren in Casablanca. Als jongetje had ik alleen vrijaf op zondag en toen voetbalde ik op straat. Op mijn dertiende kwam ik met mijn moeder naar België. Mijn pa is gestorven toen ik één jaar oud was. Mijn moeder had het niet gemakkelijk. Ik heb namelijk zeven broers en vier zussen. Mijn moeder was een schoonmaakster en de meeste van mijn broers gingen werken om ons gezin financieel te steunen. Toen één van mijn broers werk vond in Brussel kwamen mijn moeder en ik ook naar Europa. Hier zou ik beter kunnen studeren.'

Was je een goede student?

'Ik haatte school. Ik werd enkele keren van school gestuurd omdat ik spijbelde of mijn examens niet meedeed. Twee jaar lang studeerde ik automechaniek, maar vraag me nu niet om op straat twee merken van auto's te herkennen. School interesseerde mij niet. Bovendien sprak ik het eerste jaar amper Frans, want thuis sprak ik Arabisch. Voetbal was het enige wat mij interesseerde.'

Hier sloot je je meteen aan bij een club?

'In Marokko had ik nooit bij een club gespeeld en eigenlijk wilde ik dat in België ook niet. Ik hield er niet van als trainers mij kwamen zeggen wat ik moest doen. Vrienden overtuigden mij ervan om toch bij Haren te gaan voetballen. Ik was op basis van mijn leeftijd ingedeeld bij de knapen. Daar waren er echter zoveel spelers dat ik mij ouder voordeed dan ik echt was en bij de oudere scholieren terechtkwam. Toen ze mijn jonge leeftijd ontdekten, schrokken ze enorm. Gelukkig was ik zo goed dat ik scholier mocht blijven. Via Haren kwam ik bij Evere, Union en uiteindelijk bij Diegem in derde klasse terecht. Daar ontdekte Westerlo mij als 19-jarige.'

Eigenlijk was Genk eerst.

'Ik testte één week bij Genk en speelde er een goede match tegen Luxemburg. Genk wilde mij echter maar een contractje geven om bij de beloften te spelen. Ik wilde meteen naar de A-kern, maar dat weigerden ze. Bij Westerlo gaven ze me wel dat vertrouwen. Ik wil deze club naar de topzeven leiden.'

Ondertussen word je wel gescout door Anderlecht en Standard.

'Voor de match tegen Zulte Waregem wist ik niet dat Pär Zetterberg van Anderlecht kwam kijken. Veel verschil had het niet gemaakt. Ik ben niet zenuwachtig op een voetbalveld. Ik probeer me gewoon te amuseren. Natuurlijk droom ik van ploegen als Anderlecht en Standard, maar ik focus me daar niet op. De Spaanse en de Engelse competitie spreken mij ook aan. Liefst van al ga ik niet naar Italië. Ik heb twee broers die in Italië wonen, maar zij vertellen niet veel goeds over Italiaans voetbal. Veel te gesloten.'

Je vroeg ook de Belgische nationaliteit aan.

'Ja, maar dat is om gemakkelijk door Europa te kunnen reizen naar mijn broers in Italië of mijn zus in Duitsland. Als Marokkaan moet je anders altijd visums aanvragen. Of ik droom van de Rode Duivels? Op dit moment ben ik Marokkaans belofteninternational en voel ik mij meer Marokkaan dan Belg. Als ik word opgeroepen voor het A-elftal van Marokko vertrek ik meteen. Voor de Duivels zal ik twijfelen. Als ik thuis bij Mbark Boussoufa op de playstation ga spelen, dan vertelt hij mij ook over zijn fantastische ervaringen met het Marokkaanse elftal. Ook mijn ervaringen met de beloften waren onvergetelijk.'

Vertel.

'Toen ik werd geselecteerd ging ik voor het eerst in zeven jaar terug naar mijn vaderland. Ik zag er al mijn oude vrienden terug. Ongelofelijk. Ik speelde ook een oefenmatch in een stadion waar 60.000 toeschouwers zaten omdat de toegang gratis was. Ik kreeg echt kippenvel. Er hangt in Marokko een andere atmosfeer. Toen we in Botswana speelden, vlogen we naar daar in een legervliegtuig. Uren lagen we in dat oncomfortabele vliegtuig. Ik deed geen oog dicht en was twee dagen doof door het oorverdovende geluid, maar de sfeer was uniek.'

Als moslim is het misschien ook niet gemakkelijk om voor de Rode Duivels te kiezen.

'Ach, maar ik ben geen strikte moslim hoor. Ik volg de ramadan en probeer dagelijks te bidden, maar ik drink af en toe een glaasje alcohol. Vorig jaar ging ik nog carnaval vieren met enkele vrienden in Maastricht. Het is toen een leuke avond geworden. Soms heb ik ook een Belgisch gevoel. Dus wie weet kies ik ooit nog voor België.'



Corrigeer