Kimberly (20) wacht al vijf jaar op nieuwe nier

‘Zonder mijn machine heb ik nog een uur te leven'

‘Zonder mijn machine heb ik nog een uur te leven'

Foto: Kurt Desplenter

BLANKENBERGE - Kimberly Hoestlandt was vijftien toen haar wereld instortte: ze werd getroffen door een bloedvergiftiging en haar beide nieren werken niet meer. Vandaag, vijf jaar later, staat ze al anderhalf jaar op de wachtlijst voor een transplantatie. ‘Ik moest stoppen met school en lig nu dertien uur per dag aan de dialyse.'

‘Elke dag zit ik te wachten op dat ene telefoontje om naar het ziekenhuis in Leuven te rijden voor een nieuwe nier. De batterij van mijn gsm is nooit plat. Nooit. En de koffer om snel te vertrekken staat hier al meer dan een jaar klaar.'

Kimberly Hoestlandt (20) uit Blankenberge werd vijf jaar geleden plots ziek terwijl ze op school zat. De koorts en de spierpijn waren zo hevig dat ze de lessen niet meer kon volgen. ‘Mijn ouders dachten dat ik griep had. De huisdokter schreef me iets voor om de pijn te verzachten', vertelt ze. ‘Ik ben zonder pijn gaan slapen maar toen ik de volgende ochtend naar het toilet ging, zag ik dat mijn hele lichaam vol zwarte vlekken stond. Hoe langer ik naar mezelf keek, hoe meer vlekken ik zag.'

Twaalf dagen in coma

Uit onderzoek in het ziekenhuis bleek dat Kimberly besmet was met de meningococcenbacterie. ‘Die was in mijn bloedbaan terechtgekomen, waardoor mijn organen het begaven', zegt Kimberly. ‘Ik heb twaalf dagen in coma gelegen. Toen ik wakker werd, vertelden de dokters me dat ik op de rand van de dood had gestaan.'

Waar Kimberly de bacterie heeft opgedaan, weet ze niet. Maar sindsdien is een lijdensweg begonnen die nu nog altijd voortduurt. ‘Ik kan nog zeer weinig doen', zegt ze. ‘Ik moet elke dag 13uren aan de nierdialyse liggen om mijn bloed te zuiveren. 's Avonds wanneer ik in mijn bed kruip, koppel ik mezelf aan de machine voor tien uur. En 's ochtends moet ik nog eens drie uur aan de dialyse. Tegen de middag ben ik dan vrij.'

De oplossing is een nieuwe nier, maar het is wachten op een donor. ‘Het probleem is dat het de eerste maanden na mijn verblijf in het ziekenhuis wat beter met me ging', zegt ze. ‘Daardoor hebben de dokters geoordeeld dat een niertransplantatie niet nodig was. Maar nadien is mijn toestand weer verslechterd en anderhalf jaar geleden ben ik dan toch op de lijst gezet. Reken maar op drie tot vier jaar wachttijd, hebben ze me gezegd.'

Streng dieet

Het leven van Kimberly is sindsdien in duigen gevallen. ‘Ik ben gestopt met school omdat het niet meer ging. En ik kan ook niet gaan werken. Ik heb het heel moeilijk als ik mijn leeftijdsgenoten zie. Zij kunnen van alles doen, terwijl ik met moeite nog eens tien minuten kan wandelen of fietsen. Ik kook graag maar sta op een heel streng dieet. Elke dag moet ik tien pillen nemen.'

‘Uitgaan zit er niet in: tegen een uur of tien moet ik aan de dialysemachine. Mijn leven hangt af van die machine: als die het laat afweten, heb ik nog een uur te leven. Ik kan 's avonds dan wel op een normale manier gaan slapen, maar het kan zijn dat mijn moeder me 's ochtends dood aantreft in bed. Daar heb ik het heel moeilijk mee.'

Ondertussen blijft het wachten op een donornier. ‘Mijn moeder en vader waren bereid om een gezonde nier af te staan, maar dat bleek niet mogelijk', zegt Kimberly. ‘Ik blijf dus wachten op een telefoontje uit Leuven. Binnen de drie uur moet je in het ziekenhuis staan, als ze bellen. De koffer staat klaar. Altijd. Als het ooit zover komt en mijn leven wat draaglijker wordt met een nieuwe nier, wil ik mijn droom realiseren: naar een optreden van Milk Inc. gaan in het Sportpaleis in Antwerpen. Ik wacht vol ongeduld.'

Corrigeer

MEER NIEUWS