Alle Wichelenaars staan achter oud vrouwtje voor assisenhof

'Wiske verdient een standbeeld'

'Ze moesten haar een standbeeld geven in plaats van een proces. Heel haar leven heeft ze zich weggecijferd voor dat slecht karakter.' De Wichelenaars kunnen er met hun verstand niet bij dat de 79-jarige Marie Louise -Wiske- Van Der Meersche voor het assisenhof moet verschijnen omdat ze in de nacht van 12 december 2005 haar man Frans Van Driesche doodsloeg.



'Sluit me maar op, want hij is dood. We hebben gevochten, gevochten, gevochten... Wat heb ik toch gedaan?', stotterde de 75-jarige Marie Louise Van Der Meersche door haar tranen heen, toen ze de politie op 12 december 2005 vertelde hoe ze haar man Frans Van Driessche met een houten hamer doodgeslagen had.

Het heeft de politie veel moeite gekost om te achterhalen wat er die nacht in de Mosstraat 12 in Wichelen gebeurd was, want Wiske Van Der Meersche wilde eigenlijk alleen maar naar de gevangenis. Ze was te beschaamd om te vertellen wat ze misdaan had en te braaf om te vertellen wat Frans Van Driesche haar al die jaren aangedaan had. Frans Van den Driessche was al een tijdje licht dementerend, maar ook zonder die ziekte was hij een moeilijke en autoritaire mens die dag en nacht beslag legde op zijn vrouw. Toen hij haar begin 2005 met een mes achterna zat, liet de familie hem in een psychiatrische instelling opnemen. Maar Wiske haalde hem daar weer uit omdat ze vond dat het haar plicht was om zelf voor haar man te zorgen. In goede en kwade dagen, zoals ze vijftig jaar geleden beloofd had.

Sindsdien sliep Frans Van Driessche beneden. Te pas en te onpas schreeuwde Frans dat zijn vrouw naar beneden moest komen voor een glas water, een pilletje, een boterham of een sigaartje. Als ze hem niet op zijn wenken bediende, schold hij haar de huid vol.

Zo was het ook in de nacht van 11 op 12 december 2005. Frans deed weer eens bijzonder lastig: rond 4 uur hij wilde per se een sigaartje roken en toen hij zijn aansteker niet vond, riep hij Wiske op het appel. Maar zijn aansteker kreeg hij niet. Uit schrik dat hij weer eens domme dingen zou doen, had de vrouw alle gevaarlijke voorwerpen - en dus ook zijn aansteker - veilig opgeborgen. 'Frans werd razend omdat ik niet toegaf', zei Wiske achteraf. 'Hij greep een kandelaar en vloog op mij af. Ik ga u doodslaan, ik ga u doodslaan, riep hij. Ik kon de slag ontwijken en de kandelaar vastgrijpen. Wat er daarna gebeurd is, weet ik niet goed meer. We rolden over de grond en we hebben gevochten, gevochten, gevochten... Tot ik een houten hamer kon vastgrijpen die in de keuken lag om de aansluiting van gasflessen los te slaan. Ik heb geklopt waar ik maar kon, tot Frans niet meer bewoog.'

Vier uur eindeloze uren bleef Wiske daarna -doodmoe en totaal in de war- in haar zetel zitten, terwijl in de keuken het levenloze lichaam van Frans Van Driessche lag. Een paar keer is ze in de keuken gaan kijken of Frans Van Driessche wel echt dood was. Telkens hoopte ze dat ze gedroomd had, maar als ze dan het lichaam van haar man zag liggen in de bloedplas, moest ze het wel geloven.

Om 8 uur kwam zoals elke ochtend de thuisverpleegster langs. 'Dat hij toch eens wakker werd. Ik ben een moordenares. Ze gaan me in den bak steken', huilde Wiske.

De politie stopte haar inderdaad in de cel, maar amper 45 dagen later werd ze al in voorlopige vrijheid gesteld. De bevolking van Wichelen had daar in een petitie om gesmeekt en het gemeentebestuur had zelfs haar huisje helemaal opgeruimd. Het zou wellicht nooit tot een assisenzaak gekomen zijn, ware het niet dat Marie Louise nog iets verzwegen had. Na het gevecht had ze een aardappelmesje gegrepen en er vier keer mee in zijn keel gekerfd.

Zelf zocht Marie Louise geen excuses voor wat ze gedaan had. Het waren haar kinderen en de buren die de politie vertelden dat haar leven met Frans de hel was geweest. Zijn losse handen joegen Wiske Van Der Meersche een paar keer naar haar ouders, maar telkens keerde ze op haar stappen terug. Uit schrik en schaamte en omdat een vrouw haar man in alle omstandigheden moet volgen.

'Ze heeft zich dag en nacht uitgesloofd voor Frans en nooit hebben we haar horen klagen. Ook niet toen ze murw was geslagen of doodmoe was door de slapeloze nachten en de onhebbelijkheden van haar man', zeggen de buren. 'Zelfs tegen de politie loog ze nog dat ze niet oververmoeid was. Anderen hebben haar toen duidelijk gemaakt dat dit voor geen mens nog draaglijk was.'

'Ik begrijp niet dat men dat oude frêle vrouwtje nog voor een assisenhof durft te sleuren, na alles wat ze meegemaakt heeft. Zelfs de uitlokking heeft het parket niet weerhouden', zegt haar advocaat Jef Vermassen. 'Wiske was door iedereen geliefd behalve door haar man. Dat ze nu in die volle assisenzaal terecht moet staan, is verschrikkelijk vernederend en beschamend voor dat vrouwtje. De mensen gaan dat toch niet allemaal te weten komen', zei ze tegen de onderzoeksrechter nadat ze haar leven met Frans Van Driesche beschreven had.'





Corrigeer

IN HET NIEUWS

Verkiezingen in jouw gemeente:

POPULAIRE VIDEO'S

Het beste van Enkel voor abonnees