Roel Vanderstukken en Stan Van Samang trekken zingend langs de festivalpodia

'We zijn heel goed in het niét naar huis gaan'

Foto: © 'cia jansen

'Als we niet gezonder gaan leven, halen we nooit het eind van de zomer.' Roel Vanderstukken reikt Stan Van Samang zijn pakje aan. 'Stress-sigaretjes. Nu hebben we nog een excuus.' Jawel, de zingende acteurs waar elk zomerfestival om vecht, zitten serieus met de zenuwen.

Hans-Maarten Post

'Na Steracteur sterartiest kreeg ik een mail van mijn neef', vertelt Stan Van Samang. 'Hij haatte het om Van Samang te heten, want alle collega's op zijn werk vroegen hem: Ben jij een neef van? Tegelijk was er ook een goede kant aan: hij hoefde nooit meer de schrijfwijze van zijn naam te spellen. Dat geldt voor mij ook. Vroeger moest ik altijd mijn naam spellen. Nu niet meer.'

'Dat kan wel zijn, Stan', neemt Roel Vanderstukken droog over, 'maar mensen hebben het wel moeilijk om...'

'Allez, ben je weer daar', zucht Stan.

'Sam Van Stamang', giert Roel. 'Sammeke! Hoe is het met Sam? Uw copain, van Stamang?'

Stan Van Samang of Sam Van Stamang; populair is hij, de acteur van Wittekerke, Windkracht 10 en de naaktfoto van Kom op tegen Kanker. Roel Vanderstukken, ex-Wittekerke, nu Flikken, hoeft niet voor hem onder te doen. Na hun succes in het tv-programma Steracteur sterartiest trekken ze samen al zingend door het land. Kerels onder elkaar. Plagend en lachend.

Nog voor de eerste noot gezongen werd, zijn jullie dé hit van de festivalzomer. Waar lig je van wakker, de laatste dagen voor het eerste concert?

Stan Van Samang: 'Ik word wakker in het midden van nummers. Dan is het halfzes en denk ik: Ik kan nog wat slapen. Maar het lukt me dan niet meer omdat ik me afvraag: Wat komt er ook al weer na dit? En de paniek slaat toe. Mijn grootste angst is een blackout. Gedaan, en dan niets meer.'

Roel Vanderstukken: 'Structuren, daar lig ik wakker van. Ik ben bang dat ik plots mondharmonica begin te spelen terwijl ik eigenlijk een refrein moet zingen. Onze begeleiders zijn ongelofelijk professionele muzikanten. Voor hen is het hun job. Voor ons is het nieuw. Wij hebben dertig repetities nodig voor alles in ons systeem zit.'

'We kunnen het ook niet testen. Ja, ik zit van 'smorgens vroeg tot 'savonds laat te zingen en te neuriën. Tot ieders verveling. Maar als er een cd meeloopt in de auto, heb je altijd een vangnet. Je maakt jezelf wijs dat je het vervolg best nog wist. Maar zaterdag loopt die cd niet mee. En wat gebeurt er dan?'

Jullie zingen nummers apart en vervolgens ook een aantal samen. Welk nummer waar de ander verzot op is, snap je niet?

Roel: 'Gelukkig heb je 'm geschrapt: Personal Jesus van Depeche Mode. Nu kan ik leven met Stan Van Samang.'

Stan: 'Er is niets waarvan ik denk: Allez joh, dát ga je toch niet doen?'

Roel: 'Het is een heel diverse lijst covers geworden van verschillende stijlen en nummers uit diverse periodes. En dat gaan we nu testen. Het gaat om veertig concerten. Niets houdt ons tegen om na vijf keer te zeggen: Dit marcheert niet, we zoeken iets anders. Feit is dat we een beetje op de verrassing gaan spelen. We brengen niet de meest voor de hand liggende dingen.'

Bram Vermeulen zaliger gaf me ooit een wijsheid mee. Er is één ding dat mannen helemaal voor zichzelf hebben en daar moeten vooral geen vrouwen bij: het clubje. En wie nemen jullie mee op tournee? Zangeres Sarah.

Roel: 'Maar zij speelt vóór ons, hé, en dan gaat ze naar huis.' (lacht)

Stan: 'Ik vind niet dat zij er te veel aan is. Of dat ze een man moet zijn.'

Roel: 'Sarah is ook een fun-madam. Ik heb de indruk dat ze wel omkan met ventenhumor. Dus: ze is op haar plaats in het mannenclubje. Bovendien hebben we nog twee backingvocalisten mee. Die zijn ook vrouw, bij mijn weten. Vergeet niet dat je af en toe ook iemand moet hebben om je hart bij te luchten.' (lacht)

Jullie kennen elkaar een jaar of zeven. Herinner je je de eerste ontmoeting nog?

Roel: 'Het was bij een tekstlezing voor Wittekerke. Ik stelde mij er weinig bij voor. We zullen wel zien, dacht ik. Het is altijd afwachten hoe zo'n nieuwe collega meedraait. We hebben de eerste jaren amper met elkaar gespeeld. Het waren twee afzonderlijke verhaallijnen.'

Stan: 'Maar op het einde zaten we veel samen. Dat was geweldig. Hilariteit, elke dag. Het klikte.'

Roel: 'We raakten makkelijk aan de babbel, want we waren van dezelfde streek.'

Mag ik daarom vragen: Roel, wie is Stan? En Stan, wie is Roel?

Stan: 'Oei. Wie is Roel? Euh... Ik hoop dat ik nog veel jaren krijg om daar achter te komen. Ik begin hem een beetje te kennen, maar doorgronden zal ik hem nooit. En dat hoeft ook niet. Want ik denk dat het voor een stuk een grote teleurstelling zou zijn. (lacht) Ik begin langzamerhand wel te snappen hoe hij reageert op dingen en wat hij van dingen denkt. Waarom hij deze auto koopt en geen andere. Maar: ik ken Roel niet door en door.'

Roel: 'Ik Stan ook niet. Laat me enkele woordjes lanceren. Levensgenieter. Enthousiasteling. Supertalent op verschillende vlakken. En: lachen. Stan is lachen. En hij is héél zelfverzekerd. Als hij gedronken heeft. Waar ik af en toe wel van schrik, Stan, is dat jij soms efkes wég kunt zijn. Dat je er totaal niet meer bij bent.'

Stan: 'Ja, dat kan ik. Omdat ik soms moeite heb om mij te focussen op iets. Het moet mij aanstaan. Anders kan ik mij er niet op smijten. Een soort je m'enfoutisme.'

Roel: 'Ik ben daarentegen heel gestructureerd. Ik wil vooruit. Ik kan er niet tegen dat men een uur niets zit te doen. En blijkbaar gebeurt dat in het muzikantenleven. Dan word ik zot en denk ik: Mannen, waarop wachten we? Hallo? Stan kan zich daar beter mee verzoenen.'

Er zijn veel rare parallellen. Jullie wonen in dezelfde streek, jullie hebben alle twee een artistieke opleiding niet afgemaakt en speelden in dezelfde serie op tv. De één heeft een jeugdvriendin als lief, de ander ontmoette zijn lief in de Chiro onder de kerktoren. En jullie zijn alle twee geen avonturiers.

Stan: 'Ben jij geen avonturier?'

Roel: 'Ik ben een ongelofelijke avonturier, maar niet in de letterlijke zin van het woord. Je moet mij niet lang op reis sturen, want na zes dagen ben ik terug thuis.'

Stan: 'Ik doe dat wel, er twee weken alleen op uit trekken. Maar tegelijk klopt het. Een voorbeeld? Gisteren heb ik voor mijn doen iets ongelofelijk avontuurlijks gedaan. Toen Roel op restaurant zei: De doradefilet is hier heel goed, heb ik gezegd: Awel, ik doe mee. Terwijl dat niet mijn gewoonte is. Wat dat betreft, ben ik heel conservatief.'

Roel: 'Ik ben ook zo. Ik durf regelmatig naar hetzelfde restaurant gaan en daar hetzelfde bestellen, omdat ik mij dan niet druk moet maken over de kaart.'

Stan: 'Voilà.'

Roel: 'Wat wij nu gaan doen, is een ongelofelijk groot avontuur. Daar ben ik zenuwachtiger voor dan voor mijn eerste benjisprong. Iets wat ik bijvoorbeeld nóóit zou doen.' (lacht)

Maar: heb je ondertussen nog parallellen bij elkaar ontdekt?

Roel: 'Een voorliefde voor alcohol.'

Stan: 'Ik ging het net iets minder uitgesproken verwoorden, Roel. We drinken graag een glas.' (lacht)

Roel: 'We zijn ook heel goed in het niét naar huis gaan.'

Stan: 'Ik ben heel makkelijk te overtuigen door Roel. Maar ik denk: Roel ook door mij.'

Roel: 'Dat komt omdat we weten hoe we elkaar moeten overtuigen.' (lacht)

Stan: 'En soms is dat best wel lastig. Zo van: we gaan echt niet lang blijven, hé? Neenee. Ja, maar écht niet, hé? Maar nee. En dan wordt het toch halfvijf.'

Door hoeveel concertorganisatoren uit kleine dorpjes zijn jullie al uitgescholden omdat jullie te duur zijn om op hun pensenkermis te komen zingen?

Stan: 'Die zullen er wel zijn, maar ze bellen gelukkig niet naar ons.'

Roel: 'Er is frustratie, dat merk ik wel. We zouden makkelijk in tien dorpen naast elkaar kunnen spelen, want ze vragen ons allemaal. Maar dat heeft geen zin. Je kunt er beter één uitpikken zodat iedereen uit de streek dan daar naartoe kan komen. Maar dan zijn die andere negen ambetant, natuurlijk. Waarom hij wel en wij niet?'

Stan: 'Het is een heel geregel. We zitten nu aan bijna veertig concerten. Dat is veel. Rekening houdend met het feit dat we ondertussen onze job als acteur ook nog blijven doen. Zingen wordt niet ineens onze fulltime job. En dus: we kunnen er geen honderd doen.'

'Bovendien hebben wij vanaf het begin een bewuste keuze gemaakt: we zingen met een livegroep en niet met tapes. We willen livecredibiliteit opbouwen. Zing je met tapes, dan kan je makkelijk drie optredens op een dag doen. Pak je het aan zoals wij, dan vallen er meteen een deel organisatoren uit de boot. Op het jubileumfeest van deze of gene een liedje gaan zingen? Dat gaat niet.'

Roel: 'Die keuze jaagt ook het budget de hoogte in. We zijn niet goedkoop, maar eigenlijk zijn we véél te goedkoop. We staan, met Sarah erbij, met elf man op het podium. Dan is het logisch dat je niet op een pensenkermis kunt gaan spelen. Die mensen kunnen dat niet betalen.'

Is het al gebeurd dat je bent gaan twijfelen aan je eigen talent? Omdat je dacht: dit overkomt me allemaal alleen maar door de hype?

Roel: 'In mijn geval is het simpel: ik weet dat ik niet die grote zanger ben. Maar moet ik het daarvoor laten? Omdat ik een slechtere zanger ben dan veel betere zangers die maar drie optredens hebben? Nee. Dit is een unieke kans. We staan op het hoofdpodium van Suikerrock, een van de grootste festivals van Vlaanderen, op tien kilometer van mijn deur. Dan zeg ik: All right! Fuck the rest! Echt waar. Ik ga dit heel graag doen en ik zal laten zien dat ik mij sta te amuseren.'

Stan: 'Ik heb onlangs een platencontract kunnen tekenen. Dat is niet omdat ik in die dertien weken Steracteur sterartiest ineens veel bijgeleerd heb en daarom ineens beter kan zingen. Het heeft er mee te maken dat er elke week een miljoen mensen naar keken. Op dat moment ben je voor een platenfirma iemand die misschien gaat opbrengen. Voordien was ik dat niet. Of toch minder. Daar maak ik mij geen illusies over. Was Steracteur er niet geweest, dan denk ik niet dat we dit allemaal voor elkaar hadden gekregen.'

Roel: 'Tot een maand voor Steracteur had ik mijn eigen band. Anderhalf jaar hebben we gerepeteerd. We hebben welgeteld één keer opgetreden. Zelfs al was ik Roel Vanderstukken, die acteur van Wittekerke. En nu? Steracteur op de buis en heel mijn zomer zit vol. De macht van het kastje.'

Wie bel je als je een probleem hebt? Elkaar, ondertussen? Of toch nog iemand anders?

Roel: 'Dat hangt ervan af wat het probleem is.'

Stan: 'Als het probleem is: ik zit hier alleen op een terras, dan bel ik Roel. Maar dat doe ik niet als ik met een levensvraagstuk zit.'

Roel: 'In dat geval bel ik gewoon niemand. Typisch mannelijk zeker? Binnenfretter wezen en alles zelf proberen op te lossen.'

Stan: 'Als ik met iets zit, ga ik bij mijn lief te rade.'

Roel: 'Als het echt persoonlijke shit is? Ja, dan mijn lief. Of mijn ouders. Als het andere shit is: onze manager. Want dat is zijn job. (lacht) Maar als het probleem is: er kan plezier gemaakt worden, en met twee in plaats van alleen, ja, dan bellen we elkaar.'

Weet je al hoe je het gaat doen met de handtekeningen achteraf? Er een wedstrijdje van maken: wie heeft de meeste fans?

Stan: 'Geen goed idee, want dan speel ik om te winnen.'

Roel: 'Stans handtekening is kleiner. En ik ben toch de eeuwige tweede.'

Stan: 'Ah, dus je geeft al meteen forfait?'

Roel: 'Nee, ik zal wel meespelen, hoor. Om jou een plezier te doen.' (lacht)



Stan, Roel & Sarah - Live in concert, première op zaterdag

28 april, Nacht van Affligem, Bellekoutercomplex, Affligem.

Tot oktober in heel Vlaanderen.

Info: www.entertainmentgroup.be.

Corrigeer

POPULAIRE VIDEO'S